Morgunblaðið - 29.01.2021, Qupperneq 23

Það er heiður og mikil gæfa að
fá að kynnast góðu fólki á lífsleið-
inni og fyrir það ber að þakka.
Kynni af slíku fólki auðga og bæta
líf manns, bæði meðvitað og ómeð-
vitað. Óli var einn þessara gim-
steina á lífsins vegi. Það eru ágæt
lokaorð og góð lýsing á Óla.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem)
Sigríður Ævarsdóttir.
Frá bernsku hef ég átt því láni
að fagna að koma reglulega á
heimili Óla og Æsu. Þar var gott
að vera. Hlýtt viðmót, rólegheit og
húmor mætti manni í hverju
skrefi. Alltaf var gott að koma til
þeirra. Óli hefur nú kvatt en hann
hélt ásamt Æsu sinni fallegt og
gott heimili fram á síðasta dag, þá
kominn á tíræðisaldur.
Við Sigga höfum í gegnum tíð-
ina brallað ýmislegt en löngum
stundum höfðum við það notalegt
heima hjá henni og lásum … og
lásum … og lásum. Mikið var um
bækur á heimilinu og bóklestur í
hávegum hafður. Æsa bauð upp á
smurt brauð og annað góðgæti í
kaffitímanum sem mér fannst al-
veg dásamlegt.
Óli var mikið ljúfmenni og góð
fyrirmynd sem ég er þakklát fyrir
að hafa fengið að kynnast í gegn-
um mína góðu vinkonu. Gaman
var að spjalla við hann og alltaf
var stutt í brosið. Ljúfmennska
hans lifir, það sést á fjölskyldu
hans.
Elsku Æsa, Sigga, Sævar og
fjölskylda, innilegar samúðar-
kveðjur, minningin um góðan
mann lifir.
Hanna Ásgeirsdóttir.
Það eru sennilega ekki margir
sem hafa gengið jafnmörg fótmál
fyrir Mál og menningu eins og
hann Ólafur Þórðarson.
Hann kom sem ungur bónda-
sonur ofan úr Borgarfirði og réð
sig í byggingarvinnu hjá Kristni
E. þegar verið var að byggja stór-
hýsi MM á Laugavegi 18. Eftir að
byggingin var komin upp réð hann
sig á lagerinn í kjallaranum sem
hann hafði sjálfur unnið við að
byggja.
Leiðin lá upp á við og flestir
Reykvíkingar þekktu hann sem
Óla í Máli og menningu enda seldi
hann þeim íslenskar bækur ára-
tugum saman ásamt sínum góðu
samstarfskonum.
Þar safnaðist upp ómæld þekk-
ing á útgáfusögu íslenskra bóka-
forlaga fyrir daga alnetsins. Þessa
þekkingu nýttu bókaútgefendur
sér og aldrei var komið að tómum
kofunum hjá Óla.
Áratugum saman ræktaði hann
gott samstarf við útgefendur
hvort sem það voru ungskáld með
sína (oft einu) bók eða útgefendur
sem höfðu gert útgáfu að ævi-
starfi.
Öllum lá gott orð til Óla í MM
fyrir sanngirni og liðleg sam-
skipti.
Það var gæfa mín að vera ráð-
inn til MM 1979 og eignast Óla
sem samstarfsfélaga í tvo áratugi.
Af honum lærði ég þjónustulund,
helst aldrei segja nei. Að fara á
enda veraldar til að leysa úr marg-
víslegum spurningum sem bóka-
unnendur komu með í MM til að
tryggja að svörin yrðu eftir allra
bestu vitund. Sýna þolinmæði og
hlusta á raunir bókaútgefenda í
byrjun desember og oft gleðjast
yfir góðum árangri í lok árs bara
24 dögum síðar.
Að gleðjast eins og barn þegar
einhver bókin tók óvænt sprettinn
upp metsölulistana og rjúka í sím-
ann til að hringja eftir hveri áfyll-
ingunni á fætur annarri. Þá fylgdu
þétt handtök útgefenda til Óla fyr-
ir samstarf sem engan skugga bar
á áratugum saman.
