Morgunblaðið - 29.01.2021, Qupperneq 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 29. JANÚAR 2021
✝ Haukur Guð-mann Gunnars-
son endurskoðandi
fæddist í Reykjavík
26. desember 1952.
Hann lést á Land-
spítalanum í Foss-
vogi 19. janúar 2021.
Foreldrar hans
eru Anna Svandís
Guðmundsdóttir, fv.
skrifstofukona hjá
Íslenskum getraun-
um í Reykjavík, f. 1933, og
Gunnar Guðmannsson,
knattspyrnumaður og fv. fram-
kvæmdastjóri Laugardalshallar
í Reykjavík, f. 1930, d. 2014.
Systkini Hauks eru Guðrún, f.
1955, Hildur, f. 1957, Þorgerð-
ur, f. 1959, og Magnús, f. 1964.
Haukur kvæntist Elínu J.G.
Hafsteinsdóttur, hjúkrunar-
fræðingi og hagfræðingi, f.
1957, hinn 27. maí 1977. Þau
bjuggu alla búskapartíð sína í
Reykjavík, lengst af í Vesturbæ
Reykjavíkur, en dvöldust tíðum
í bænum York í Bretlandi hin
síðari ár.
ehf. árið 1994 og starfaði þar
sem endurskoðandi og meðeig-
andi þar til stofan sameinaðist
KPMG Endurskoðun hf. árið
2000. Haukur var meðeigandi
KPMG og starfaði þar sem end-
urskoðandi til ársins 2019. Frá
2019 var Haukur sjálfstætt
starfandi ráðgjafi.
Haukur sinnti félagsstörfum
í þágu knattspyrnuhreyfing-
arinnar og gegndi trúnaðar-
störfum fyrir Knattspyrnufélag
Reykjavíkur og Knattspyrnu-
samband Íslands. Hann var
gjaldkeri stjórnar knattspyrnu-
deildar KR árin 1981 til 1990 og
skoðunarmaður reikninga upp
frá því til hinsta dags, þá var
hann varaformaður deild-
arinnar 1995 til 1998. Hann var
skoðunarmaður reikninga KSÍ
frá 1993 til 2019. Haukur var
sæmdur gullmerki KR með lár-
viðarsveig og gullmerki KSÍ
fyrir störf sín í þeirra þágu.
Útför Hauks fer fram frá
Neskirkju í dag, 29. janúar
2021, klukkan 13. Athöfninni
verður streymt, hlekk á
streymið má finna á vefslóð-
inni:
http://www.utfor-haukur-
gunnarsson.is
og virkan hlekk má nálgast
á:
https://www.mbl.is/andlat
Dóttir þeirra er
Ingunn Hafdís
endurskoðandi, f.
1976, gift Þórlindi
Kjartanssyni, f.
1976, þau eru bú-
sett í Reykjavík og
eiga saman Anton
Hauk, f. 2008, og
Elínu Katrínu, f.
2012. Sonur þeirra
er Hafsteinn
Gunnar hagfræð-
ingur, f. 1989, og maki hans Daði
Már Sigurðsson, f. 1991, þeir eru
búsettir í London í Bretlandi.
Haukur lauk stúdentsprófi frá
Verslunarskóla Íslands árið
1975 og útskrifaðist með cand.
oecon.-gráðu frá Háskóla Ís-
lands árið 1979. Hann hlaut lög-
gildingu sem endurskoðandi ár-
ið 1982.
Haukur starfaði hjá Endur-
skoðunarskrifstofu Sveins Jóns-
sonar í Reykjavík frá árinu 1975,
sem löggiltur endurskoðandi og
meðeigandi þar frá 1982 til
1994. Hann stofnaði ásamt
Sveini Jónssyni SH endurskoðun
Elsku besti pabbi. Það var
dásamlegt að eiga þig sem pabba,
bæði sem barn og fullorðin, því
þú varst ekki bara pabbi heldur
líka vinur. Ég var svo heppin að
fá að koma með þér í alls konar
skemmtilegt þegar ég var lítil. Þú
vannst heima um helgar á Laug-
arnesveginum, á stóra borðstofu-
borðinu sem dugði undir allar
dagbækurnar eins og þetta var í
gamla daga, og þá var oft kveikt
á enska boltanum, meðan ég
skottaðist í kringum þig. Svo
fékk ég að koma með þér í vinn-
una þar sem ég fékk að ljósrita á
mér hendurnar. Margir við-
skiptavinir áttu leið á skrifstof-
una og það var alltaf kátt á hjalla
þegar fjölgaði á skrifstofunni og
mikið hlegið. Ég held að á þess-
um tíma hafi ég ákveðið að verða
endurskoðandi eins og þú því það
var svo gaman í vinnunni þinni.
