Morgunblaðið - 29.01.2021, Síða 25

MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 29. JANÚAR 2021
kalla það. Þú fórst á milli hugs-
ana og reyndir allt til að flýja
þann líkama sem þú varst bundin
við. Í eitt skiptið fannst þér að
móðir þín væri að taka yfir lík-
ama þinn svo þú hefðir meiri
stjórn á honum og við þær hugs-
anir breyttir þú Ásdísarnafni
þínu yfir í Ásta Dís, en ég reyndi
að hjálpa þér frá þeirri hugsun.
Þegar þú svo ákvaðst að vera
karlmaður í fyrra, þá vissi ég að
þú hefðir orðið fyrir mörgum
áföllum sem gerði það að verkum
að þú valdir að flýja líkamann aft-
ur og þess vegna breyttir þú
nafninu í Blær.
Ég var í daglegum samræðum
við þig, og samþykktir þú að ég
og bræður þínir mættu kalla þig
Ásdísi. Kvöldið sem þú kvaddir
samdi ég ljóð um þig sem mér
finnst passa þér og þínum hugs-
unum um lífið.
„Think Pink Positive, líkaminn er mér
mein,
hvað er það sem segir mér að líkaminn
sé það sem ég er?
Móðir þú ert alltaf hér, hvað er það
sem ég sé?
Móðir og faðir, það sem þið hafið gefið
mér er nú hjá mér.
Sál sem er nú hrein og gefur það sem
ég alltaf kveið,
því sem kom frá ykkur varð ég heims-
ins betri af,
ég þakka það sem þið styrktuð mig
með.“
Með þessum orðum kveð ég
þig, mín kæra andlega systir Ás-
dís Jenna, með þeim orðum sem
þú hélst þér uppi með. Think
Pink Positive. Megi ljósið vísa
hinn rétta veg.
Þín
Júlíana Torfhildur.
Baráttukonan Ásdís Jenna
Ástráðsdóttir er fallin frá, aðeins
liðlega fimmtug að aldri. Með
henni er horfin ein djarfasta kona
sem ég hef kynnst á ævinni. Þrátt
fyrir mikla og erfiða fötlun allt
frá fæðingu gaf hún hvergi eftir
og tókst að lifa innihaldsríku lífi.
Baráttuviljinn fylgdi henni alla
ævi og tókst henni með ólíkindum
að gera sig gildandi, ekki síst með
aðstoð tölvutækninnar sem hún
náði góðu taki á. Kjarkur hennar
og ákveðni hreif þá sem til
þekktu.
Ásdís gekk menntaveginn og
námið lá vel fyrir henni. Hún var
ötul í að berjast fyrir rétti fatl-
aðra og kom skoðunum sínum og
reynslu á framfæri. Þó enn sé
víða pottur brotinn hefur margt
verið bætt til hins betra, ekki síst
fyrir baráttu Ásdísar Jennu. For-
eldrar hennar, Ástráður B.
Hreiðarsson læknir og Ásta B.
Þorsteinsdóttir, hjúkrunarfræð-
ingur og síðar alþingismaður,
voru hennar bestu stuðnings-
menn, en Ásta féll frá árið 1998.
Andlegur ákafi Ásdísar var
eftirtektarverður. Hún fylgdist
vel með tækninni og tileinkaði
sér það sem henni hentaði. Tölv-
an varð hennar helsta samskipta-
tæki. Hún átti erfitt með að tala
svo aðrir en hennar nánustu
skildu en tjáði sig með ýmsum
öðrum hætti, aðallega þó með því
að nota sér tölvutæknina. Þó að
hún hefði ekki not af höndunum
við skrifin gekk henni vel að tjá
sig í tölvunni, aðallega með því að
smella í góm þegar bendillinn
kom á réttan staf. Þetta kom
henni auðvitað að miklum notum
við námið. Hún tók stúdentspróf í
Menntaskólanum við Hamrahlíð
og síðar BA-próf í táknmálsfræði
við Háskóla Íslands. Síðar á æv-
inni bætti hún við sig fleiri fög-
um.