Við lífslok vil ég þakka, bæði
fyrir hönd sjálfs mín og bók-
menntafélags Máls og menningar,
gæsku og trúmennsku Ólafs Þórð-
arsonar við íslenska bókaútgáfu
og bóksölu.
Árni Kr. Einarsson.
MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 29. JANÚAR 2021
✝ Ingibjörg Sím-onardóttir
fæddist 15. júní
1935 í Neskaup-
stað. Hún lést á
hjartadeild Land-
spítalans 21. janúar
2021.
Foreldrar henn-
ar voru Sigríður
Björg Tómasdóttir
frá Neskaupstað, f.
19.9. 1906, d. 1.9.
1991, og Símon Eyjólfsson frá
Merkinesi í Höfnum, f. 3.11.
1912, d. 11.12. 1982. Systkini:
Tómas, f. 1934, Helga, f. 1936,
d. 1989, og Hilmar, f. 1937, d.
2016.
Ingibjörg hóf fyrst búskap
með Vilbergi Sveinbjörnssyni, f.
1920, d. 2014, á Seyðisfirði og
eignaðist með honum tvo syni:
Símon Hrafn, f. 1957. Eig-
inkona Símonar er Inga Arna
Heimisdóttir. Fyrri eiginkona
hans var Anna Kristín Sverr-
isdóttir, f. 1958. Börn þeirra
eru: Eva, f. 1979, Ingibjörg
María, f. 1990, og Sindri Otti, f.
1996.
son, f. 1971. Þeirra börn eru:
Ástrós Elísabet, f. 2002, Jóhann
Máni, f. 2009, og Lilja Sól, f.
2011.
Barnabarnabörn Ingibjargar
eru orðin 12. Afkomendur eru
því 31 talsins.
Ingibjörg ólst upp í Gamla
Lúðvíkshúsi í Neskaupstað og
lauk gagnfræðaprófi þar
eystra. Á sínum sokkabands-
árum dvaldi hún m.a. hjá föð-
urfólki sínu í Vestmannaeyjum
og í Keflavík og sinnti þar ýms-
um störfum. Einnig bjó hún í
Reykjavík og vann m.a. á Al-
þingi við þjónustustörf. Ingi-
björg bjó lengst af í Neskaup-
stað og vann ýmis hlutastörf
ásamt því að búa fjölskyldu
sinni gott heimili. M.a. vann hún
á Fjórðungssjúkrahúsinu. Ingi-
björg og Þorbergur voru mjög
söngelsk og sungu lengst af í
kirkjukór Norðfjarðarkirkju.
Ingibjörg var um skeið formað-
ur kórsins. Þau fluttu að Eir-
hömrum í Mosfellsbæ árið 2011
og bjuggu þar síðustu árin.
Útförin fer fam frá Fella- og
Hólakirkju í dag, 29. janúar
2021, kl. 13.
Streymt verður frá útförinni,
stytt slóð:
https://tinyurl.com/y3wojev9
Virkan hlekk á streymi má
nálgast á:
https://www.mbl.is/andlat
Tómas Lárus, f.
1958, eiginkona
hans er Hafdís Ár-
mann Þorvalds-
dóttir, f. 1959.
Þeirra börn eru
Guðrún Fönn, f.
1982, Páll Fannar,
f. 1990, og Vilborg
Fönn, f. 1993.
Ingibjörg og Vil-
bergur slitu sam-
vistum 1958. Árið
1961 giftist Ingibjörg Þorbergi
Sveinssyni húsasmíðameistara
frá Barðsnesi við Norðfjörð, f.
1923, d. 2016. Börn þeirra eru:
Berglind, f. 1961, eiginmaður
Jón Valgeir Jónsson, f. 1954.
Þeirra börn eru Þorbergur
Ingi, f. 1982, Halldór Hermann,
f. 1984.
Sigurður Sveinn, f. 1963, eig-
inkona Linda Sólveig Birg-
isdóttir, f. 1965. Börn af fyrra
hjónabandi með Judith Pamelu
Tobin, f. 1965, eru Matthías
Ingiberg, f. 1990, Hannah Rós,
f. 1992, og Alexander, f. 1998.
