Unga Ísland - 01.04.1937, Side 15

.57
UNGA ÍSLAND
Og þó hafði hann skelfst, þegar kalda mjöllina
lagði framan í hann.
Hann hafði lent í lifshættu.
En er hann hafði bjargast úr henni, lofaði
hann guð!
Hvi gerði henn það?
Hann þráði að lifa!
Hann þráði að lifa þrátt fyrir allt. Quð hafði
látið hann finna lífsþrána ólga er yljaði hverri
taug og stældi til átaka. Nú vissi Gisli iitli
loksins, hvers hann fýsti að óska sér. Hann
vildi taka nýjum þjáningum, nýjum sorgum, af
þvi að það var þó alltaf — lif!
Dagurinn leið að kvöldi.
Gísli litli gekk fram dalinn — óvenju léttur
í spori.
Hann nam staðar við beitarhúsin á Felli
Þau voru tvö og stóðu á hæð rétt niöur við
ána.
Hann leit inn í innra húsið. Hurðin var í
hálfa gátt. Féð raðaði sér ánægjulegt að garð-
anum. Gísli litli hafði alltaf yndi af að horfa
é fallegar kindur við jötu.
Hann stóð því í leiðslu og starði hugfanginn
og reyndi að glöggva sig á fríðasta andlitinu
þar inni.
Hann tók allt i einu viðbragð; færðí hurð-
ina til hliðar og skaust inn í húsið. Féð hrökk
hrætt frá og stappaði óþolinmóðlega móti hon-
um fótunum.
En hann gætti þess ekki.
Hann hafði ekki augun af einni ánni.
»Jú, víst er það hún GuN, mælti hann i hálf-
um hljóðum. »Koluð, ullarsíð, ung skeifhyrnd
með breiða svarta rák í hægra horninu. . . . .
Vist er það hún . . . . Og markið . . . .« Hann
hljóp á kind, sem þessi lýsing átti við og
þreifaði vandlnga á eyrunum. »Jú . . . lamb-
mörkuð . . . hreinmörkuð.« Hann sleppti ánni
°g horfði hugsandi á hana. Þetta var kindin,
sem hann leitaði að. Og hún var í fénu hans
Ara á Felli! Hann hafði þó komið með kindur
fram að Gili daginn áður og sagt, að það væri
ekki fleira hjá sér.
Hafði hann fundið ána síðan?
Nei, hún hefði þá verið fannbarin eftir byl-
inn.
En þó var hún hér!
Ætlaði Ari að stela henni?
Það lá við, að blóðið í Gisla litla stirðnað
við þá hugsun. En hann hratt henni eins fljótt
og hún kom.
Nei, nei. Það gat ekki verið. Gísla litlafannst
sér alltaf hlýna, þegar Ari horfði á hann stóru
góðlegu augunum. Hann gat ekki verið tor-
tryggin gagnvart honum.
En jrekti þá Ari ekki kindurnar sínar? Það
hlaut að vera svo. Hann var bara rati! Það
var þó alltaf betra en hitt!
Svo fór Gisli litli að hugsa um, hvort liann
ætti að fara heinr að Felli og segja Ara frá
ánni.
Nei, nei. Hann gat það ekki. Ari yrði ef til
vill vondur, og þá mundi hann berja hann
— berja hann óttalega!
Gísli litli varð þó sannfærður um, að það
væri mesta fjarstæða. Ari var of góður maður,
til að níðast á lítilmagnanum.
En Gisli litli hafði ekki þrek til, kom sér
ekki að því, að tala við hann.
Best að eiga sem minnst á hættu!
En Jóhann mundi hæða hann — nei, lúberja
hann eins og skreið — fyrir hugleysið og
ónytjungsskapinn að koma ekki með ána, fyrst
hann sá hana.
Liklegast væri réttast að taka kindina þegj-
andi úr húsinu og fara með hana heim.
En þá sæist ef til vill til hans frá bænum á
Felli — fjárhúsin blöstu við baðstofuglugganum.
Allt var nú snúið!
Gísli litli strauk hendinni vandræðalega yfir
ennið.
Hann mátti ekki standa þarna og færði sig
þvi nær dyrunum.
Hvað átti hann að gera?