Ásdís orti fjölda ljóða og í
mörgum þeirra kom kjarkur
hennar og bjartsýni vel fram.
Ég elska að lifa
Lífið er dásemd
Andinn í okkur deyr aldrei
Hann lifir um eilífð
Þegar Ásdís komst á fullorð-
insár stofnaði hún heimili í fal-
legu húsi í Kópavoginum ásamt
eiginmanni sínum, Kevin Krist-
ófer Oliverssyni, og móður hans.
Hjónabandið bar ávöxt og sonur-
inn, Adam Ástráður, kom í heim-
inn árið 2011.
Skömmu fyrir andlátið skipti
Ásdís Jenna um nafn. Hún var
alla tíð mjög leitandi og opin og
þar kom að hún ákvað að breyta
nafni sínu. Fyrir valinu varð
nafnið Blær Ástríkur Stefán.
Vonandi fyrirgefst mér að ég noti
hennar gamla nafn í þessum
kveðjuorðum. Blessuð sé minn-
ing Ásdísar Jennu.
Sigurveig Jónsdóttir.
Dísin mín/Blær, er ég hugsa til
þess dags eins og það hafi skeð í
gær hafðir þú áhrif á mitt líf. Við
kynntumst í febrúar árið 1999 á
síðustu öld eins og við hlógum
stundum að og vann ég hjá þér í
sjö ár.
Á þeim tíma fór ég í nám í
þroskaþjálfun þar sem umræður
okkar höfðu áhrif á námsval mitt
og mun ég aldrei sjá eftir því.
Vorum alltaf í sambandi í gegn-
um FB og einnig á kaffihúsi eða
heima hjá þér. Er þú leitaðir til
mín á þessari öld og baðst mig
um aðstoð með NPA (notenda-
stýrða persónuleg aðstoð) var ég
að sjálfsögðu tilbúin að aðstoða
þig þar sem mér hefur alltaf þótt
mjög vænt um þig og var mjög
ánægð með að þú hefðir loksins
fengið þá þjónustu sem allir í þín-
um sporum eiga rétt á. Við áttum
margar góðar samræður og lang-
ar mig að minnast á er þú sagðir
mér að þinn draumur væri að
gifta þig og eignast barn. Þá
sagði ég við þig: draumar geta
ræst og þeir gerðu það, þú giftist
í ágúst 2009 honum Kevin þínum
og þið eignuðust yndislegan
dreng, Adam, í ágúst 2011. Ef-
laust væru okkar kynni efni í
heila bók en það eru sameiginleg-
ar minningar okkar þar til við
hittumst næst.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
Drottinn minn faðir lífsins ljós
lát náð þína skína svo blíða.
Minn styrkur þú ert mín lífsins rós
tak burt minn myrka kvíða.
Þú vekur hann með sól að morgni.
Faðir minn láttu lífsins sól
lýsa upp sorgmætt hjarta.
Hjá þér ég finn frið og skjól.
Láttu svo ljósið þitt bjarta
vekja hann með sól að morgni.
Drottinn minn réttu sorgmæddri sál
svala líknarhönd
og slökk þú hjartans harmabál
slít sundur dauðans bönd.
Svo vaknar hann með sól að morgni.
Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Ég enda þessa minningu mína
á orðum hennar/hans: „Eins og
alltaf hugsið bleikt, blátt, grænt,
jákvætt, elskið, lifið lífinu bros-
andi!“
Innilegar samúðarkveðjur til
Kevins, Adams og fjölskyldu
hennar/hans. Megi Guð styrkja
ykkur á þessum erfiðu tímum,
hugur okkar er hjá ykkur.
Þín álfkona,
Elsa Eiríksdóttir Hjartar
og fjölskylda.
Elsku besti Blær minn. Við
kynntumst á Reykjalundi sumar-
ið 1994. Ég gleymi því aldrei þeg-
ar ég sá þig í fyrsta skipti. Þú
geislaðir af lífsgleði þrátt fyrir að
vera í einum stærsta rafmagns-
hjólastól sem ég hef séð og tjáðir
þig í gegnum litla tölvu.
