Morgunblaðið - 10.03.2021, Síða 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 10. MARS 2021
✝ Sólveig AldaPétursdóttir
fæddist á Hrúteyri
við Reyðarfjörð
14.12. 1925. Hún
lést á Hrafnistu í
Hafnarfirði 25.2.
2021. Foreldrar
hennar voru Pétur
Wilhelm Jóhanns-
son, f. 3.11. 1892,
d. 25.2. 1986 og
Sóley Sölvadóttir,
f. 30.4. 1899, d. 10.12. 1928.
Alda ólst upp frá 3ja ára
aldri á Fjalli í Skagafirði hjá
fósturforeldrum sem einnig
höfðu fóstrað móður hennar.
Þau voru Benedikt Sigurðsson,
f. 12.11. 1865, d.12. 12.1943 og
Sigurlaug Sigurðardóttir, f.
6.1. 1878, d. 15.10. 1974.
Systkini Öldu voru: Jóhann
Benedikt, Jónína Margrét, Ing-
ólfur, Kristrún Jóhanna og
Ragnar. Þau eru öll látin.
Alda giftist 30.6. 1946 Krist-
jáni Geir Kjartanssyni bifreið-
arstjóra, f. 7.6. 1920, d. 31.3.
1993. Foreldrar hans voru
Kjartan Kristjánsson, f. 21.6.
1883, d. 24.7. 1967 og Salóme
Sigurðardóttir, f. 20.5. 1885, d.
29.5. 1964, lengst af búsett á
Grundarhóli á Fjöllum.
Alda og Kristján eignuðust
3) Kjartan Bragi sjóntækja-
fræðingur, f. 2.12. 1952,
kvæntur Huldu Fanný Haf-
steinsdóttur, f. 18.7. 1953, börn
þeirra eru: Hulda Guðný, f.
19.11. 1976, gift Páli Jóhannes-
syni, börn þeirra eru Hulda
Fanný og Kjartan Páll. Krist-
ján Ágúst, f. 15.1. 1978, sonur
hans er Ísar Ágúst. Kjartan
Valur, f. 16.10. 1991.
4) Kristján Vignir viðskipta-
fræðingur, f. 9.8. 1958, kvænt-
ur Christel Johansen, f. 9.8.
1958, dóttir þeirra er Thelma
Christel, f. 15.8. 1994, sam-
býlismaður Birkir Örn Björns-
son. Fyrir á Christel tvö börn,
þau eru: Nanna Kristín Johan-
sen, f. 21.4. 1976, gift Eyvindi
Sólnes, börn þeirra eru Jón
Ingi, Eyvindur, Birkir Snær og
Christel María. Sveinn Rúnar
Johansen, f. 18.9. 1979.
Alda lauk fullnaðarprófi
vorið 1939 og stundaði nám við
Hallormsstaðaskóla 1943. Alda
og Kristján gengu í hjónaband
í Víðirhólskirkju á Hólsfjöllum
1946 og fluttu til Reykjavíkur.
Þau byggðu sér hús í Heiðar-
gerði 39 og bjuggu þar til árs-
ins 1982 er þau fluttu í nýtt hús
í Garðabæ. Alda starfaði á
skrifstofu Menntaskólans í
Reykjavík frá 1973 til loka
starfsævi sinnar 1993.
Hún verður jarðsungin frá
Vídalínskirkju í Garðabæ í
dag, 10. mars 2021, klukkan
13.
Ættingjar og vinir eru vel-
komnir í athöfnina.
fjóra syni. Þeir
eru:
1) Ómar, löggilt-
ur endurskoðandi,
f. 16.9. 1948,
kvæntur Hjördísi
Ingvadóttur, f. 4.6.
1950, synir þeirra
eru: Ingvi Geir, f.
12.2. 1974, kvænt-
ur Kristínu Björns-
dóttur, börn þeirra
eru Hjördís Birna,
Kristmundur Ómar og Hrafn-
kell Steinarr. Árni Geir, f. 8.9.
1977, kvæntur Þórleifu Krist-
ínu Hauksdóttur, sonur þeirra
er Almar Ingvi.
2) Halldór Benedikt bóka-
gerðarmaður, f. 3.1. 1950,
kvæntur Auðbjörgu Erlings-
dóttur, f. 30.9. 1950, börn
þeirra eru: Benedikt, f.15.7.
1970, kvæntur Berglindi Guð-
mundsdóttur, dætur þeirra eru
Sóley og Eva. Sólveig Alda, f.
2.9. 1976, gift Kristni Má Ár-
sælssyni, börn þeirra eru Húni
Breiðfjörð og Auður Kolka.
Fyrir á Sólveig soninn Ísidór
Jökul Bjarnason. Vésteinn Orri,
f. 10.2. 1988, kvæntur Hildi-
gunni Borgu Gunnarsdóttur,
börn þeirra eru Benedikt Gunn-
ar, Matthías Bjarni, Tómas
Hjörtur og Matthildur Þórdís.
Í dag kveð ég Öldu tengdamóð-
ur mína elskulegustu, 95 ára.
Sagði að þetta væri komið gott,
ánægð með líf sitt.
