Hádegisblaðið - 17.09.1940, Blaðsíða 4

MUGGUR OG KUGGUR. » Eftir WALLY BISHOP.
4
francaise?" fsiendingurinn borfir
á hann og segir því næst rólega
mjög: ,,TaliÖ J>ér íslenzlai?"
*
Pórarinn Amiórsson er maður
nefndur, og pekkja hann flestir
Reykvíkingar. Á síðustu og verstu
tímum fék'k hann snögglega
mikinn áhuga fyrir jarðræfct og
sveitabúskap, en skorti til þeirra
átaka flest ann-að en ósérplægn-
ina iog bjartsýnið. Tók hann sér
Ieigublett í bæjarlandmu, hugð-
ist að hefja par miklar fram-
kvæmdir, en komst brátt að raun
um, að peningalán yrði hann að
fá. Tók hann pá til pess ófruim-
lega ráðs að fá vini sína og vel-
unnara til að skrifa á víxil fyrir
sig, en sjálfur gekk hann með
„blaðið“ milli bankastjóranma, er
voru meiraogminna vamtrúaðir á
fyrirtækið. Nokkrum sinnuim hafði
Pórarinn komið að máli við Ge-
org ólafsson bankastjóra, og er
honum var farinn að leiðast á-
hugi jarðræktarmannsins, tók
hann rögg á sig og sagði:
— Hálf er ég hræddur um, að
pú sért að verða eitthvað „túll-
aður“ í höfðinu, Þórarinn minn.
— Pað er ekki satt, svaraði
Þórarinn. Og pað er engin sönn-
un fyrir pví, að ég sé túllaður í
hausnum, pó að pú sért vitlaus.
*
Tveir pólitískir spámenn höf-
uðborgarinnar mættust á götu.
— Nú kvað Alpýðuflokkurinn
vera i pann veginn að söfckva
í sjálfan sig, segir annar, og
fannst hann hafa mikil tiðindi að
færa vini sínum.
— Hvað hefir pú til marks um
pað? spyr hinn.
♦
— Ja, mér er sagt, að rotturnar
séu farnar að skríða í land, og
pær fiorða sér alltaf úr feigum
^kipum, eins og pú veizt. Guð-
brandur Jónssan kvað nefnilega
hafa sagt sig úr flokknum í gær.