Morgunblaðið - 21.05.2020, Qupperneq 14

S
igurður Pétursson er nafn sem flestir
meðlimir í Golfklúbbi Reykjavíkur
kannast við að hafa heyrt. Og raunar
víðar í golfhreyfingunni. Hafi fólk
ekki heyrt nafnið Sigurður Pétursson
þá eru góðar líkur á að það hafi heyrt talað um
Sigga Pé. Tæp hálf öld er síðan Sigurður fékk
inngöngu en hann þurfti að hafa verulega fyrir
því að spila golf á Íslandi í kringum 1970.
„Þannig er að ég er alinn upp í Árbæj-
arhverfi og enginn í minni fjölskyldu spilaði
eða vissi nokkuð um golfíþróttina. Golfævin-
týri mitt byrjaði með því að bróðir minn fór
með mig í göngutúr upp á golfvöll til að leita
aðgolfboltum. Ég var þá átta eða níu ára.
Eftir það fór ég að fara með vini mínum
Christian Emil Þorkelssyni upp á golfvöll til
að leita að boltum sem síðar þróaðist út í að
við urðum kylfusveinar hjá nokkrum klúbb-
félögum. Við fengum vel borgað fyrir og
meira að segja pylsu og kók eftir hringinn.
Við áttum engar golfkylfur en björguðum
því á snilldarhátt. Á þessum tíma var Árbær-
inn í mikilli uppbyggingu. Við báðum járna-
bindingamenn að beygja fyrir okkur steypu-
styrktarjárn og búa þannig til golfkylfu fyrir
okkur sem þeir og gerðu. Við bjuggum síðan
til golfvöll í móanum við heimili okkar og
spiluðum gjarnan á milli ljósastaura.
Ég byrjaði sem sagt með steypustyrkt-
arjárn sem golfkylfu, þá sennilega níu eða
tíu ára. Fjótlega komu fleiri strákar með
okkur og nokkrir þeirra eru meðlimir í GR.
Við urðum nokkuð góðir með þessum
steypustyrktarjárnum en oft fór golfboltinn
nokkuð skakkt og við urðum alræmdir í
hverfinu, nokkrar rúður brotnuðu sem og
kúplar á ljósastaurum. Einnig fengu nokkrir
bílar að finna fyrir því. Íbúar báðu okkur
vinsamlega um að fara upp á golfvöll.“
Ólafur reyndist áhrifavaldur
Líklega er það ekki almenn vitneskja meðal
kylfinga að á árum áður fékk fólk ekki inn-
göngu í GR nema fá til þess boð frá meðlimi.
„Mig minnir að ég hafi gerst meðlimur í
GR árið 1971 eða þegar ég var 11 ára.
Christian Emil hafði fengið golfsett sem hét
Finalist sent frá Danmörku og voru trékylf-
urnar með rauðum haus sem þótti mjög sér-
stakt. Ég eignaðist tvær kylfur fljótlega eftir
það og smám saman bættust fleiri kylfur í
safnið, hver úr sinni áttinni.
Árið 1971 var ég kylfusveinn hjá Ólafi Þor-
steinssyni heildsala í Jónsmessumótinu.
Ólafur var okkur krökkunum mjög góður og
var í unglinganefnd. Eftir hringinn spurði
hann mig hvort ég vildi ekki gerast með-
limur í GR, en í þá daga þurfti boð til að ger-
ast meðlimur. Ég svaraði því að sjálfsögðu
játandi. Hann bað mig um að koma upp á
golfvöll í hádeginu daginn eftir. Ég sagði
vinum mínum ekki frá þessu en mætti dag-
inn eftir og kom tímanlega. Klukkan 12 var
Ólafur ekki kominn en kom klukkan 12:10.
Þessar tíu mínútur eru þær lengstu sem ég
hef upplifað í mínu lífi. Ólafur skráði mig
sem meðlim í GR og ég borgaði að mig minn-
ir 250 kr.