Ég man er ég hitti þessa góðu
og einstöku konu fyrst er ég kom
með Halldóri Benedikt syni henn-
ar í Heiðargerðið. Hlýleg brúnu
augun kvik og athugul, allt kank-
víst fas móður hans var skemmti-
legt. Við bjuggum síðar í eitt ár
með þeim, með lítinn son okkar
Benedikt. Alda gætti hans og þar
var fjör, drengurinn skríðandi um
gólfið meðan afinn var að parket-
leggja ganginn: „Hann er fæddur
smiður!“ Þegar við hjónin bjugg-
um síðar í efri byggðum Reykja-
víkur, þá komu þau tengdaforeldr-
arnir, sóttu tíu ára drenginn og
farið var upp í Bláfjöll, þar var
skíðað, drengurinn á svigskíðum
og Alda á gönguskíðum, fjör hjá
þeim! Þau fluttu síðan í Garðabæ
1981 og við einnig 1984. Bjuggum
með þeim þar frá ágúst 1984 og þá
var komin dóttirin okkar, nafna
ömmunnar Sólveigar Öldu. Und-
um okkur vel saman og síðan flutt-
um við í okkar hús um jól 1985. Þá
hafði elsku Kristján fengið heila-
blóðfall og þegar hann varð fóta-
fær var hann einn heima þar sem
Alda vann í MR.
Hún fór í strætó ásamt börnum
okkar í námi í MR; Benedikt og
síðar Sólveigu Öldu, í skólann.
Öldu leið ekki vel með að Kristján
væri einn heima sem varð til þess
að hann gekk til okkar húss á
hverjum degi og hitti litla yngri
drenginn okkar, Véstein Orra.
Yndislegt að fá góða afann í heim-
sókn um hádegisbil á hverjum
degi, svo fylgdist hann alltaf með
tímanum og fór svo heim, þar sem
hann tók á móti Öldu sinni.
Að lokum fór Kristján á Hrafn-
istu í Hafnarfirði, þar sem Alda
heimsótti hann dag hvern. Það var
mikið áfall fyrir Öldu þegar Krist-
ján lést, 30. mars 1993.
Hún fékk símtal frá Hrafnistu,
tók strætó í Hafnarfjörðinn og
kvaddi sinn ástkæra eiginmann.
Seinna sagði hún mér, að það að
missa Kristján hefði verið mesta
áfall sitt. Alda sneri sér af miklum
krafti að því að ganga hvern dag,
að versla í búðinni eða um hverfið.
Sá um garðinn sinn af alúð, snyrti
allt vel og vandlega, setti afskurð-
inn í moltukassann ásamt því sem
til féll úr eldhúsinu.
Hún varð vinnukona heima hjá
sjálfri sér á miðvikudögum þar
sem hún tók húsið algjörlega í
gegn; skúraði, skrúbbaði og bón-
aði! Sló suðurgarðinn hjá sér
ákveðinn dag og síðan norður-
garðinn hinn daginn. Alda tók þátt
í ljóða- og smásagnasamkeppni á
vegum Bókasafnsins í Garðabæ í
tilefni 25 ára afmælis þess. Hún
varð í 1. sæti fyrir ljóð sitt Verð-
launagarðar. Alda var umhverfis-
sinni fram í fingurgóma. Frá því
hún byrjaði að búa flokkaði hún
plast og pappír og var þar langt á
undan sinni samtíð. Alda var mikil
hannyrðakona, prjónaði fingra-
vettlinga og sokka samkvæmt ís-
lensku mynstri og eru þeir mikils
metnir í fjölskyldunni.
Einnig saumaði hún út vegg-
teppi, sitt eigið og einnig fyrir
aðra. Fyrir mig gerði hún einstakt
bútasaumsverk sem er í heiðurs-
sæti á heimili mínu. Gerði sessur á
stóla sína með sínu mynstri og
skreytti með útsaumi. Alda var
hugumstór kona og lífshlaup
hennar einstakt.
Ég þakka Öldu fyrir að hafa
fengið hana í samveru mína, því að
hafa kynnst henni er veisla í far-
angri mínum.
Auðbjörg Erlingsdóttir.
Mín kæra tengdamóðir fékk
hægt andlát á Hrafnistu Hafnar-
firði, 95 ára að aldri. Orðin mjög
sjón- og heyrnarskert. Oftast al-
veg skýr í kollinum og sagði gjarn-
an undir það síðasta: „Af hverju
má ég ekki sofa, – vitið þið ekki
hvað ég er orðin gömul?“ En það
er ekki nema eitt og hálft ár síðan
hún fór á hjúkrunarheimili. Þang-
að til bjó hún ein í litla húsinu sínu
á Arnarnesinu. Eini íbúi Teistu-
ness, eftir að eiginmaður hennar
Kristján lést árið 1993.
Alda var mikið náttúrubarn og
elskaði að rækta garðinn sinn.
