Morgunblaðið - 29.01.2021, Side 28

28 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 29. JANÚAR 2021
✝ Valtýr Eyjólfs-son fæddist á
Lambavatni,
Rauðasandi í
Rauðasandshr. 11.
júní 1930. Hann
lést 14. janúar 2021
á Hrafnistu Hafn-
arfirði.
Foreldrar Val-
týs voru hjónin
Sveinn Eyjólfur
Sveinsson, kennari
og vélstjóri, f 14. okt. 1885,
Lambavatni, Rauðasandi, d. 14.
okt. 1941 og Vilborg Torfadóttir
húsmóðir, f. 5. júní 1896, Kolls-
vík í Rauðasandshr., d. 12. sept.
1987. Bræður Valtýs: Tryggvi
Eyjólfsson, f. 19. sept. 1927, d.
30. júlí 2017 og Gunnar Eyjólfs-
son, f. 23. sept. 1936. Uppeldis-
og frændsystkini Valtýs: Magn-
ús Torfi Ólafsson, f. 1923, d.
1998, Sveinn Ólafsson, f. 1925, d.
2010, Halldóra Sigrún Ólafs-
dóttir, f. 1926, d. 2007, Ólafur
Guðmundsson, f. 1923, d. 2017.
Valtýr giftist 2. apríl 1955 Ar-
dísi Guðrúnu Kristjánsdóttur, f.
á Heimabæ, Hvallátrum í
Rauðasandshr. 14. apr. 1931, d.
22. feb. 2020. Foreldrar Ardísar
voru hjónin Kristján H. Sig-
mundsson bóndi, f. á Hvalskeri,
Patreksfirði, 6. sept. 1889, d. 4.
mars 1997, Valtýr Þórður, f. 17.
maí 1999. Sonur Sivjar: Ásgeir
D. Sæmundsson, f. 31. ág. 1984.
Sambýliskona Ásgeirs: Auður
Sigurkarlsdóttir, f. 1989. Börn:
Baldur og Kristín, f. 2020. 3)
Bylgja, f. 30. maí 1966, í sambúð
með Jóhanni Sigurþórssyni, f.
22. feb. 1965. Börn Bylgju og Jó-
hanns: Ragnheiður, f. 29. des.
1989 og Óskar Daði, f. 14. sept.
1995. Sambýliskona Óskars:
Þorgerður Brá Traustadóttir, f.
1995.
Valtýr ólst upp á Lambavatni
en var einn vetur í Núpsskóla í
Dýrafirði 1945-46. Fór eftir það
til sjós og sigldi meðal annars til
Evrópu og Bandaríkjanna. Lauk
vélvirkjanámi í Vélsm. Héðni
1957, sveinsprófi frá Iðnskól-
anum í Reykjavík og vélstjóra-
prófi frá Vélskóla Íslands 1960.
Valtýr var vélstjóri hjá Jöklum
1960-66. Starfaði um tíma hjá
Skeljungi en hóf 1968 störf hjá
ÍSAL og vann þar á vélaverk-
stæðinu þar til hann fór á eft-
irlaun. Sjómennskan og sjórinn
áttu hug Valtýs alla tíð og í
mörg ár gerði hann út frá Hafn-
arfirði trilluna Undínu með
Gunnari bróður sínum. Valtýr
og Ardís fluttust 1963 í Garða-
bæ og bjuggu þar en fluttu á
Hrafnistu Hafnarfirði í mars
2019.
Útför Valtýs fer fram frá Ví-
dalínskirkju 29. janúar 2021
klukkan 11.
nóv. 1976 og Sigríð-
ur Eggertsdóttir
húsmóðir, f. á
Heimabæ, Hval-
látrum í Rauða-
sandshr. 12. okt.
1900, d. 17. nóv.
1981.
