Svava - 01.10.1898, Page 29

COLDE FELL’S LEYNDAEJIALID.
173
þyrpinguna— hann var miðaldia, en útlit hans bar vott
um að hann hefði í meira lagi neytt áfengra drykkja um
dagana. Hann var bæði illa klæddur og ræfilslegur að
útliti. Hann var líkur þeim manni, sem hefir algerlega
ofurselt sig drylckjuskap og slarki. Hann horfði.í kring-
um sig, en svo virtist, sem hann hefði ekki tekið eftir
mannjpyrpingunni á strætinu, né heldur ;veitt athygli
vagninum sem lafðin var í, því liann vék sér að þeim
næsta og spurði :
’Hvað gengur að, félagii’
Jlonum var svarað :
’Qg einhver af þessum blessuðum gas-pípum hafii
gengið úr lagi. Menn og vagnar þyrpast hér að, og
lenda víst britðlega saman í eina þvögu—hvað ofan á
annað1.
Þegar hinnjtötur-búni maðnr heyrði nefndan vagn,
leit hann upp og kom auga á skrautvagninn. Iiann
starði á hið fagra andlit, og virtist verða gagntekinn af
undrau. Eeykjarpípuna sem hann hélt á í hendinni,
niisti hann niður, og ekki heldur tók lmnn eftir því,
sem félagi lians talaði til hans. —Ilann blíndi stöðugt
á fögru kouuna sem í vagninum sat. •
ölmusukona ein gekk að vagninum, og óðara lét
frúin nokkra silfur-peninga falla í lófa hennar. Tvær