Þegar þú komst inn í líf mitt
var ég ekki á góðum stað í lífinu.
Mér leið mjög illa andlega og lík-
amlega.
Ég gat ekkert bjargað mér
sjálf, gat ekki talað né gengið og
mér fannst útlitið ekki bjart.
Þegar ég kynntist þér talað-
irðu mikið um það að þú værir
með þrjú markmið í lífinu en þau
voru að eignast kærasta, flytja að
heiman og fara í háskóla. Þetta
greip ég á lofti og þú gafst mér
einhvern aukakraft og varst fyr-
irmynd mín í öllu eftir það. Ég
skyldi sko ekki gefast upp á lífinu
þó svo að mig langaði mikið til
þess.
Fyrst þú gætir haft þessi há-
leitu markmið gæti ég nú alveg
gert það sama og þú.
Við brölluðum margt saman á
Reykjalundi. Ég gleymi því seint
þegar við hengdum skilti aftan á
hjólastólana okkar og á því stóð
„það er allt í lagi með hausinn á
okkur“ og svo brunuðum við um
alla gangana. Eins þegar þú
keyrðir yfir mömmu á stólnum
þínum og vá hvað við hlógum, ég
hef aldrei séð mömmu hoppa jafn
hátt til að forða sér.
Eftir Reykjalund héldum við
vinskap og gat ég alltaf leitað til
þín með allt. Þú náðir öllum
markmiðum þínum; þú eignaðist
kærasta, fluttir að heiman og
kláraðir háskólanám. Mér varð
oft hugsað til þín þegar mig vant-
aði kjark og þor til að fram-
kvæma eitthvað, þá spurði ég mig
sjálfa gjarnan að því hvernig
Blær myndi gera þetta.
Ég var mjög upp með mér
þegar þú baðst um mig sem þinn
ráðgjafa hjá NPA-miðstöðinni.
Þú vildir hafa mig með þér í liði.
Þá fyrst fannst mér ég geta borg-
að til baka allt sem þú gerðir fyrir
mig á Reykjalundi. Skilaboðum
bæði í gegnum síma og tölvupóst
fjölgaði ört og bætti það sam-
bandið á milli okkar elsku Blær
minn.
Ég hef alltaf dáðst af elju þinni
og krafti elsku Blær minn, þú lást
aldrei á skoðunum þínum og gast
látið heilu bæjarfélögin heyra
það ef þér fannst þörf á.
Ég veit að þú fékkst góðar
móttökur í Sumarlandinu.
Hugur minn er hjá fjölskyld-
unni þinni.
Þín vinkona,
Pála.
Elsku Blær okkar. Þegar við,
Tabúsystur þínar, hittumst til
þess að minnast þín eftir að þú
kvaddir lá í loftinu mikil sorg yfir
því skarði sem þú skilur eftir
meðal okkar en um leið þakklæti
fyrir allt sem þú gafst okkur og
lagðir af mörkum til baráttu fatl-
aðs fólks á Íslandi. Þú varst sterk
baráttumanneskja og tókst þér
pláss á ólíkum sviðum samfélags-
ins, án þess að afsaka þig, og
bjóst þannig til pláss fyrir okkur.
Þú varst okkur mikilvæg fyr-
irmynd þegar við vorum að alast
upp en fatlað fólk var svo ósýni-
legt í samfélaginu og gátum við
því lítið speglað okkur í fólki sem
bjó við sambærilegan veruleika
og við.
Við þekktum þig ekki allar
persónulega sem börn en vissum
allar hver þú varst. Þú varst
óþreytandi við að ryðja brautina
og sýna okkur að við eigum fram-
tíð. Ljóðin þín færðu hug okkar
og hjarta rödd og orð yfir fötl-
unarreynslu okkar, sem oft er
svo erfitt að koma orðum að.
Hindranirnar á vegi þínum í
gegnum lífið voru ófáar en það
var stundum eins og þú sæir þær
ekki.
Þú óðst áfram og gerðir kröfu
um jöfn tækifæri til tjáskipta,
sjálfstæðs lífs, menntunar, að-
gengis og foreldrahlutverksins.