Börn Ardísar og
Valtýs eru: 1) Eyj-
ólfur Vilbergur, f. 3
ág. 1955, kvæntur
Ludene Valtýsson,
f. 29. jan. 1967. Börn þeirra:
Thomas Valtýr, f. 23. júní 2000
og Ardís, f. 20. maí 2005. Dóttir
Ludene: Heibri-Ann Hendricks,
f. 1984. Hún á þrjá syni. Fyrri
kona Eyjólfs er Guðrún Matt-
híasdóttir, f. 3. jan. 1959. Dætur
þeirra: Tinna, f. 24. sept. 1980,
Hrafnhildur, f. 25. mars 1984, í
sambúð með Einari Hallgríms-
syni, f. 1985, og Bryndís, f. 2.
sept. 1989, í sambúð með Rúnari
J. Hermannssyni, f. 1987. Sonur:
Kári, f. 15. sept. 2016. Dóttir
Rúnars: Ásdís Björk, f. 2010. 2)
Sigurður Heiðar, f. 30. júní
1962, í sambúð með Siv Elísa-
beth Sæmundsdóttur, f. 2. júlí
1960. Synir Sigurðar og Sivjar:
Andri Rúnar, f. 15. maí 1989, í
sambúð með Petru R. Rúnars-
dóttur, f. 1993. Dóttir: Katla
Rán, f. 2020. Frank Heiðar, f. 31.
Strjál eru laufin
í laufsölum trjánna,
blika, hrapa
í haustkaldri ró.
Virðist þó skammt
síðan við mér skein
græn angan
af opnu brumi.
(Snorri Hjartarson)
Þau hafa verið að tínast burt
eitt af öðru Lambavatnssystkinin
og með þeim fer mikið af sögun-
um um fólkið sem ól aldur sinn í
vestustu byggðum Íslands á öld-
inni sem leið, en margar eiga þó
eftir að lifa. Þökk sé fróðleiksfús-
um og framsýnum sagnamönnum
eins og Valda frænda, hann hafði
yndi af því að segja sögur og á
seinni árum sat hann við og skráði
endalausar sögur af sínu fólki, sló
inn í tölvu ótal sendibréf foreldra
sinna og annarra ættmenna, orð
fyrir orð. Margar sögur mundi
hann sjálfur, en aðrar fiskaði
hann upp frá samferðamönnum,
vinum og ættingjum. Hversu mik-
ils virði það verk er allt saman
mun koma í ljós þegar fram líða
stundir, en við sem höfum notið
sagnanna gegnum tíðina vitum að
þær eru uppistaðan í okkar eigin
lífsvef. Þær tengja okkur við haf-
ið, fjallið og rauðan sand. Þær
gæða lífi minningu forfeðra og
formæðra, opna augu okkar fyrir
þýðingu gjöfullar náttúru við
Breiðafjörðinn, í fjöru og til fjalls,
eggin bjarginu og jurtirnar gilja-
skorunum. En þær gera okkur
líka meðvituð um hvers virði
menningin var í uppeldi barnanna
á Lambavatni. Við vitum hvernig
útvarpið opnaði þeim dyr að
mannlífinu úti í hinum stóra heimi
og kallaði þau til mennta og á vit
ævintýra í fjarlægum löndum. Við
vitum hvers virði það var að geta
grafið sig í bækur sem veittu þeim
andlega næringu í bland við verk-
þekkingu ýmiskonar, því bækurn-
ar á Lambavatni komu víða að og
fjölluðu um allt milli himins og
jarðar; þar voru Íslendingasögur í
bland við Skytturnar þrjár, Kapít-
ólu og danska rómana, sögur af
landafundunum miklu í bland við
fjölbreyttar kennslu- og hand-
bækur, t.d. Lommebog for mek-
anikere og grundvallarrit í veður-
fræði.
