Svava - 01.10.1898, Qupperneq 22

166
COLDE FELL’S LEYNDARMÁLID.
,cu méi' er varla liægt, að lnigsn mér morðingja sem konti.
Húii vai' sek, Alice ! Guð sýudi, að hún var það‘.
’Hvernig? spurði lafði Aidenog nötraði öll af geðs-
hræringum.
’Eg- veit ekki hvers vegna við erum að ræða um
þenna uíðingslega vetknað?1 mælti hann eins og utan við
sig. Hvernig? spurðir Jni mig að, Alice. Það er
gömul hjátrú, að skip það, sem morðingi sé á, hljóti
að farast. Þessi aumingja stúlka—égman ekki nafn henn-
ar—hún breytti því, og gekk undir fölsku nafni—-silgdi
með skipi, sem átti að fara til New York, en það fórst
á leiðinni. Þjóðin sagði, að refsidómur guðs hefði kom-
ið yfir liana á hafiuu, þólt liún slippi undan honum á
meginlandjnu*.
’Húnhefirþá drnknað ?1 stundi lafði Arden.
’Já, hún drukuaði.
’Hún er þá dáin‘, mælti lafði Arden, ‘en samt lifir
endurminningin um illverk heunar í brjóstum manna'.
’Talaðu ekki meira um þetta mál, Alice. Þú ert of
viðkvæm, þú skelfur eius og laufblað fyrir vindi. Þú
þolir ekki slíka inntöku sem þessa. Glcymdu öllu þessu.
Ivoiidu, við skulum keyra út, os.kur til hressingnr1.
’Ég hef verið heimskur1, sagði liann við sjálfiin sig,
‘að vcra að ræða um þenna hrylliloga atburð vjð jafn