Svava - 01.10.1898, Blaðsíða 19

HIN RÉTTA OG HIN RANGA MISS DALTON. 183
Síðan hún fór á stað hafði rignt- í sífellusvo að hún
var orðin holdvot, samt sem áður hélt hún áfram unz hún
hné niður alveg magnþrota og sagði:
’O hinmeski faðir! Á ég þá að deyja liér úti {
þessu veðri ? Eg kemst ekki lengra, kraftar mínir eíu
þrotnir. Ilefði ég aðeins fundið skýli áður en ég
gafst upp, þá var mér lífs von. Skal ég hafa sloppið
úr fangelsinu til að deyja hér? Ég er svo máttlaus og
mig svimar svo mikiS. Ó, mamma, nú kem ég til þín.
Eg finn að ég dey, mér er svo kalt—svo kalt og svo syfj1-
uð. Ég kem, mamma, ég—‘.
Orðin dóu á vörum hennar og hún lá þarna alein
og meðvitundarlaus undir heru lofti.
Er þá Brita dáin ? Hefir sála hennar flogið til sálar
móðuriunar í
(Framhald)
11»