Svava - 01.10.1898, Síða 38

182
GOLDE FELI.’S LEYNDAESIALID.
ing, er sló DÍður í lieiðskíru veðri; sló niður er hún á‘ti
sízt von; féll einmitt þegar liúri var á hæsta stigi með að
sigra, og njóta ústar og ánægju. TJt um hana sló köldum
svitadropuin, er angistarkvalir hennar framleiddu. Á
einni mínútu var liorlinn liinn hlómlegi, fagri andlitslit-
ur hennar; á einu augnabliki var liin fag-ra lafði Arden
horfin. Á hinuni dúnmjúka livílubekk grúfði sic niður
æðislegur, anmingjalegur kvennmaður, baðandi út höud-
um» °o brópandi til himinsins um hjálp—fallin í duft-
ið, hjálparlaus, deyjandi; kona, sem kveinaði yfir því, að
lííið hefði verið sér grimdarfult; dauðinn iiefði verið þús-
undsiunum betii.
Kona, sem reis upp af hvílubekknum, er hún hafði
iegið á, gekk aftur og fram um gólhð, með heudurnar
uppróttar, með æðis-glampa í augunum og andlitið gagn-
tekið af tryllingi—hrópandi til guðs, með eldheitum bæn-
arorðum, að hjálpa sór, að frelsa sig.
Takandi svo í hönd sór hið hatursverða bréf; sýnast
slíta orðiii í því í sundur— ,,Adam Eamsay“. llver var
þessi Adam Itamsay? Hún hafði aldrei heyrt það nafn
fyrri. Hver var liann, tein dirfðist að nofna liana Hestir
Hlair—sem hafði dirfst að renna sínum ofdirskufullu ang-
um til hennar, og segja að ftann elskaði hana?
Hv'er var sá, or diifðist að senda henni óhrcint sendi-