En minningin um Valda
frænda snýst samt fyrst og fremst
um hlýja nærveru, létta lund og
trausta vináttu hans og Öddu við
foreldra mína, að ógleymdum
hans lágstemmda en hárfína húm-
or. Hann hafði einstakt lag á að
kitla hláturtaugarnar og innra
með honum sjálfum kraumaði
jafnan hlátur meðan hann spann
af fingrum fram sögur af mönnum
og málefnum. Þau eru ótal mörg
dýrmætu augnablikin sem birtast
fyrir hugskotssjónum á kveðju-
stund, enda tengslin milli fjöl-
skyldnanna náin og ævinlega
stutt á milli húsa í uppvexti mín-
um og systkina minna.
Nú hefur Valdi frændi kvatt, en
sögurnar lifa og í þeim minningin
um fólkið og lífsbaráttuna í land-
inu, því hann og hin Lambavatns-
systkinin hafa alla tíð áttað sig á
mikilvægi þess að sögur séu sagð-
ar, þær varðveittar og færðar
börnum og öðrum forvitnum og
fróðleiksfúsum.
Minningin um kærleiksríkan
frænda, félaga og vin geymist og
mun vaka með okkur um ókomna
tíð.
Elsku Eyfi, Siggi, Bylgja og
aðrir ástvinir, fyrir hönd okkar
systkina bið ég þess að ljósið eilífa
umvefji ykkur og sefi sorg ykkar
og söknuð.
Kolbrún Halldórsdóttir.
Það var eins og fastur liður með
sumarkomunni líkt og farfuglarn-
ir að föðurbróðir pabba kæmi
vestur á Rauðasand og dveldi á
Lambavatni með konu sinni
Öddu. Synir þeirra Eyfi og Siggi
voru líka mörg sumur sem vinnu-
menn í sveitinni og voru mjög
tryggir heimilinu. Það var alltaf
tilhlökkun að hitta Valtý og heyra
frá honum sögurnar frá því þeir
bræður þrír voru að alast upp og
öllum uppátækjunum sem þeir
fundu upp á við mismikla hrifn-
ingu eldra fólksins á heimilinu.
Hann átti nokkrar byssur og
kom stundum með þær vestur og
það var hjá honum sem við bræð-
ur fengum fyrst að skjóta úr al-
vöruriffli í mark sem voru kú-
skeljar af rifinu. Það var mikil
upphefð frá því að nota heima-
smíðuðu trérifflana.
Eitt sumarið koma þau hjón
dragandi trébát á kerru sem hann
hafði smíðað sjálfur heima hjá sér
fyrir þó nokkrum árum, afar
vandaðan úr tvöföldum krossvið.
Adda hafði saumað björgunar-
vesti af nokkrum stærðum. Hann
stillir okkur bræðrum einn daginn
upp við bátinn til myndatöku og
segir svo: „Nú slæ ég ykkur bát-
inn til eignar með öllum fylgibún-
aði.“ Ég held að við höfum aldrei
orðið eins hissa og orðlausir við
nokkurri gjöf sem við höfum feng-
ið fyrr né síðar. Valtýr setti aðeins
eitt skilyrði með bátsgjöfinni; að
ekki mætti breyta nafni bátsins
sem heitir Margrét eftir systur
Öddu. Hann var mikið notaður til
róðra á Lambavatninu og Krókn-
um, passað að bera á hann á
hverju ári og geyma inni að vetr-
um. Er þessi bátur enn til á
Lambavatni.
Viljum votta börnum og öllum
afkomendum samúð og stuðning í
missi og söknuði.
Þorsteinn og Eyjólfur
Tryggvasynir Lambavatni.
Valtýr Eyjólfsson
✝ Marta Hjart-ardóttir fædd-
ist30. júní 1926 í
Vestmannaeyjum.
Hún lést 17. janúar
2021.
Foreldrar: Sól-
veig Kristjana Hró-
bjartsdóttir, f.
28.10. 1902, d.
15.10. 1993, fædd í
Simbakoti á Eyr-
arbakka, og Hjört-
ur Magnús Hjartarson, f. 7.8.
