Alþýðuhelgin - 12.02.1949, Qupperneq 7

ALÞÝÐUHELGIN
47
HREPPSNEFNDARVfSUR
Þorsteinssonar á Arnarvalni.
Séra Árni líka or
oddviti furðu seigur.
Prófasturinn eignar sér
allar sínar eigur.
2- Svo er líka Sigurður.
Svipur heitir jórinn.
Harður og þurr sem þyrsklingur,
tykkur er ó honum bjórinn.
3- Svo er annar Sigurður,
sá er nafna verri,
grunneygur og gáfaður.
Ormur bjó á Knerri.
Svo er líka Sigurjón,
Grímsstaðabúi bjó hann.
At hann bankabygg og grjón,
korn og rúg — svo dó hann.
Siðast nefnum Pétur vorn
i ganglaginu fráan,
hreppsnefndarinnar hringjuþorn.
Húsfrú Þóra á hann.
Visur þessar eru ortar um hrepps,
nefnd Mývetninga, líklega skömmu
Gftir 1890. Hreppsnefndarmennirnir
voru:
Sira Árni Jónsson á Skútuslöðum,
Sigurður Jónsson í Baldursheimi,
Sigurður Magnússon á Arnarvatni,
Sigurjón Kristófersson á Grims.
stöðum,
Pétur Jónsson á Gautlöndum.
Vísunum fylgdi aukavísa um Sigur-
i h Jónsson á Geirsstöðum, sem
gegndi því embættisverki fyrir Mý.
Vetninga að mala korn þeirra í vatns.
Jnyllu, er hann átti sér i kvísl úr
axá hjá bæ sínum. Sú vísa er þann-
Jg:
Seigur hestur það er vist,
Geirastaða.Skjóni.
Mylluhjólið einlægt snýst
hjá gamla Sigurjóni.
Áuðvitað var kveðskapur þessi
gerður í blóra við eitthvert leirskáld,
en víst kenndu menn þegar mark
Jóns Þorsteinssonar. Hann svaraði til:
„Það er auðheyrt, að eirJiver hefur
kveðið, sem ekki kann að yrkja.“
VÍSUR ÞORVARÐAR TOTA.
Ekki átti Jón á Arnarvatni langt
að sækja skáldskapargáfu þá, sem
birtist í hreppsnefndarvísum. Ömmu.
bróðir hans í móðurætt var Þorvarð-
ur Alexandersson, þurrabúðarmaður
í Húsavík, auknefndur tota.
Hér fara á eftir tvær vísur hans og
ekki ortar í blóra:
Um Péiur í Reykjahlíð.
Guðfinna heitir baugagrér
með blóma ljórum.
Býr hún þar með manni stórum
og með honum syngur kansílórum.
Um ICálfastrandarbræður.
Kálfastrandarbræður báða
bið ég um gálu.
Seggi þá á svelli hálu
signi ég með mærðarfálu.
*
Böðlavísa.
Þegar Ólafur Árnason var sýslu.
maður í Barðastrandarsýslu á ^yrri
hluta 18. aldar, var þar róstusamt og
mikið um málaferli og afbrotamenn.
Sýslumaður var harður og refsigjarn
og hafði því eigi minna en tvo böðla
til að flengja þá sýslubúa^pr að hans
dómi höí'ðu til þess unnið. Böðlarnir
hétu Jón og Skafti og voru bræður.
Um þá var þessi vísa kveðin:
Bræður tveir á Barðaströnd
búnir eru að strýkja,
Skafti og Jón með skálkahönd,
skulu þeir lengi ríkja?
(Lbs. 403, 4to).
Kvöhlvers.
Gu.ðrún, ráðskona hjá Gísla á Þorp.
um x Kirkjubólshreppi í Stranda.
sýslu, var eitt sinn á grasafjalli með
fleiri stúlkum. En þegar þær lögðust
til svefns, fór ein stúlkan að lesa
bænir sínar í hálfúm hljóðum; en
Guðrún var vakandi og heyrði hana
lesa þetta vers:
Nú leggst ég í sængina mína,
sem drottinn minn sæll í gröf sína.
Liggur minn búkur ber,
blessaður guð á höfði mér,
englar lians á fótum mér,
og Pétur og Páll á, miðri mér,
nllir liei^agir utan með og amen.
(Þjóðs. J. Á.).
Geir biskup Vídalín.
Geir biskup var fjarskalega feitur
á efri árum sínum og gekk með ístru
mikla. Einu sinni mætti bóndamaður
honum á förnum vegi í Reykjavík
og var sá talsvert kenndur. Hann
þekkti ekki biskup, en þótti hann
vera heldur bústinn og sagði við hann:
„Skelfing ert þú feitur, lagsmaður, þú
sveltur víst ekki.“ Biskup sagði, að
því færi nú betur. Maðurinn fór nú
mörgum orðum um ístru biskups, og
tók liann því öllu vel. Loksins spyr
maðurinn biskup, hvað hann lieiti.
Biskup segist heita Geir. „Hvers son?“
„Jónsson“. „Það er þó ekki biskupinn
okkar, vænti ég?“ „Svo á það að
heita“, svarar biskup. „Meir en svo“,
sagði maðurinn, „en hvernig stendur
nú annars á því, að þú skulir hafa
svona mikla bumbu?“ „Það er nú
meinið mitt, barnið mitt“, svaraði
biskup og fór leiðar sinnar. — Sýnir
saga þessi meöal amiars, hve Geir
biskup var ljúfur og lítillátur við
hvern, sem í hlut átti.
(Þjóðs. Ól. Dav).
Draumvísa.
Guðmundur hét maður, Jónsson, er
drukknaði ofan um ís á Gilfsfirði.
Hann var hagyrðingur. Litlu síðar
dreymdi Jón hreppstjóra Ormsson að
Króksfjarðarnesi, að Guðmundur
kænxi til sín og kvæði vísu þessa:
Guð af sinni mildi mest
mér í fauna banni
upp gaf syndir allra bezt,
aumum göngumanni.
(Gráskinna G. K.)
Feigðarboði.
Hrafn situr á hárri stöng,
höldar mark á taki:
ei þess verður ævin löng,
sem undir býr því þaki.
(Sveinn Sölvason).
---- •» -----------------