Ský - 01.04.1992, Blaðsíða 17

23
ský
Átti ekki að vera sunnudagsmorgunn...
Fólkið við hliöina hefur rifið sig upp
fyrir allar aldir og potar niður jarð-
eplum undir glugganum hjá okkur í þeirri
trú aö komi haust. Þríforki slegið utan
í vegginn. Grefillinn klukkan er þá ekki
nema hálf átta súpandi síðustu hveljuna
brýst ég á fætur ríf upp opnanlega fagið
og sting skræk niður í moldina:
— Hafiði nokkuð séð sækú á grænum sund-
bol hjóla hérna framhjá?
Ekkert svar en sé ekki betur en maöurinn
stingi upp í sig kartöflu: spírurnar
standa út um munnvikin eins og kjaft-
separ á botnfiski.
38 Skrýtilega þyrstur svona nýdrukknaður
og bægslast því fram að vatnstæma
kranann — leysingabragð. Hálfboginn
styðst ég fram á vaskinn læt gruggið
setjast í maganum.
43 En inn á heilasæ konu sundlaugarvarðarins
rak á meðan mann hennar og soðpottavörð
á einhverju sem gæti hafa verið skraut-
máluð eldhúshurð austan úr Hjaltastaða-
þinghá en klórgufurnar risu lóðrétt af