Svava - 01.10.1898, Síða 33

COLDE FELL’S LEYNDAEMALID.
177
lávarðui'inn, sem kom inn í ]pessu. ‘Eg hdlt að sól
þreyttist aldrei á, að skína og veima alla hluti með geisl-
um sínum1.
’Ég er ekki sól1, svaraði liún.
’Þú ert fögur stjarna, og aldrei hefir þú skinið eins
fagurt, sem á dansleiknum í gœrkveldi1.
’Yeiztu Leo, hvað það er sem mér liggur mest á
hjarta1, mœlti hún.
’Jíei, olskan mín. Þú sem hofir svo margar fagrar
hugmyndir. Hvernig á ég að geta sagt það‘.
’Það oru ,lilac‘-trén, sem standa við Arden. Þú manst
eftir þeim, þar sem þau standa við hvíta hliðið, er veit
að ánni,— alsett rauðum og hvítum liljum? Blómhnapp-
arnir á þeiru, voru að hyrja að springa út, þegar við
fórum þaðan, en nú eru þau orðin alblómguð. Bendu
nú liuganum til þeirra þenna yndisfagra moi'gun, og
sjáðu hvernig daggardropamir glitra, sem perlur á þeim
1 sólskininu'.
’Já‘, svaraði lávarðurinn, ‘ég get vel séð þau í hug-
anum. En hvað þér þykir vænt um Arden-kastalann
Alice*.
’Hversu vænt ætti mér ekki að þykja um hann, Leo;
sá staður er Paradís mín‘.
Svava. III. 4. h.
12