Prentarinn - 01.11.2009, Page 7

Altaristaflan fallega eftir Ninu Tr)ggvadóttur. Hópurinn i Skálholtskirkju
móðir hans verður fyrir því, að pottur með sjóðheitri feiti
steypist yfir hana á aðfangadag jóla og hún deyr á öðrum
degi jóla.
Boðið var til hádegisverðar í glæsilegri veitingastofu í einni
af byggingum staðarins. Þar var allt til reiðu og borin fram
ljúffeng blómkálssúpa með nýbökuðu ilmandi brauði auk þess
sem boðið var upp á girnilegan grænmetisbar.
Næsti áfangastaður var Friðheimar, sem er nýr og nota-
legur hestabúgarður í garðyrkjuhverfinu Reykholti þarna rétt
hjá. I Friðheimum vinnur öll fjölskyldan við að þjálfa og sýna
íslenska hestinn og hinar ýmsu gangtegundir hans: fet, brokk,
valhopp, tölt og skeið. 011 fjölskyldan kom fram á litlum spor-
öskjulöguðum sýningarvelli með áhorfendastúku. Þau sýndu
fegurð íslenska hestsins, hjónin bæði og börnin á ýmsum
aldri. Sá yngsti, fjögurra ára, var vel festur á bak öruggum
hesti og fékk dúndrandi lófatak. Sýnt var hvernig skipt var
frá stökki og hesturinn tekinn til kostanna á fljúgandi skeiði,
knapinn með barmafullt glas af eðaldrykk og ekki einn dropi
fór til spillis. Þetta er þjóðleg og töfrandi atvinnugrein, sann-
kölluð perla í íslenskum landbúnaði, þar sem öll fjölskyldan
vinnur saman af gleði og lífsfyllingu við að skapa fallega
umgjörð um hesta og garðyrkju.
Ekið var áfram að Gullfossi og Geysi með smástoppi á
þessum þekktu ferðamannastöðum. Mikið var um ferðamenn
með fullar hendur fjár að aka gullna þríhyrninginn. Þeir
eru plokkaðir eins og hægt er. A veitingastaðnum við Geysi
var hægt að fá einfaldan, fallegan sportjakka á 58 þúsund
krónur.
Nú var okkur ekki til setunnar boðið. Uppbúið veisluborð
beið á Nesjavöllum. Á leiðinni ókum við framhjá Uthlíð, þar
sem Björn Sigurðsson, bóndi þar, hefur skapað unaðsreit
með sumarbústöðum, golfvelli og fallegri kirkju. Öll húsin
eru hituð upp með heitu vatni, sem kemur úr holu í jörðinni.
Þegar Björn lét bora fyrir heita vatninu gekk ekkert til að
byrja með. Hola eftir holu reyndist vatnslaus, en loks þegar
allir peningarnir voru búnir gaus sú 23. og bjargaði öllu. Seigla
íslenska bóndans borgaði sig eins og oft áður. Áfram héldum
við för okkar um Lyngdalsheiði til Þingvalla og vegsummerkin
eftir brunann á Hótel Valhöll voru skoðuð. Búið er að tyrfa
snyrtilega yfir svæðið og nokkrir bautasteinar hafa verið settir
til merkis um hvar hótelið stóð. Þarna hefði aldrei átt að vera
hótel og ætli flestir séu ekki ánægðir með góðan endi á sorg-
legum atburði. Segja má að nú sé hún Snorrabúð stekkur.
Við komum til Nesjavalla um kl. 18.30 og renndum í hlað
hins nýja Hótels Hengils. Þar var borin fram sveppasúpa með
ilmandi nýju brauði og svo var boðið upp á ágætis lambasteik.
Þessu öllu voru gerð góð skil með smávegis hvítvíni eða rauð-
víni. Síðan kvöddum við og héldum heimleiðis gegnum Dyr-
fjöll og Sköflung. Þetta er mjög brattur vegur, en gamla, góða
Borgarnesrútan malaði þetta í lágu gírunum og skilaði okkur
heilum í höfn á Umferðarmiðstöðinni kl. 21. Bílstjórinn okkar
hét Ágúst og ók gamalli en mjög traustri rútu af öryggi hins
reynda ökumanns. Ég spurði hann hvað rútan væri gömul og
hann svaraði: „Þú vilt ekki vita það.“
Nú er hart í ári hjá eldri borgurum og margir sækja í sjóði
þeirra. Kannski geta þeir sagt eins og Bólu-Hjálmar, þegar hann
mætti sýslumanni, sem hafði framkvæmt þjófaleit hjá Hjálm-
ari að áeggjan öfundsjúkra nágranna hans. Sú aðför endaði
með því, eftir að sýsli og múgurinn fóru af vettvangi án þess að
finna neitt, að upp kom eldur í útihúsi, næstum örugglega af
mannavöldum, og allt brann sem brunnið gat. Hjálmar varð að
yfirgefa jörðina með fólki sínu, sem yfirstétt eða útrásarvíkingar
þess tíma kölluðu „hyski“. Þegar fylkingarnar mættust kastaði
Hjálmar fram þessari vísu:
Fatasnauðan hreggið hræðir
þá hofmenn prjála skartið sitt.
Kulið dauðans gegnum gnæðir
gisið sálartjaldið mitt.
Þarna er hvert orð meitluð, kjarnyrt íslenska og það sveið undan
þessum orðum og svíður enn, þó ár og aldir séu liðnar. Ekki
var kveðjan sú síður súr eða bitur, sem hann sendi stjórn sveit-
arfélagsins, þegar dró að leiðarlokum:
Fíafðu Akrahreppur grey,
heila þökkjj’rir meðferðina.
Fararstjórar í þessari skemmtilegu og fróðlegu ferð voru Hrafn-
hildur og Þorkell og þökkum við þeim og bílstjóranum kærlega
fyrir okkur, og Georg formanni, sem var með okkur stærstan
hluta ferðarinnar, svo og stjórn Félags bókagerðarmanna.
e
prentarinn www.fbm.is