Það var samt ekki alltaf auðvelt
og dáumst við að þrjósku þinni og
eldmóði enda gafstu aldrei
drauma þína upp á bátinn. Þú
varst óhræddur við að leita ráða
hjá öðru fötluðu fólki en á sama
tíma óspar á hvatningu, ráðlegg-
ingar og leiðbeiningar fyrir fólk í
sambærilegri stöðu. Rétt áður en
þú kvaddir hélstu þétt utan um
eina Tabúsystur sem var á leið í
aðgerð og leiðbeindir annarri um
hvernig ætti að setja fagfólki með
fordóma mörk í tengslum við for-
eldrahlutverkið.
Elsku baráttubróðir okkar.
Takk fyrir að kenna okkur að
hrista af okkur skömm og vera
stoltar fatlaðar manneskjur.
Nærvera þín skilur eftir stórt
skarð en við munum leggja okkur
fram um að heiðra minningu þína
með því að gefa engan afslátt af
réttlætinu og biðjast ekki afsök-
unar á neinu.
Ég elska fugla
fuglarnir geta flogið
ég get ekki flogið
fuglarnir geta sungið
ég get sungið
fuglarnir syngja með mér.
Ég elska mennina
mennirnir geta gengið
ég get ekki gengið
mennirnir geta sungið
ég get sungið
mennirnir syngja ekki með mér.
Blær Ástríkur Ástuson Ást-
ráðsson, við vottum elsku syni
þínum, maka, fjölskyldu, vinum
og öðru samferðafólki okkar
dýpstu samúð.
Fyrir hönd feminísku fötlunar-
hreyfingarinnar Tabú,
Freyja Haraldsdóttir,
Embla Guðrúnar
Ágústsdóttir.
Hugrekki, æðruleysi, kjarkur,
að gefast aldrei upp sama hvað á
móti blæs er það sem kemur fyrst
upp í hugann þegar ég kveð kæra
frænku mína Ásdísi Jennu. Blær
Ástríkur var karlkynsnafnið sem
hún kenndi sig við undir það síð-
asta.
Ég hugsa fyrst og fremst um
hana sem fallega sál, brautryðj-
andi fyrirmynd okkar sem áttum
samleið með henni. Þess vegna
segi ég hún. Það er grípandi að
kynnast minningabrotum henn-
ar.
Hvernig líður manneskju sem
hefur heila hugsun, en er innilok-
uð í fjölfötluðum líkama, á allt sitt
líf undir hjálp annarra? Ég
kynntist henni fyrst að ráði þegar
fjölskylda hennar fluttist heim
frá Danmörku. Þá var hún oft hjá
föðurafa sínum og ömmu, tví-
burasystur móður minnar. Þau,
eins og öll fjölskylda hennar,
voru óþreytandi að umvefja hana
kærleika, þjálfa hana líkamlega,
styrkja hana andlega og kenna
henni. Það kom líka í ljós að hún
var góðum gáfum gædd, hafði
heila hugsun og mikla námshæfi-
leika. „Ég hugsa eins og þið“ er
nafnið á ljóðabók hennar sem hún
gaf út þegar hún var 19 ára.
Lífshlaup hennar einkenndist
af baráttu fyrir réttindum fatl-
aðra. Þar fetaði hún í fótspor
mömmu sinnar, sem einnig
kvaddi þennan heim langt um
aldur fram. Hún tók stúdentspróf
frá MH eftir erfiðan feril í grunn-
skóla, þar sem henni fannst hún
mæta litlum skilningi. Leiðin lá
svo í háskólann. Þar lauk hún
prófi í táknmálsfræði og stundaði
laganám. Hugur hennar var
frjáls. Annar heimur var opinn
fyrir henni og huglæg samskipti
við lífs og liðna voru henni eðli-
legur hluti af lífinu. Handanheim-
inn kallaði hún hann. Þangað leit-
aði hún þegar erfiðleikar
jarðlífsins voru henni of þung-
bærir. Til að hjálpa öðrum þrosk-
aði hún miðilshæfileika sína.