1893, d. 8.10.1978, fæddur í Mið-
ey í Landeyjum. Þau bjuggu í
Hellisholti í Vestmannaeyjum til
ársins 1973 er þau fluttu í Kópa-
vog eftir eldgosið á Heimaey.
Systkini: Hjörtur Kristinn
Hjartarson, f. 17. des. 1921, d. 3.
apríl 2012. Viktoría Klara Hjart-
ardóttir, f. 29. júní 1924, d. 7.
júní 2013. Óskar Hjartarson, f.
29. ágúst 1927, d. 15. des. 2014.
María Hjartardóttir, f. 8. des.
1928, d. 31. jan. 1951. Aðalheiður
eiga tvo syni, Birki og Óðin, þrjú
barnabörn og eitt barna-
barnabarn. Guðbjartur, f. 18.11.
1950, maki Guðmunda Lára
Guðmundsdóttir, þau eiga þrjá
syni, Daníel Fannar, Ásgeir
Snæ, Hjört Magnús og tólf
barnabörn. Guðmundur Bjarni,
f. 12.2. 1955, maki Jóhanna
Kristinsdóttir, þau eiga þrjú
börn, Guðríði Mörtu, Kristin
Eyjólf og Daníel Guðna, níu
barnabörn og tvö barna-
barnabörn. Daníel Guðni, f. 6.4.
1957, maki Petrína Sigurð-
ardóttir, þau eiga fjögur börn,
Berglindi, Jósef William og tví-
burana Guðmundu Petru (látin)
og Daníel Guðna (látinn). Hjört-
ur Kristján, f. 17.5. 1964, maki
Kristín Guidice, þau eiga þrjá
syni, Hafstein, Davíð og Hjört
Kristján og þrjú barnabörn.
Marta vann ýmis störf með-
fram húsmóðurstarfinu. Þau
Daníel stunduðu búskap í Vesta-
mannaeyjum, voru með kindur
og hænsni, ráku um tíma 50 kúa
bú, auk þess sem þau ræktuðu
ýmsar matjurtir. Þau áttu um
tíma sumarbústað í landi Hlíð-
ardalsskóla og höfðu þar frí-
stundabúskap.
Útförin fer fram í kyrrþey.
Hjartardóttir, f. 27.
apríl 1930, d. 12.
mars 2012. Haf-
steinn Hjartarson,
f. 10. júlí 1932.
Maki Mörtu var
Daníel Guðni Guð-
mundsson, bifreiða-
stjóri, f. 14.11. 1925,
d. 19.7. 1996. Þau
byggðu sér hús í
Bröttugötu 10 í
Vestmannaeyjum
og síðan á Höfðavegi 25, þar sem
þau bjuggu fram að eldgosinu í
Heimaey, í janúar 1973. Eftir
gosið bjuggu þau um skeið á
Heinabergi 20 í Þorlákshöfn og
fluttu síðan í Furugerði 17 í
Reykjavík árið 2001. Marta flutti
að Framnesvegi 20 í Reykja-
nesbæ árið 2003 og bjó þar til
dauðadags.
Börn: Mörtu og Daníels, öll
fædd í Vestmannaeyjum: Hafdís,
f. 15.4. 1947, maki Yngvi Ög-
mundsson, d. 20.7. 2016, þau
Mig langar að minnast tengda-
móður minnar, Mörtu Hjartar-
dóttur, og þakka henni samfylgd-
ina sem aldrei bar skugga á í þau
rúmlega 48 ár sem við þekkt-
umst.