Elsku pabbi, æskudraumur minn
rættist þegar við áttum þess kost
að vinna saman í 11 ár.
Þegar ég lít til baka þá átta ég
mig á því að þú skiptir þér aldrei
af, þú bara leiðbeindir ef þér
fannst það þurfa eða óskað var
eftir. Þegar ég var að læra undir
löggildingarprófin þá lærði ég
heima hjá ykkur mömmu. Þegar
þú komst heim í lok dags settist
ég hjá þér í eldhúsinu á meðan þú
eldaðir og fór yfir með þér allar
spurningar sem höfðu vaknað hjá
mér við lesturinn þann daginn.
Þegar kom svo að því að fara í
prófin, þá sagðirðu í gamansöm-
um tón en samt alvarlegum:
„Inga mín, þú manst bara að það
er alltaf jafnt í debet og kredit,“
svo horfðum við hvort á annað og
skellihlógum. Þetta var svona
brandari hjá okkur, alveg eins og
við stemmdum af sokkana en
pöruðum þá ekki saman eins og
aðrir þegar þurfti að ganga frá
þvottinum. Okkur fannst það
fyndið.
Í sumar var ég svo heppin að
komast í veiði með þér og
mömmu, og krökkunum. Við vor-
um að rifja upp hvernig veðrið
var og það var víst heldur napurt,
en í minningunni var sól. Með þér
var alltaf sól elsku pabbi minn. Í
þessari veiði kenndirðu mér að
hnýta fluguna á.
Þú varst meistarakokkur. Allt-
af stóðstu í dyrunum með út-
breiddan faðminn, skælbrosandi
eins og þú hefðir verið að bíða
eftir okkur og við værum að gera
þér mesta greiða í heimi að koma
í heimsókn. Þú varst glaður, já-
kvæður og bjartsýnn að eðlisfari.
Það verður erfitt að geta ekki
hringt í þig til að spyrja hvernig
ég á að elda kjötið eða baka
grænmetið.
Mér þykir óskaplega vænt um
alla kaffibollana sem við höfum
drukkið saman síðustu árin. Við
gátum spjallað um allt og best af
öllu var að ég gat alltaf sagt þér
hvernig mér leið. Þú skildir mig
svo vel. Þú studdir mig með allri
þinni visku og væntumþykju.
Fyrir jólin komstu að máli við
mig þar sem þú vildir árétta að
ungir menn eigi að láta drauma
sína rætast, sérstaklega þegar
þeir flytja mál sitt vel. Ungi mað-
urinn var elskulegur afastrákur-
inn þinn. Að þínu frumkvæði
rættist draumur hans svo sann-
arlega og gat hann deilt með þér
þrekvirkinu nú í janúar.
Ég ætla að halda áfram að lifa
lífinu eins og þú kenndir mér,
gera skemmtilega hluti með fólk-
inu sem ég elska mest, fjölskyld-
unni og góðum vinum.
Ég elska þig elsku pabbi minn,
Guð geymi þig.
Þín
Ingunn Hafdís
Hauksdóttir (Inga).
Elsku hjartans pabbi minn.
Þegar þú greindist með krabba-
mein fyrir rúmu hálfu ári reyndi
ég þrátt fyrir áfallið að vera
þakklátur fyrirvaranum sem
greiningin gaf okkur fjölskyld-
unni. Hún var áminning um hve
lífið er dýrmætt og hverfult í
senn, samveran hvert með öðru
ómetanleg og ég fann huggun í
tækifærinu sem okkur var gefið
að njóta með þér síðustu stund-
anna.