Ég hljóp síðan upp í Árbæ og hef senni-
lega sett heimsmet því mér lá svo mikið á að
sýna vinum mínum skírteinið um að ég væri
orðinn meðlimur í GR, á undan þeim.“
Slær lengra en á hátindinum
Spurður um hvaða breytingar hafi átt sér stað í
íþróttinni frá því Sigurður fékk bakteríuna seg-
ir hann þær vera miklar og víðtækar.
„Stutta svarið er: nánast allt. Vellirnir hafa
allir breyst, sumir nokkrum sinnum, og hefur
fjölgað mjög. Í gegnum allan minn keppnisferil
voru vellirnir í stanslausum breytingum þannig
að við kepptum stundum á völlum sem ekki
þættu boðlegir í dag vegna framkvæmda en
stundum var eins og grasið á flötunum sneri öf-
ugt og brúna hliðin sneri upp. Í dag eru vell-
irnir flestir fullmótaðir og áherslan er að gera
þá betri og betri í stað þess að leggja nýjar flat-
ir, teiga og jafnvel brautir. Helstu keppnisvell-
irnir voru hjá GR, GK, GA, GS, GL og GV.
Búið er að breyta öllum flötum í Grafarholti
frá því að ég byrjaði og teygja völlinn í meiri
lengdir. Ég hef keppt á örugglega sjö mismun-
andi golfvöllum á Hvaleyrarholti hjá GK. Jað-
arsvöllur á Akureyri, einn af mínum uppáhalds-
keppnisvöllum, hefur tekið miklum breytingum
í gegnum árin en fyrst var hann bara níu holur
og kallaður Stóri-Boli, vegna lengdar sinnar.
Leiran hjá GS hefur líka tekið miklum breyt-
ingum sem og GL og GV sem voru stækkaðir í
átján holur.
Æfingaaðstaða hjá klúbbunum hefur breyst
mikið til batnaðar en nánast ekkert æf-
ingasvæði nema púttflöt var við vellina í þá
daga.
Búnaðurinn hefur breyst mjög mikið, járn-
kylfurnar farið úr blade-járnkylfum í jafnvæg-
isstilltar kylfur, gripin orðin miklu betri sem og
sköftin. Trékylfurnar farið frá því að vera úr
tré í að vera úr einhverju járntengdu efni, still-
anlegar fyrir legu, loft og jafnvægisstilltar. Við
gömlu keppnismennirnir köllum þessar nútíma-
golfkylfur svindlkylfur, því það er búið að auð-
velda svo mikið að hitta golfboltann beint og
langt. Nú til dags fara flestir í mælingar fyrir
sköft, lengd og legu kylfuhaussins en í gamla
daga spilaði maður bara með þeim kylfum sem
voru í boði.
Fatnaður, sérstaklega regnfatnaður, hefur
tekið þvílíkum breytingum en í þá daga voru
bara til svokallaðir anorrakkar en engar regn-
buxur og mjög erfitt var að eignast golfskó.
GPS-tækni og fjarlægðarmælar voru ekki til
þannig að keppnismenn þuftu að eyða miklu
meiri tíma í að mæla keppnisvöllinn upp fyrir
keppni, en það var gert með því að skrefa völl-
inn. Ég notaði mikið lögregluhjól, þ.e.a.s hjól
sem lögreglan notaði til að mæla vegalengdir í
árekstrum. Eins og ég sagði áðan þá voru vell-
irnir í miklum breytingum á þessum tíma,
brautir lengdar og þeim breytt, bætt við sand-
gryfjum o.s.frv. þannig að maður þurfti kannski
að mæla sama völlinn upp nokkrum sinnum yf-
ir sumarið.
Golfboltinn hefur líka breyst mikið, t.d.
stækkað úr 1,62 tommum í 1,68 tommur.
Breytingar á golfboltanum vega mest í því að
kylfingar slá lengra núna en við gerðum í
gamla daga. Ég myndi telja að ég geti slegið
40-60 metrum lengra með driver núna heldur
en ég gerði þegar ég var upp á mitt besta. Þá
var ég í kringum 25 ára aldurinn en er nú að
verða sextugur.