Sigrún, f. 1973. Eiginmaður
hennar Ástþór Vilmar Jóhanns-
Mamma okkar var mjög
söngelsk, lífsglöð og félagslynd
manneskja og vildi lifa lífinu lif-
andi með öðrum og smitaði
gleðinni út frá sér. Kaus að vera
sólarmegin í lífinu. Gerði meira
að segja uppvaskið að skemmt-
an þar sem hún söng iðulega yf-
ir pottum og leirtaui sem endaði
með skínandi glans uppi í skáp-
um. Á góðri stundu með sérrí og
selskap með góðum vinkonum
og vinum voru gæðastundir.
Vinkonurnar eins og Erna Sæ-
rún, Auður, Olga og fleiri fylltu
oft Mýrargötuna með hlátra-
sköllum. Drungi og depurð var
ekki hennar og mátti ávallt sjá
það í klæðaburði hennar sem
lýsti upp tilveruna í kring, rós-
ótt og mikil litagleði.
Fyrir utan tónlistina og kór-
störfin áttu búðir einnig hug
hennar. Fátt fannst henni
skemmtilegra en að kíkja í búðir
og þá sérstaklega tuskubúðir/
fatabúðir sem nutu góðs af
henni. Hún var fljót að velja,
var ekkert að hangsa yfir hlut-
unum.
Hún gat verið hvatvís og
hafði skoðanir á mönnum og
málefnum og sagði alltaf sína
meiningu og gat það stundum
stuðað þá sem á hlustuðu, þá
gripum við systkinin bara um
höfuðið.
Reyndist börnum sínum mjög
vel og vildi allt fyrir þau gera og
aðstoðaði eins og hún gat.
Heimili þeirra Þorbergs var
ávallt opið öllum, hvort sem það
var á Mýrargötunni eða á Hlað-
hömrum. Gestir voru ekki fyrr
búnir að reka inn nefið í gættina
en við blasti hlaðborð af kræs-
ingum og þýddi þá ekkert að
segjast vera nýbúinn að borða,
það var ekki hlustað á svo lít-
ilvægar afsakanir.
Stundvísi var henni mjög
mikilvæg. Ef búið var að tala
um að sækja hana á vissum tíma
þá var hún alltaf löngu tilbúin
og það mátti ekki fara mínútu
fram yfir ákveðinn tíma. Stóð
með sinn staf og hatt, löngu
tilbúin, óþreyjufull.
Það hrutu margir gullmolar
upp úr mömmu. Sem dæmi að
eitt skiptið þegar Þorbergur
kom úr sjóróðri, og kom heim
með þorsk eins og vanalega, þá
var Sigrún uppáhaldsfrænka í
heimsókn. Var hún að svæfa
Sigga bróður og segir þá
mamma við Þorberg: „Þarftu
alltaf að koma með það sama?“
„Hvað annað á ég að koma með
af sjónum,“ segir Þorbergur
þreyttur. „Geturðu ekki bara
komið með svið af sjónum!“ Þá
skellti Sigrún upp úr og vakti
Sigga sem hún var að svæfa.
Þess má geta að Sigrún
frænka var mömmu mjög kær
og okkur grunar að hún muni
verða í móttökunefndinni efra.
Þau systkinin Tommi frændi
og mamma áttu mjög góðan og
dýrmætan tíma nú seinni árin.
Borðuðu reglulega saman, þar
sem Tommi mætti með hráefnið
sem hún meðhöndlaði og gerði
að máltíð og áttu góða stund
saman. Yfirleitt var um gamlan
hefðbundinn norðfirskan mat að
ræða sem þau kunnu að meta
saman með góðum minningum
sem meðlæti.
Það er margs að minnast af
svona litríkri persónu, blessuð
sé minning ástkærrar móður
okkar.
Tómas Lárus Vilbergs-
son, Hafdís Ármann
Þorvaldsdóttir.
Í dag kveðjum við elsku Ingu
ömmu, stórkostlega skemmti-
lega konu sem við systkinin vor-
um svo heppin að eiga fyrir
ömmu. Sem barn ríkti alltaf
mikil tilhlökkun fyrir ferðunum
austur í Neskaupstað að heim-
sækja Ingu ömmu, og miklum
tíma eytt þar. Allt var skemmti-
legt með Ingu ömmu, hvort sem
það var að leika með dúkkurnar,
pússa silfrið eða fara með henni
í vinnuna að skúra gömlu sím-
stöðina.