En síðustu stundirnar virtust
enn svo órafjarri. Þú varst svo
hugrakkur, svo hraustur og hlát-
urmildur fram á síðasta dag
þrátt fyrir veikindin og lékst á
als oddi um jólin, alsæll að hafa
loksins alla fjölskylduna hjá þér
undir einu þaki í fyrsta sinn síð-
an kófið hófst. Það hvarflaði ekki
að mér þegar ég stalst (þrátt fyr-
ir allar sóttvarnareglur) til að
knúsa þig bless á flugvellinum
áður en ég flaug aftur heim til
London eftir hátíðarnar, að það
yrði það síðasta faðmlag okkar
feðga.
Eftir að þú veiktist hafði ég
margsinnis hugsað til alls þess
sem ég ætlaði að segja þér áður
en þú kveddir, alls sem ég átti
ósagt. En ég var haldinn þeirri
sammannlegu ranghugmynd að
tíminn væri óþrjótandi auðlind
og ég beið með að færa hugsanir
mínar í orð – eftir hverju veit ég
ekki. Svo þraut tímann fyrirvara-
laust.
Ég ætlaði að segja þér að jafn-
vel þótt ég hafi ekki alltaf tekið
uppeldistilraununum vel, sér-
staklega á unglingsárunum, þá
hefði ég ekki getað hugsað mér
betri pabba en þig. Þú innrættir
mér alla þína bestu mannkosti;
þrautseigju, heilindi, einstakt
vinnusiðferði, orðheldni og áreið-
anleika – enda þótt ég hafi ekki
náð að tileinka mér þá nema til
hálfs á við þig.
Ég ætlaði að segja þér hvað ég
var þakklátur fyrir hvað þú tókst
mér vel, og hvað þú varst alltaf
góður við Daða Má. Það hefðu
ekki allir feður af þinni kynslóð
tekið því fagnandi að einkason-
urinn kæmi heim með kærasta,
en þú studdir okkur alltaf svo fal-
lega, sóttir Gleðigöngur með
mömmu í fleiri en einu landi og
flaggaðir stoltur regnbogafánan-
um í stofunni heima.
Ég ætlaði að segja þér hvað
mér þótti vænt um allar stund-
irnar sem við áttum saman. Þeg-
ar við tefldum saman í eldhúsinu
heima, horfðum á hasarmyndir,
fórum feðgaferðir á völlinn, sáum
Arsenal lyfta bikarnum á Wem-
bley og stálumst til að bæta á
okkur einum bjór í hálfleik, jafn-
vel þótt þú segðir brúnaþungur
með prakkaraglampa í augum að
móðir mín yrði ekki ánægð með
okkur. Þú hefur sennilegast get-
ið þér þess til, en það var ekki
knattspyrnuáhuginn sem dró
mig á völlinn með þér, heldur
tækifærið til að eiga með þér
þær stundir þar sem þú naust
þín best.
En mest af öllu langaði mig til
að segja þér aftur og aftur og aft-
ur hvað mér þykir vænt um þig.
Við feðgarnir sýndum hvor öðr-
um kærleik í verki (eða hvað er
annað hægt að kalla það að telja
enn fram fyrir son sinn á hverju
ári óumbeðinn, jafnvel eftir að ég
komst á fertugsaldur?), en höfð-
um ekki alltaf um hann mörg orð.
Og þú vissir auðvitað hvað þú
varst mér kær. En nú þegar
tækifærið er liðið vildi ég óska að
ég hefði sagt þér það oftar.
Hafsteinn Hauksson.
Ekki veit ég hvaða raunhæfar
væntingar hægt er að gera sér til
viðmóts hugsanlegs tengdaföður
þegar maður byrjar að gera sig
heimakominn hjá foreldrum
einkadóttur. Í þeim efnum veit
ég þó að ég var heppnari en flest-
ir. Aldrei mætti mér annað en
bros og hlýja frá manninum sem
síðar varð ástkær tengdafaðir
minn og óviðjafnanlegur afi
barnanna okkar.
Yndislegar móttökur á Fjöru-
grandanum gerðu heimsóknir
þangað að tilhlökkunarefni. Og
ekki sakaði að geta gengið að
margréttuðu veislufæði vísu,
nánast á hvaða degi vikunnar
sem var. Um langt árabil má
heita að eldamennska Hauks
tengdapabba hafi haldið lífinu í
okkur hjónaleysum. Þannig mun
minningin um hann lifa í huga
mínum, í eldhúsinu að undirbúa
matinn. Þar var hann kóngur í
sínu ríki og lék á als oddi.
