Ský - 01.04.1992, Blaðsíða 10

ský
inúítasago
BARNIÐ ÓVELKOMNA
Á harbindaárunum miklu var uppi kona sem átti sjö börn.
Hún hugsaöi sem svo með sjálfri sér: „Ekki get ég aliö önn
fyrir einu barni til viðbótar." Og því var það þegar áttunda
barnið kom í heiminn að hún fleygði því í fjörðinn. Að því
búnu tók hún til við ab virba hvert þab bann sem konur þær
sem fóstrin missa verða ab hlíta. Ekki skar hún spik nema
með fótunum og mælti ekki orð nema á hana væri yrt, og svo
framvegis.
En þrátt fyrir allt þetta lifði barniö óvelkomna af. Það
varö fljótt til ab finna sér hauskúpu af hundi sem það notaði
fyrir kæjak og lærlegg úr gömlum manni hafði þab fyrir ár.
Brátt kom að því að barnið tók aö sækja að móðurbræðrum
sínum á sjónum og hvolfdi það undir þeim bræðmm og
dmkknuðu þeir þar. Sneri þá barnið aftur til móbur sinnar og
kom sér á brjóst en svaf þess utan úti í sorphaugnum væmm
svefni.
Nokkm síðar gerðist það að barnib hvolfdi kæjak undan
syni höfðingjans og öðmm til undan manni er Sangak
nefndist, en sá var hinn vænsti afi. Hélt barnið þeim sið ab
snúa heim til móður sinnar að afloknu hverju slíku verki.
Kom það sér á brjóstið á ný en svaf svo um nóttina úti í
sorphaugnum.
Þótti fólkinu oröib að hver sá maður í þorpinu sem ekki