Við gætum skrifað langan
texta um allar stórkostlegu
stundirnar okkar saman í barn-
æskunni og geymum margar
góðar minningar sem gleðja hug
og hjarta.
Eftir að við systkinin uxum
úr grasi sáum við aðrar hliðar á
ömmu og áttuðum okkur enn
betur á því hversu stórkostlega
konu hún hafði að geyma. Ein-
staklega lífsglöð og söngelsk,
sterkur persónuleiki með
ákveðnar skoðanir sem fengu
óspart að flakka. Félagslynd,
vinmörg og ávallt í nýmóðins
klæðnaði. Mótlæti mætti hún
sannarlega, sbr. alvarlegt slys
og seinna meir alvarleg veikindi,
en stormaði yfir það með lífs-
gleðina að vopni. Það var sko
lítið mál að mæta á kóræfingu á
milli geislameðferða, þótt komin
væri á áttræðisaldur. Við höfum
sannarlega margt að læra af
Ingu ömmu.
Á seinni árum var yndislegt
að koma í heimsókn í Mos-
fellsbæinn og alltaf biðu kræs-
ingar á borðum, ber þá helst að
nefna hina frægu Baby Ruth-
köku. Þar var spjallað um dag-
inn og veginn, flett í gegnum
myndaalbúm og hlustað á
skemmtilegar og hressandi sög-
ur frá uppvexti ömmu. Amma
fylgdist vel með uppvexti okkar
systkina og sýndi okkur, og
seinna meir okkar börnum, allt-
af áhuga, þó að höfin hafi oft á
tíðum skilið okkur að.
Við kveðjum með sorg í
hjarta en uppfull af þakklæti
fyrir öll árin okkar saman!
Guðrún Fönn, Páll Fannar
og Vilborg Fönn.
Amma mín var óþrjótandi
uppspretta gleði, lífsorku og
krafts. Ég var uppáhaldið henn-
ar ömmu og hún var mitt þótt
mig gruni að við höfum öll verið
uppáhald. Ég var svo heppin
sem barn að fá að vera mikið
með og hjá ömmu. Og það sem
við höfðum gaman.
Heimilið hennar og garður
var ævintýraveröld sem öllum
börnum var velkomið að kanna
frá kjallara að búrskáp með við-
komu í snyrtiskúffunni. Allt sem
við gerðum var fullkomið hvort
sem það var að endurraða í
skápunum hennar, baka óætar
skúffukökur, syngja eða dansa,
greiða sér eða snyrta með því
ógrynni af snyrtidóti sem hún
átti. Rabarbarinn í bakgarðinum
var alltaf í boði með sykurkrús
til að dýfa í.
Mæður okkar voru kannski
ekki alltaf sáttar við kennslu-
stund í varalitun eða sykurát af
rabarbarastöngli. En við vorum
alsæl.
Sterk var amma og ákveðin
og sætti sig ekki við hvað sem
er. Kannski aðeins þrjósk og
sagðist sjálf vera langrækin þó
að ég hafi aldrei kynnst því. En
þær hefðu fáar konurnar á þess-
um tíma austur á fjörðum treyst
sér til að rífa sig upp með tvo
drengi og fara frá barnsföður
sínum eins og hún gerði. Hún
flutti aftur í föðurhús þar sem
henni og drengjunum hennar
var tekið opnum örmum inn í
faðm samheldinnar fjölskyldu.
Þegar hún svo eignaðist sitt eig-
ið hús sem Þorbergur smíðaði
fyrir hana var sama sagan þar.
Allir velkomnir alltaf.
Tengslin við ömmu minnkuðu
þegar ég eltist og flutti burt en
ég var svo heppin að geta end-
urnýjað þau þegar ég flutti á
Vesturlandið og hún í Mos-
fellsbæ og eignaðist þá ekki ein-
göngu ömmu aftur heldur líka
vinkonu.