Mér fannst lærdómsríkt
hvernig Haukur hugði vandlega
að öllu því sem að honum sneri,
passaði upp á sig og sína. Hann
lifði í samræmi við þau góðu ráð
sem Birtíngur Voltaires gaf – að
maður eigi að hugsa vel um
garðinn sinn. Og það gerði hann
sannarlega. Ef allir menn væru
eins vandvirkir og passasamir
upp á umhverfi sitt og Haukur
væri lítið um árekstra og mis-
skilning í mannlegu samfélagi.
Haukur hafði einstaklega
þægilega nærveru. Hann var
broshýr og hláturmildur, orku-
mikill en ætíð yfirvegaður í fasi
og framkomu. Haukur hafði
skoðanir á ýmsu öðru en virtist
ekki láta neitt koma sér úr jafn-
vægi; nema einna helst óhag-
stæð úrslit í leikjum KR eða
Arsenal.
Tengdapabbi var einstakur
afi barnanna okkar, sýndi öllu
sem þau tóku sér fyrir hendur
einlægan áhuga og lét óspart í
ljós stolt og velþóknun í þeirra
garð. Þau munu búa að því alla
tíð að hafa náð að kynnast góð-
um afa og hafa átt með honum
margar góðar og skemmtilegar
stundir.
Rúmum sólarhring fyrir and-
látið mætti ég þeim hjónum í
Frostaskjólinu, honum og elsku
Ellý tengdamömmu. Ég var ak-
andi en þau á síðdegisgöngutúr.
Eins og alltaf var Haukur óað-
finnanlega til fara –glæsi-
mennskan uppmáluð. Snyrti-
mennskan undirstrikaði
virðingu Hauks fyrir sjálfum sér
og umhverfi sínu. Þau leiddust
og brostu.
Þetta var í síðasta skiptið sem
ég sá hann. Minningin er falleg,
ein af mörgum. Ljós þessara
óteljandi fögru minninga mun
með tíð og tíma brjótast fram og
bera afgerandi sigur á skuggum
sorgarinnar, þótt þeir hafi yfir-
höndina um sinn.
Við syrgjum fráfall góðs
manns. Anton Haukur og Elín
Katrín munu alla sína daga búa
að því að hafa kynnst afa sínum
vel, og við Ingunn munum halda
minningu hans á lofti. Það var
ljúft að kynnast Hauki og fyrir
það verð ég ætíð þakklátur. Hvíl
í friði.
Þórlindur Kjartansson.
Kveðja frá Knattspyrnu-
félagi Reykjavíkur
Það er skammt stórra högga
á milli, fallinn er frá góður KR-
ingur, Haukur Guðmann Gunn-
arsson endurskoðandi, en fyrir
nokkrum vikum var borinn til
grafar föðurbróðir Hauks, Sig-
urgeir Guðmannsson heiðurs-
félagi KR. Þau störf sem Hauk-
ur hefur í gegnum áratugina
unnið fyrir félagið eru ómetan-
leg. Hann sat í stjórn knatt-
spyrnudeildar KR, var aðalend-
urskoðandi aðalstjórnar sem og
annarra deilda KR í áratugi.
Traustari mann var ekki að
finna. Haukur var alltaf boðinn
og búinn að rétta félaginu hjálp-
arhönd og taldi aldrei það eftir
sér og það var sérlega gott að
vinna með honum. Slíkir ein-
staklingar eru hverju íþrótta-
félagi ómetanlegir og leggja
grunn að öflugu íþróttastarfi
eins og Haukur gerði fyrir KR.
Haukur hlaut gullnælu KR með
lárviðarsveig sem veitt er fyrir
mikil og góð störf í þágu félags-
ins. Við KR-ingar vorum heppn-
ir að eiga mann eins og Hauk að.
Ég rakst á Hauk fyrir nokkrum
mánuðum á förnum vegi og eins
og ávallt var stutt í brosið, hlát-
urinn og glettnina í augunum.
Ekki hvarflaði það að mér að
það yrði í síðasta skipti sem við
hittumst.