Golfreglurnar hafa einnig breyst frá því að
ég byrjaði í golfi. Golfreglur breyttust á fjög-
urra ára fresti þannig að ég hef gengið í gegn-
um þrettán breytingar á mínum ferli, þó ekki
eins miklar breytingar og þær síðustu.“
Fjölbreytnin er mikil
Sigurður gæti talað lengi um ágæti íþrótt-
arinnar en nefnir sérstaklega fjölbreytnina.
„Golfíþróttin er einstaklingsíþrótt og mjög
krefjandi íþrótt að því leytinu að golfið er svo
fjölbreytt. Það er ekki möguleiki t.d. að maður
lendi í því að slá tvö eins högg í röð eða á sama
hring eða jafnvel á ævinni. Veðrið er mjög
sjaldan eins frá degi til dags, holan ekki á sama
stað, boltinn rúllar mismunandi frá degi til
dags, blautt, þurrt eða rakt.
Segjum að við séum að æfa í Básum og
sláum fyrsta höggið mjög vel. Hvað ætli maður
þurfi að slá mörg högg til að hitta nákvæmlega
á þann stað þar sem fyrsti boltinn lenti?
Við þurfum að læra á fjórtán golfkylfur, læra
að húkka, slæsa, slá hátt og slá lágt með hverri
kylfu. Við þurfum að pútta, slá úr sandgryfju,
háu grasi, niður í móti, upp í móti, í alls kyns
hliðarhalla, í alls kyns veðri og aðstæðum.
Einnig kemur félagsskapurinn sterkt upp í
hugann og allar keppnisferðirnar erlendis. Ég
var valinn í karlalandslið sextán ára. Frá árinu
1976, þar til ég gerðist „PGA professional“
1991, fór ég í minnst eina til þrjár keppnisferðir
nánast á hverju ári og hef spilað keppnisgolf í
nær öllum Evrópuríkjum sem golf er leikið í.
Golfíþróttin gerði það að verkum að ég gat
ferðast mikið. Ég reyndi við Evrópumótaröðina
árið 1986 og var ekki langt frá því að fá keppn-
isrétt. Ég reyndi líka við Evrópumótaröð eldri
kylfinga löngu síðar en var ansi langt frá því að
komast þar að.“
Er gott að spila við þig?
Sigurður leggur áherslu á að framkoma hans á
vellinum sé með þeim hætti að fólki þyki
skemmtilegt að spila með honum hring.
„Fyrst og fremst er gott að fara út á völl
með því hugarfari að maður sé að fara að leika
sér og láta sér líða vel. Hvort sem er í keppni
eða í leik með foreldrum og með vinunum.
Maður á að vera kurteis og haga sér þannig að
maður trufli ekki þann sem maður er að spila
með og yfirgefa völlin með það markmið að um-
talað sé að gott og skemmtilegt sé að spila við
mann.
Golfvöllur er eins og risastórt púsluspil. Það
er hægt að leika hvaða golfvöll sem er á mjög
mismunandi hátt. Til að auðvelda manni að
skila sem bestu skori þarf maður að búa sér til
leikskipulag.“
Stress getur skaðað sveifluna
Hvort ræður meiru um árangur á golfvellinum,
hugurinn eða höndin?
„Hugurinn ræður meiru. Sagt er í gríni að
golfvöllurinn sé 15 cm langur, þ.e. vegalengdin
sem er á milli eyrnanna á okkur. Í keppnisgolfi
er það mest áberandi að hugurinn ræður
meiru. Blessaður heilinn í okkur er það flókinn
að maður þarf að læra sérstaklega á hann, læra
að koma sér í það ástand að maður geti náð ár-
angri. Það er gott og nauðsynlegt að vera
stressaður fyrir keppnisdag því það segir að
okkur er ekki sama, við viljum gera okkar
besta. Ef stresskúrfan er of lág er það merki
um að okkur sé alveg sama sem hefur hamlandi
áhrif á getu. Ef stresskúrfan er of há, þá förum
við að sveifla hraðar, stífnum upp og getum
ekki hreyft okkur eins vel og við gerum venju-
lega og þar af leiðandi fer boltinn að fljúga
styttra og skakkt.