Stóra kraftaverkið í lífi hennar
voru eiginmaðurinn Kevin og
sonurinn Adam. Yndisleg fjöl-
skylda full af kærleika og um-
hyggjusemi.
Með hjálp Ástráðs pabba
hennar og Önnu stjúpmömmu
hennar hefur fjölskyldulífið
gengið vel. Bræðurnir hafa
ómælt lagt sitt af mörkum. Báðir
eru læknar. Yngri systur hennar
eru sem systur Adams. Ég og
fjölskylda mín vottum þeim öllum
dýpstu samúð.
Hjarta mitt er fullt af þakklæti
fyrir allt það sem hún hefur
kennt mér. Blessuð sé minning
hennar.
Ásta Valdimarsdóttir.
✝ SigurðurGreipsson
(Siggi) fæddist 1.
ágúst 1949. Hann
lést á heimili sínu í
Danmörku 20. jan-
úar 2021.
Foreldrar hans
voru Margrét Jóns-
dóttir, f. 26. júní
1914, d. 9. nóv-
ember 1995, og Elís
Greipur Sveinsson,
f. 16. ágúst 1911, d. 8. október
1971. Systir hans var Ragnheið-
ur Líndal Hinriksdóttir (Gógó), f.
18. júlí 1936, d. 7. apríl 2006.
Sigurður kvæntist Kolbrúnu
Kristinsdóttur árið 1970. Þau
slitu samvistir. Sonur þeirra er
Greipur Gísli, f. 2. júlí 1970, og
hans sonur er Anton Hrafn, f. 1.
desember 2006.
Síðari eiginkona hans var
Lotte Greipsson, d. júní 2012.
Siggi og Lotte héldu heimili á Ís-
landi um árabil en komu sér svo
fyrir á notalegu heimili í Greve í
Danmörku sem Siggi hélt eftir
hennar dag. Siggi ólst upp hjá
foreldrum sínum í Stórholti 22 í
sambýli við systur
sína, mág og þeirra
börn auk þeirra sem
leigðu í kjallaranum
en það var líf og fjör
í Stórholtinu í þá
daga enda fluttist
hann ekki að heim-
an fyrr en rúmlega
tvítugur er hann
stofnaði sitt eigið
heimili með Kollu
og Greipi á Víðimel
í Reykjavík. Þaðan héldu þau svo
til Vestmannaeyja þar sem Siggi
starfaði hjá Rannsóknarstofnun
fiskiðnaðarins. Siggi var mennt-
aður líffræðingur og fór utan til
Edinborgar að ná sér í mast-
ersgráðu í örverufræðum er
hann var um þrítugt.
Síðustu starfsárin vann hann í
Hollustuvernd ríkisins uns hann
varð óvinnufær af völdum MS-
sjúkdómsins.
Útför Sigurðar Greipssonar
verður gerð í dag, 29. janúar
2021, klukkan 12.00, frá kirkj-
unni í Greve og verður hann
lagður til hinstu hvílu við hlið
Lotte konu sinnar.
Nú þegar lífsbókinni hans
Sigga okkar hefur verið lokað
streyma minningarnar fram, ljúf-
ar og ljósar, umvafðar húmor
enda drengur góður sem aldrei
lét styggðaryrði falla um nokk-
urn mann. Ekki varð hann bitur
þótt lífið hafi snemma þyngt hon-
um byrðar heldur gerði sér far
um að finna í þeim litbrigði til að
gera lífið bærilegra.
Hann var frændi okkar, vinur
og uppeldisbróðir. Við áttum
skjól í Stórholti 22. Þar slitum við
barnsskónum. Holtin voru barn-
mörg á þessum árum, umhverfið
allt eitt leiksvæði að Steinó og
Klambratúni sem þá var allt í
skurðum, kjörinn stríðsvettvang-
ur, enda oft stríð milli gatna. Er
eitt slíkt stríð var í uppsiglingu
voru þeir vinirnir Siggi og Þór-
leifur ásamt Guðbjörgu að passa
bróður Þórleifs. Ótækt var að
hafa þann stutta með í stríðið svo
Siggi stakk upp á því að koma
honum á meðan í öruggt skjól
bak við olíutankinn því þar gæti
hann sig hvergi hrært. Uppátæk-
in voru mörg, t.d. töluðu þeir vin-
irnir saman með því að setja loft í
kinnarnar og kreista þær hægt
og virtust skilja hvor annan full-
komlega.
