Svava - 01.10.1898, Blaðsíða 18

IG2 HIN UlÍTTA OG HIN RANGA MISS DALTON.
i reimav os hnýtti svo reimarnaT saman, uns handið var
oi'ðið svo langt að liún hélt að J)að mundi ná til jarðar,
þá lmýtti hún því um rúmstólpann, opnaði gluggann og
stó upp í gluggakistuna. Skarkalinn sem af þessu varð
hoyrðist ekki fyrir veðrinu.
’Ætli þetta hand haldi mór nú?‘ liugsaði imn. ‘En,
livað sem um það er, þá er þetta eini vegurinn til að
sleppa'.
Hún tók. sfðan í bandið og lét sig síga hægt og
hægt út úr glugganum á leið til jarðar, en þegar hún
var komjn ú miðja leið, slitnaði bandið og hún féll niður.
Af því fallið var æði hútt, féll liún í svimi, og lú þannig
fullar fimm mínútur áður en hún raknaði við. Þegar hún
fór að vitkast aftur, var liennar fyrsta hugsun sú, að kom-
ast sem brúðast burt, úður en sín yrði saknað og sér yrði
húð.
Henni fanst eins og fallið og rigningin hefði dreg-
ið úr sér mútt, en fór þó ú stað, áu þess að vita í liverja
útt halda skyldi. Við glampa eldinganna sú hún trén
til beggja handa við götuna, en ekkert hús. Hún flýtti
sér oins og hún gat og bað guð að leiðbeina sér til að
finna oitthvert hús, þar sem Iiúd gæti fengið að hvílast
til morguns, en eftir því sem hún gekk lengiir óx þreyt-
an, og húu fann, að væri hjúlpiu ekki núlæg, myndj hún
gcfast upp þar á veginum.