Fyrsta búskaparárið okkar,
bjuggum við Bjartur við hliðina á
þeim Dalla og Mörtu í Eyja-
byggðinni í Þorlákshöfn, og var
það sérstaklega notalegt. Við
Marta skiptumst á um tíma að
vinna hálfan daginn í fiski og
passaði Marta elsta drenginn
okkar á móti mér á meðan ég
vann. Ég fann strax að ég gat
lært margt af þessari rólegu, hlý-
legu og hæversku konu ekki síst í
matargerð, bakstri og öðrum
heimilisstörfum. Allt sem Marta
gerði á því sviði var vel gert. Ég
lærði meira að segja að borða
lunda hjá henni með því að naga
krikana og dýfa í lundasósuna
hennar sem er ein besta sósa sem
ég hef smakkað um ævina.
Eftir að Dalli dó árið 1996, var
Marta oft með okkur Bjarti og
móður minni Þorbjörgu, á ferð-
inni. Við fórum í sumarbústað,
helgarferðir, á kaffihús, fórum í
sumarhúsið okkar í Svíþjóð og
svo ferðuðumst við alla leið til
Kúbu eitt árið. Alltaf var gott að
vera með Mörtu, alltaf sama jafn-
aðargeðið og jákvæðnin og þær
mamma náðu einstaklega vel
saman enda aðeins tvö ár á milli
þeirra. Jafnvel eftir að mamma
greindist með alzheimer reyndist
Marta henni sama góða vinkonan.
Marta naut þess að sitja í sól
og hita, umkringd fallegum
gróðri, og húðin hennar varð und-
ireins fallega brún ef sólin skein á
hana.
Ég þakka Mörtu kærleikann
sem hún sýndi alla tíð okkur og
sonum okkar og fjölskyldum
þeirra. Þau tengdust henni ömmu
Mörtu öll á sérstakan hátt. Það
var einstaklega gaman að sýna
henni myndir af barnabörnunum,
hún fylgdist af áhuga með þeim
öllum. Undanfarið ár þótti henni
gaman að fylgjast með litlu tví-
burasystrunum, Auði og Mörtu
Hjartardætrum, enda var hún
barngóð hún amma Marta.
Guð blessi minningu Mörtu
Hjartardóttur.
Guðmunda Lára
Guðmundsdóttir.
Marta
Hjartardóttir
Nú er hann
fluttur, elsku Jói
afi.
Ég varð þeirrar gæfu aðnjót-
andi árið 2003 að kynnast þeim
hjónum Jóa afa og Unni ömmu
á Brákarbrautinni. Elskulegt
fólk sem tók svo ofur vel á móti
gestum og gangandi. Fólk af
gamla skólanum komið, sem
öllum leið vel í kringum sem
kíktu í kotið til þeirra.
Mig langar að minnast fyrstu
heimsóknar minnar og eins
samtals þá, sem ég átti við afa
Jóa. Heimsókn sem er mér
ákaflega góð og skemmtileg
minning. Þar var mér eins og
þeim hjónum var tamt, mér
tekið eins og ég hefði þekkt
þau alla ævi, af einskærri um-
hyggju með kostum og kynjum.
Meðan Unnur amma
galdraði fram hlaðborð kræs-
inga eins og þær gerast bestar,
ekkert sparað, spjallaði Jói afi
við okkur um heima og geima.
Við áttum svo mörg skemmti-
leg samtöl og gat hann frætt
mig og bætt á mörgum sviðum.
Þarna í fyrstu heimsókn
minni þar sem ég spjallaði við
afa Jóa dásamaði ég heimili
þeirra hjóna. Jói ræddi við mig
brosandi og upplýsti mig um að
hann væri nú reyndar að fara
að flytja.
Ég jákvæðnin uppmáluð, tók
strax undir og talaði um þá frá-
bæru þjónustu og aðhlynningu
sem hjúkrunarheimilin veittu
íbúum sínum öllum stundum,
sem og öryggið sem þjónustu-
íbúðir byðu upp á. Afi Jói fór
að hristast og brosti bara meira
til mín, þarna bjó eitthvað
meira undir eins og vant var
hjá honum. Honum var mikið
skemmt.