Þeir félagar ásamt Hadda með
hasarblöðin á Roy Rogers í Aust-
urbæjarbíói á sunnudögum. Bíó-
dagar Friðriks Þórs um þennan
kafla lífsins er gersemi enda tek-
in upp í næsta húsi við okkur.
Milli Sigga og Gógóar systur
hans var einstakt samband sem
einkenndist af ástúð, kærleika og
vináttu. Þolinmæði Sigga gagn-
vart litlu systurdætrunum var
takmarkalaus. Hann sótti þær
hjólandi á leikskólann í Óháða
söfnuðinum, með aðra á stöng og
hina á bögglabera.
Dró þær um á sleða og kenndi
þeim ýmsa leiki eins og saltað
brauð, eina krónu og brennibolta.
Hann var óþreytandi við að sýna
töfrabrögð þar sem hann gleypti
tyggjó eða krónupening og töfr-
aði svo út í gegnum hin ýmsu lík-
amsop. Hann lagði sig allan fram
og fyrir ein jólin alveg sérstak-
lega þegar hann bjó til húsgögn í
litla dúkkuhúsið þeirra úr eld-
spýtustokkum sem hann hafði
safnað. Hann gerði borð og
kommóður sem hann klæddi með
tekklituðu sjálflímandi plasti.
Þessu raðaði hann á pappaspjald
og festi með teygjum svo þetta
var alveg eins og út úr búð. Þvílík
hamingja!
Eins og jólahaldið var í föstum
skorðum í Stórholti 22 þá voru
uppátæki Sigga líka með sama
sniði ár eftir ár og þeirra beðið
með mikilli eftirvæntingu. Leik-
tilburðirnir með möndlu í kinn
voru óborganlegir sem og svip-
urinn sem fylgdi í kjölfarið þegar
mandlan kom úr annars munni.
Hann vaskaði bara upp á að-
fangadagskvöld til að komast
sem fyrst í pakkana en jólin
færðu Sigga í barnið, kannski var
það bara fyrir okkur sem yngri
vorum en hvort heldur sem var er
sá gulls ígildi sem skapar slíkt
fyrir aðra.
Siggi lærði snemma á gítar,
fékk rafmagnsgítar á unglingsár-
um og herbergið hans fylltist af
félögum með sama áhugamál og
brilljantín í hári sem sungu Puff
the Magic Dragon og sem hann
reyndar söng í heila viku á bíl-
ferðalagi með ömmu á Reynistað,
enda spurði hún: „Kanntu ekki
eitthvert annað lag Siggi?“ Þá
pírði hann augun og hló hátt og
snjallt.
Hér hefur aðeins verið tiplað á
minningasteinum bernsku- og
unglingsára okkar með Sigga
þótt samferðin sé lengri. Hann
var tryggur, hringdi reglulega til
að halda tengsl, taka stöðuna og
gantast. Minningasjóðurinn því
orðinn stór, okkar gleðitankur.
Við lútum höfði og þökkum allt og
allt.
Ástvinum hans vottum við ein-
læga samúð.
Guðbjörg, Hinrik, Jóna
Ágústa, Margrét Elín
og Óli Guðmundur.
Sigurður
Greipsson
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Skil | Þeir sem vilja senda Morgunblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Smellt á Morgunblaðslógóið í
hægra horninu efst og viðeigandi liður, „Senda inn minningargrein,“
valinn úr felliglugganum. Einnig er hægt að slá inn slóðina
www.mbl.is/sendagrein
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin
að hafa borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á
föstudegi ef útför er á mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur birting dregist, enda þótt grein ber-
ist áður en skilafrestur rennur út.
Minningargreinar