Okkur ömmu fannst ægilega
gaman að hittast. Við drógum
fram fínu bollana ef við vorum
að drekka kaffi, jólabollana ef
sú árstíð var og fínu glösin úr
Tékkkristal þegar við fengum
okkur bjór, með glasamottum
undir. Við hlustuðum á tónlist,
sungum og slúðruðum örlítið.
Hún elskaði ferðalög, kórinn
sinn, fjölskylduna sína og fötin
sín. Hún elskaði tónleika og tón-
list, dans og skemmtanir, veisl-
ur og glaum og gleði. Hún var
lífsglöð og jákvæð og hlakkaði
iðulega til einhvers sem átti eft-
ir að gerast eða talaði af ánægju
um eitthvað skemmtilegt sem
hafði gerst.
Hún sá hvað mest eftir í lífi
sínu að hafa aldrei tekið bílpróf.
Ég er reyndar hrædd um að ef
hún hefði gert það hefðum við
aldrei séð framan í hana heldur
eingöngu séð á eftir henni á leið
í eitthvert ævintýr.
Amma lagði mikið upp úr því
að líta vel út og vera móðins.
Hún litaði alltaf á sér hárið,
sagðist bara ekki geta hugsað
sér að vera gráhærð. Þá væri
hún eins og gömul kerling. Hún
upplifði sig aldrei gamla hún
amma. Hún vissi fram á síðasta
dag hvað var móðins og hvað
ekki og skammaði mig ef ég
mætti ekki nógu vel tilhöfð til
hennar.
Ég gæti sagt endalausar sög-
ur um hana, en kem þeim ekki
öllum fyrir hér, heldur geymi
þær í hjarta mínu. Ég er óend-
anlega þakklát fyrir að hafa
fengið að vera hluti af hennar
lífi. Ég er þakklát fyrir það að
hún fékk að fara svona fljótt, þó
að ég hefði viljað hafa hana mun
lengur. Amma hefði aldrei sam-
þykkt það að vera sjúklingur.
Eva Símonardóttir.
Inga var litríkur hluti af
minni barnæsku og var gift Þor-
bergi móðurbróður mínum, en
þau bjuggu á Norðfirði þar sem
ég ólst upp. Inga og Þorbergur
bjuggu á Hlíðargötu 16 á neðri
hæðinni en amma og Þórður
frændi bjuggu á efri hæðinni.
Það er svo margs að minnast og
erfitt að gera upp á milli allra
þeirra minningabrota sem fylla
hugann þegar ég hugsa til Ingu.
Nestið sem við krakkarnir feng-
um hjá henni í berjamó var
dásamlegt, heimabakað vínar-
brauð með bleiku glassúri, eng-
inn gaf okkur betra nesti en
Inga. Oftar en ekki var lítið um
berjatínslu heldur nutum við
náttúrunnar og nestisins.
Inga elskaði jólin og naut sín
í undirbúningnum, ég man jóla-
boðin með smákökum, spila-
mennsku við frændsystkinin í
Matador eða veiðimann og full-
orðna fólkið í vist. Ef jólaboðið
var á efri hæðinni gátum við
börnin farið á neðri hæðina og
ólmast á meðan fullorðna fólkið
spjallaði eða spilaði. Þegar kom
að afmælisveislum barna hennar
var hún í essinu sínu og bakaði
af hjartans list. Það var einfald-
lega gott að vera barn í kring-
um Ingu og ég naut þess.
Inga hafði alla tíð gaman að
söng og hafði fallega sópran-
rödd þau hjónin sungu bæði í
um áratuga skeið í kirkjukórn-
um sem var einn af þeim hlutum
sem tengdi þau saman sem
hjón. Oft mátti heyra í þeim
syngja saman heima við og
fannst mér það alltaf ótrúlega
fallegt. Þegar þættir í Ríkisút-
varpinu eins og Óskalög sjó-
manna og Lög unga fólksins
hljómuðu tók Inga oftar en ekki
undir af hjartans list með rúllur
í hárinu og fallega slæðu yfir á
meðan hún sýslaði í eldhúsinu.
Þegar dansleikir og skemmt-
anir voru í bænum naut hún
þess að vera með enda mjög fé-
lagslynd kona og þá klæddi hún
sig í sitt fínasta skart og þau
hjón bæði.