Við KR-ingar minnumst
Hauks með mikilli virðingu og
þakklæti fyrir allt sem hann
gerði fyrir gamla góða KR og
þökkum honum samfylgdina í
gegnum tíðina. KR-ingar senda
eiginkonu hans, Elínu, börnum,
barnabörnum og öðrum aðstand-
endum innilegar samúðarkveðj-
ur.
Gylfi Dalmann
Aðalsteinsson,
formaður KR.
Léttleiki og gleði geislaði af
Hauki hvar sem hann fór. Það
var alltaf stutt í dillandi hlátur-
inn, góðlátlega grínið og um leið
vináttuna. Við félagarnir höfum
nú setið í kringum spilaborðið í
hartnær hálfa öld og notið vin-
áttu hver annars, sagt misgóða
brandara og hlegið saman.
Haukur var þar, eins og annars
staðar, alltaf hrókur alls fagnað-
ar.
Við fráfall hans er höggvið
stórt skarð í hópinn. Það heggur
nærri okkur hverjum um sig og
minnir á sinn hátt á hverfulleika
okkar allra. Við jafnaldrarnir er-
um jú komnir á eftirlaunaaldur,
en erum misfljótir að viðurkenna
það. Haukur hafði vit á því að
hætta að vinna á skikkanlegum
tíma og nýtti tímann sem hann
fékk með fjölskyldu sinni og vin-
um. Við spilafélagarnir nutum
líka góðs af því enda varð það til
þess að spilaklúbburinn var tíð-
ari síðasta misserið en nokkru
sinni fyrr. Við sáum þá ekki
endalokin fyrir.
Haukur og Ellý voru einstakir
höfðingjar heima að sækja. Á
fimm ára fresti var árshátíð
spilaklúbbsins haldin hjá þeim og
þá stóð ekki á veitingum sem þau
höfðu lagt alúð sína í. Hvort það
var Haukur eða Ellý sem eldaði
vissum við aldrei en Haukur var
ævinlega mættur með kokkasv-
untuna um sig miðjan þegar bor-
ið var á borð.
Kærs vinar er sárt saknað. Við
spilafélagarnir sendum Önnu,
móður Hauks, Ellý, Ingunni Haf-
dísi, Hafsteini Gunnari og fjöl-
skyldum þeirra okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Reynir Jónsson, Níels
Guðmundsson, Guðmundur
Ásgeirsson, Einar
Stefánsson og fjölskyldur.
Fallinn er frá góður félagi og
samstarfsmaður til margra ára
langt fyrir aldur fram.
Við kynntumst Hauki þegar
SH endurskoðun ehf. gekk til liðs
við KPMG seint á síðustu öld
með endurskoðendurna Svein
Jónsson, Hauk G. Gunnarsson og
Einar Ólafsson í broddi fylking-
ar. Haukur náði strax góðu sam-
bandi við okkur félagana sem
töldum nauðsynlegt að stunda
ýmsar og margbreytilegar tóm-
stundaiðkanir utan vinnu. M.a.
fórum við í veiðiferðir á sumrin
og við stofnuðum klúbb sem kall-
aðist AFM, annar föstudagur í
mánuði, sem fól í sér að við hitt-
umst annan föstudag í hverjum
mánuði áður en við fórum heim
eftir vinnu og gerðum eitthvað
skemmtilegt.
Eftir því sem árin liðu heltust
sumir úr samstarfinu og hurfu til
annarra starfa. Samt hittist þessi
hópur alltaf öðru hverju í gegn-
um árin með mislöngu hléi. Þá
voru rifjaðar upp veiðisögur og
ýmsir atburðir sem, þrátt fyrir
ærsl og læti þegar þannig stóð á,
fóru aldrei úr böndunum. Nú
stóð til að fara að hittast aftur en
þá barst allt í einu óvænt fregnin
um andlát Hauks. Það tókst ekki
að hittast í þetta sinn en minn-
ingarnar hrannast upp. Haukur
var einstaklega skemmtilegur í
vinahópi og þessi dillandi hlátur
hans sem alltaf lyfti upp
stemmningunni bergmálar enn í
eyrum okkar. Við vonumst allir
til að geta farið með honum í lax-
veiði þegar við hittum hann hin-
um megin.