Þegar ég hafði lokið tali
mínu, brosti hann kíminn og
sagði mér að reyndar væri
hann að flytja undir græna
torfu … eðlilega í þessari
fyrstu heimsókn minni vissi ég
ekki hvernig ég ætti að svara.
En í gegnum tíðina höfum
við vinirnir hlegið að þessu og
mörgu öðru skemmtilegu sem
hefur borið á góma.
Hafðu þökk fyrir allt og allt,
Jói, góða ferð og ég bið að
heilsa.
Gestur Andrés Grjetarsson.
Jóhann Óskar
Sigurðsson
✝ Jóhann ÓskarSigurðsson
fæddist 9. nóv-
ember 1925. Hann
lést 18. desember
2020.
Útför hans fór
fram 20. janúar
2021.
Langafi minn,
Jóhann eða oftast
kallaður afi Jói,
var og er alltaf
minnisstæður mað-
ur. Afi átti alltaf
sérstakan stað sem
enginn getur topp-
að.
Þegar Jói afi og
Unnur amma mín
voru ekki flutt á
dvalarheimilið man
ég ekkert rosalega mikið.
Nema ævintýraheiminn sem
þau bjuggu til. Litla Mjallhvít-
arhúsið kallaði ég það alltaf.
Amma alltaf tilbúin með kaffi
og með því, afi alltaf tilbúinn að
stríða og prakkarast. Einn sá
mesti sem ég þekkti, ef hann
væri sögupersóna héti hann
Emil í Kattholti.
Þegar þau fluttu svo á dval-
arheimilið, þá var enn þá meira
spennandi að fara til þeirra
jafnvel. Þau voru alltaf hress
og kát. Langafi sat alltaf í
hornsætinu innst, þar var hans
staður, bæði inni í herberginu
og í hjartanu, innst inni í horn-
inu. Þar sem allir gætu séð
hann og spjallað við með kaffi
að sötra.
Alltaf þegar allir komu í
heimsókn til þeirra var skrifað
í gestabók. Það var svolítil
stemning að þegar maður labb-
aði inn, sagði hæ og settist að
borðinu, rétti hann alltaf fram
gestabókina og lét mann skrifa
í hana nafnið sitt. Svo þegar ég
fór frá honum eftir heimsókn
þá kyssti ég alltaf hann á kinn-
ina, alltaf var hann stingóttur.
Órakaður alltaf stingóttur á
kinninni sinni. Alltaf sagði ég,
afi þú ert stingóttur. Þá hlóg-
um við rosalega bæði. Alltaf
svo ef ég gleymdi að segja það,
spurði hann mig hvort hann
hafi nú ekki verið stingóttur,
auðvitað var hann það, kinnin
var órökuð. Þá hló karlinn í
horninu djúpum hlátri.
Ég man líka eftir því að einu
sinni var verkefni í skólanum
að tala við einhvern fullorðinn,
eldri manneskju og spyrja hana
um hvernig var í gamla daga.
Þá var ég að spyrja um alls
konar, frá hver er uppáhalds-
smáköku tegund til hvað er
besta uppfinning sem hann var
vitni að.
Hann glotti bara og sagðist
ekki muna það, svo hló hann
sínum djúpa stríðnishlátri.
Greinilega að stríða.
Elsku langafi Jóhann, hvíldu
í hamingju og friði, elska þig
endalaust. Sjáumst síðar.
Þitt langafabarn,
Unnur.
Minningarvefur á mbl.is
Vefur þar sem er sameinað efni sem snýr að
andlátum og útförum. Þar eru birtar andláts-,
útfarar- og þakkartilkynningar sem eru að-
gengilegar öllum en auk þess geta áskrifendur
lesið minningargreinar á vefnum.
  
 


 
 þjónustuaðila sem aðstoða þegar andlát ber

  




 
ætlaðar aðstandendum við fráfall ástvina.
www.mbl.is/andlát
Minningar
og andlát