Hjónabandið var gott og voru
þau samhent hjón, þau Inga og
Þorbergur. Hún var glæsileg
kona og alltaf fallega klædd og
hafði gott auga fyrir fallegum
hlutum og samsetningu lita.
Heimili þeirra hjóna var alltaf
svo fallegt og gott að koma þar
inn. Inga var trúuð kona og án
þess að vera með guðsorð á
vörum þá var maður var við
þessa trúarlegu vissu sem hún
bjó yfir. Inga kynntist erfiðleik-
um lífsins eins og aðrir og hún
tók þeim með jákvæðni og trú á
það góða, það þýddi ekkert að
gefast upp, heldur hélt hún
áfram og gerði það besta úr
hlutunum.
Inga var ákveðin í skoðunum
á menn og málefni og lét það
óspart í ljós sem kom sér stund-
um illa því það voru auðvitað
ekki alltaf allir sammála henni.
Hún hafði ákveðna sýn á móð-
urhlutverkið sem hafði verið
hennar aðalstarf á ævinni með 5
börn og hún hélt sínum skoð-
unum á lofti án nokkurs hiks.
Eftir að þau fluttu suður og
heilsan var farin að daprast hjá
Þorbergi bjuggu þau í þjón-
ustuíbúð í Mosfellsbæ. Börn
Ingu og barnabörn eiga hrós
skilið fyrir að hlúa svo vel að
þeim hjónum á lokasprettinum.
Ég kveð yndislega konu sem gaf
svo fallega af sér til samferða-
manna sinna og trúi því að hún
sé komin í sumarlandið innan
um fólkið sitt sem farið er.
Börnum hennar og barnabörn-
um og öllum ættingjum sendi ég
mínar hugheilu samúðarkveðjur.
Hver minning dýrmæt perla að
liðnum lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug
þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að
kynnast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Margrét Elíasdóttir
Föðursystir okkar, Ingibjörg
Símonardóttir, er látin 85 ára að
aldri. Inga frænka var alltaf góð
heim að sækja og minnumst við
systurnar notalegra heimsókna
á Mýrargötuna þegar við dvöld-
um að sumarlagi hjá afa og
ömmu á Norðfirði. Þar voru
góðar veitingar á boðstólum á
fallegu heimili og skemmtilegar
sögur sem hún sagði okkur
systrum, bæði þá og síðar.
Inga frænka kom líka oft við
á æskuheimili okkar í Kúrlandi
7. Hún og móðir okkar, Anna
Sigurbergsdóttir, voru miklir
mátar og töluðu reglulega sam-
an í síma og það voru ekki stutt
símtöl.
Þær höfðu líka gaman af því
að fara saman í búðir, en Inga
frænka átti iðulega erindi í
verslanir þegar hún kom til
Reykjavíkur enda mjög smart
og alltaf vel tilhöfð.
Það var ómetanlegt að vera
með Ingu á ættarmóti í Nes-
kaupstað síðastliðið sumar. Hún
rifjaði upp sögur af fjölskyld-
unni og lífinu á Norðfirði í
gamla daga. Inga sagði
skemmtilega frá og gat verið
mjög hispurslaus. Við nutum
sannarlega samvistanna við
hana á ættarmótinu en einnig
hefur verið mjög ánægjulegt að
fá hana í afmæli barna okkar
undanfarin ár. Inga átti marga
afkomendur sjálf, var stolt af
þeim og mátti vera það enda
glæsilegur hópur. Inga var
óspör á að deila sinni miklu lífs-
reynslu og miðla góðum ráðum
varðandi uppeldi og lífið al-
mennt.
Þau systkinin, hún og faðir
okkar Tómas, hittust reglulega
síðustu misserin og borðuðu
saman. Hann fór oft til hennar á
laugardögum og leyfði okkur
systrum að heyra hve mikill
listakokkur hún Inga systir var.
Við getum vissulega tekið undir
það og er það minnisstætt þegar
hún kenndi okkur að elda hafra-
graut, þar var hvergi slegið af í
nákvæmni og kröfum.
Við kveðjum Ingu frænku
með hlýju í hjarta. Minning um
góða konu lifir.
Sigríður Björg og Berglind
María Tómasdætur.
Ingibjörg
Símonardóttir