Við félagarnir sendum eigin-
konu og fjölskyldu Hauks okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Minning um góðan dreng gleym-
ist ekki. Blessuð sé minning
hans.
Aðalsteinn, Bernhard,
Eyvindur, Geir Valur, H.
Ágúst, Haukur, Heimir,
Sigurþór og Stefán.
Mætur vinur og samstarfs-
maður til áratuga var á einu
augabragði kallaður yfir móðuna
miklu, öllum að óvörum. Enginn
átti von á aðskilnaði á þeirri
stundu. Haukur hafði átt við
veikindi að stríða, en taldi sig
vera kominn yfir það versta og
bjartari tímar fram undan.
Hauk hafði ég þekkt frá því
hann var á barnsaldri. Foreldrar
hans og föðurfjölskyldu þekkti
ég vel og af góðu einu. Þau voru
Vesturbæingar og sannir KR-
ingar öll með tölu. Haukur hóf
síðar störf á endurskoðunarstofu
minni ásamt og með námi í við-
skiptafræði í HÍ. Fljótlega kom í
ljós að hann hafði góða hæfileika
til starfsins. Hann var samvisku-
samur, nákvæmur og sérlega tö-
luglöggur. Hann var rólyndur,
yfirvegaður og bjó yfir einstöku
skapferli og jafnaðargeði, sem
skapaði honum traust og virð-
ingu samstarfsmanna og við-
skiptavina. Haukur var fagmað-
ur góður og starfaði sem
löggiltur endurskoðandi allan
sinn starfsferil.
Haukur fékk knattspyrnu-
bakteríu í vöggugjöf og sannkall-
að KR-uppeldi. Annað félag kom
aldrei til greina, nema bara Ars-
enal í enska fótboltanum. Eftir
að Haukur varð kvæntur,
tveggja barna faðir með eigin og
tímafrekan atvinnurekstur hafði
hann líka tíma til að sinna áhuga
sínum á KR. Hann var í stjórn
knattspyrnudeildar félagsins á
annan áratug og má með sanni
segja að hann hafi stjórnað fjár-
málum deildarinnar með góðum
árangri á þessum árum. Síðar
var hann kosinn skoðunarmaður
ársreikninga KR og deilda fé-
lagsins og gegndi því starfi þar
til yfir lauk.
Haukur var gæfumaður í sínu
einkalífi. Hann og Ellý kona hans
voru afar samlynd, glöð og
ánægð með hvort annað, til-
veruna og lífið.
Ég og Elísabet eiginkona
sendum Ellý og fjölskyldu, Önnu
og systkinum Hauks okkar inni-
legustu samúðarkveðjur. Minn-
ingin um góðan dreng og einlæg-
an vin gleymist ekki. Hans
verður sárt saknað.
Sveinn Jónsson.
Við óvænt fráfall Hauks Gunn-
arssonar kveðjum við starfsfólk
KPMG góðan samstarfsmann,
vinnufélaga og vin til tveggja
áratuga. Haukur kom til starfa
hjá KPMG þegar SH Endur-
skoðun, sem hann starfaði hjá og
var annar eigenda að, sameinað-
ist KPMG rétt fyrir aldamótin.
Við sameininguna varð hann einn
af meðeigendum KPMG. Haukur
lét strax til sín taka innan félags-
ins sem starfsmaður og hluthafi.
Hann hafði sterkar skoðanir á
málefnum sem voru efst á baugi
hverju sinni, var fylginn sér og
rökfastur. Hans glaðlega yfir-
bragð og eftirminnilegi hlátur
smitaði út frá sér til samstarfs-
fólks, sem líkaði návist hans.
Haukur lét sig ekki vanta á
mannfögnuðum félagsins og tók
fullan þátt í þeim alla tíð.
Haukur lét af störfum hjá fé-
laginu fyrir tæpum tveimur ár-
um síðan og þegar hann greind-
ist skömmu síðar með
krabbamein tókst hann á við
veikindin af æðruleysi og með já-
kvæðni að vopni eins og honum
var einum lagið. Þannig minn-
umst við hans nú þegar leiðir
skilur.
Við samstarfsfólk hjá KPMG
sendum Elínu og fjölskyldunni
allri okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Hlynur Sigurðsson.
Haukur Guðmann
Gunnarsson