Því fyrr sem við lærum að koma okkur í það
ástand sem okkur líður best í við keppni því
betra. Því miður er það stundum þannig með
þessa íþrótt okkar að það er sama hvað maður
reynir, maður spilar samt ekki vel. Ef maður
gengur út af vellinum, fullviss um að maður
hafi gert sitt besta en samt spilað illa, þá er
þetta bara ekki okkar dagur og málið dautt.“
Reyndi að keppa við völlinn
Þar sem Sigurður bendir á mikilvægi andlega
þáttarins í keppnisgolfi er ekki úr vegi að
spyrja hvað hafi reynst honum best þegar mót-
læti gerði vart við sig í keppni?
„Einbeiting hefur verið mitt besta vopn í
keppni. Ef ég náði upp góðri einbeitingu fyrir
keppnishring þá spilaði ég alltaf vel. Ef ég náði
því ekki gerðist bara eitthvað. Eftir á að hyggja
hefði ég líklega getað svarað því strax á fyrsta
teig á hverju ég myndi spila þann daginn, bara
eftir því hvernig mér leið.
Auk þess reyndi ég alltaf að keppa við völlinn
en ekki við þá sem voru með mér í ráshóp og
taldi aldrei skorið mitt eða annarra í ráshópn-
um á hringnum. Ég bara skrifaði skorið á skor-
kortið og var ekkert að hugsa meira um það.
Ég held að þetta fyrirkomulag hjá mér hafi
ekki verið vinsælt hjá þeim liðstjórum sem ég
spilaði fyrir því ég gat aldrei svarað á hverju ég
var, bara hvort mér gekk vel eða illa.“
Ánægjulegt að fylgjast með
Sigurður segir að þeir sem hafi metnað til að
ná framúrskarandi árangri í íþróttinni verði
einfaldlega að leggja rækt við stutta spilið.
„Til að ná árangri í golfi þá þarf númer
eitt að hafa sjálfstraust, því meira því betra
án þess að vera með hroka. Sjálfstraust kem-
ur með æfingum, aga, metnaði og árangri.
Engir tveir kylfingar sveifla kylfunni eins
í heiminum. Golfsveiflurnar eru því eins
margar og mismunandi og við erum mörg.
Það segir okkur að við þurfum fyrst og
fremst að vera með hreyfingu sem við þekkj-
um og getum treyst.
Stutta spilið er sá þáttur innan golfsins
sem mestu máli skiptir til að geta skilað
góðu skori. Sá sem slær vel en er slakur í
stutta spilinu nær aldrei árangri. Sá sem
getur bjargað sér á stutta spilinu ef illa
gengur að slá getur alltaf bjargað góðu
skori.
Mér þykir ofsalega gaman að fylgjast með
afrekskylfingunum okkar. Einnig er gaman
fyrir gamlan keppnishund að sjá hve margir
góðir kylfingar eru í GR, hversu vel ung-
lingastarfið gengur og hve mikill metnaður
er fyrir því,“ segir Sigurður Pétursson.
Siggi Pé hóf glæsilegan feril með
steypustyrktarjárn í höndunum
Rætt við Sigurð Pétursson,
tvöfaldan Íslandsmeistara,
sem leikið hefur golf hjá GR í
tæpa hálfa öld
Morgunblaðið
Sigurður Pétursson í keppni á níunda áratugnum. Annar GR-ingur, Ragnar Ólafsson, fylgist með.
Ljósmynd/GR
Sigurður Pétursson.
Sigurður Pétursson
» Varðstjóri hjá lögreglunni á höf-uðborgarsvæðinu.
»Menntaður PGA-kennari frá Svíþjóðárið 1994.
» Forgjöf: 2,8.» Yfirþjálfari GR frá 1991-1999.» Þrefaldur Íslandsmeistari.» Hafnaði í 3. sæti í kjörinu á íþrótta-manni ársins 1985.
» Sigraði á Canon-mótinu á Hvaleyrisumarið 2002 þar sem Padraig Harr-
ington, liðsstjóri Ryder-liðs Evrópu,
keppti.
14 MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 21. MAÍ 2020