Klippti tré og runna, sló grasið,
hlúði að bómum og vökvaði. Hún
sagðist fara í ræktina, þ.e. garð-
ræktina. Hennar orð: „Ég rækta
garðinn minn og garðurinn rækt-
ar mig.“
Seinni árin skammtaði hún sér
verkefni í garðinum og sagðist
ekki mega gera of mikið í dag því
þá væri hún verkefnalaus á morg-
un.
Hún fór flestra sinna ferða fót-
gangandi. Fór í búðina með bak-
pokann og verslaði mátulega í
hann. Alda var virk í félagsstarfi.
Hún var ein af stofnendum les-
hrings bókasafns Garðabæjar og
var gerð að heiðursfélaga þar árið
2016. Hún var elsti þátttakandinn
í Kvennahlaupinu í Garðabæ árið
2017 og fékk farandgrip og blóm-
vönd fyrir vikið. Hún var mjög vel
ritfær og skrifaði skemmtilega.
Hún var ljóðelsk og gott skáld.
Eftir hana liggja margar vísur og
ljóð. Hún fékk 1. verðlaun í ljóða-
samkeppni sem haldin var í tilefni
25 ára afmælis Garðabæjar, fyrir
ljóð sitt Verðlaunagarðar.
Hún hafði unun af því að spila
bridge og stundaði það reglulega,
seinni árin með systur sinni og
vinahjónum og síðar með sonum
sínum. Hún starfaði með Kven-
félagi framsóknarkvenna, Kven-
félagi Bæjarleiða og Kvenfélagi
Grensáskirkju. Hún vann við fjöl-
ritun og ljósritun á skrifstofu
Menntaskólans í Reykjavík síð-
ustu 20 ár starfsævi sinnar og
fannst henni afar vænt um þann
vinnustað og starfsliðið þar. Ég,
sem kom inn í fjölskylduna aðeins
14 ára, hef í gegnum tíðina lært
mikið af tengdamóður minni.
Hún var röggsöm kona sem
skellti manni strax í hlutverk og
deildi verkefnum. Mér er minnis-
stæð ferðin sem mér bauðst að
fara í með með þeim sumarið ’69.
Þá fórum við hringinn. Sigldum
með strandferðaskipinu Esju til
Hornafjarðar með viðkomu í
Heimaey.
Hringvegurinn var ekki full-
komnaður þá. Við keyrðum Aust-
firðina og áfram á æskuslóðir
Kristjáns, Hólsfjöllin, og var hús-
vitjað á hverjum bæ. Heimsóttum
einnig æskuslóðir Öldu, Fjall í
Skagafirði.
Þá var fósturmóðir hennar enn
á lífi 91 árs. Síðustu 37 árin vorum
við nágrannar á Arnarnesinu og
kom hún þá oft gangandi og leit
við í Þrastanesinu. – Stoppaði
bara stutt, það var í hennar anda,
og þáði þá helst aðeins vatnsglas.
Enda alltaf neyslugrönn, eins og
hún sagði sjálf í einni af síðustu
heimsóknum mínum til hennar.
Þá bað ég hana að borða aðeins
meira því þá myndi hún styrkjast,
en hún sagði: „Hulda mín, þú veist
að ég hef alltaf verið neyslu-
grönn!“ Og þannig fjaraði hún
smám saman út og sofnaði að lok-
um í friðsæld. Síðustu orðin sem
ég heyrði hana segja, fjórum dög-
um fyrir andlátið, voru: „Svona
líður mér vel.“ – Veri elsku Alda
mín Guði falin.
Hulda.
Sólveig Alda
Pétursdóttir
 Fleiri minningargreinar
um Sólveigu Öldu Péturs-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
✝ Þorbjörg Páls-dóttir fæddist í
Hvammi á Barða-
strönd 20. mars
1935. Hún lést á
Landspítalanum
Hringbraut 25. febr-
úar. Foreldrar Þor-
bjargar voru hjónin
Kristjana Petrea
Jónsdóttir, f. 1909,
og Páll Pálsson, f.
1899 . Bobba, eins
og hún var ávallt kölluð, var eina
barn foreldra sinna.
Bobba giftist 17.6. 1956 Jens
Líndal Bjarnasyni frá Fagra-
hvammi í Búðardal, f. 16.1. 1933,
d. 28.2. 2016. Foreldrar hans
voru Sólveig Árnadóttir. f. 1889.
og Bjarni Magnússon. f. 1870.
Börn Bobbu og Líndals eru: 1)
Drengur, f. 1956 andvana. 2)
Kristjana Líndal, f. 1957, eig-
inmaður Sigurður Egilsson,
börn: Jens Líndal, Hafþór Rúnar,
Böðvar Ingi, Ómar Daði og Sól-
veig Kristjana. 3) Páll Líndal, f.
1959, börn: Þorsteinn Rúnar,
Þorbjörg Petrea, Þórey Alda,
Bjarnveig Ólafía, uppeldisdóttir
er Anna Ósk. 4) Ingdís Líndal, f.
1962, eiginmaður Hallur Ill-
ári fór hún í skóla að Laugum í
Þingeyjarsýslu. 18 ára gömul
fluttist hún til Reykjavíkur og fór
að vinna í Sunnubúð.
Í Reykjavík kynnist Bobba eig-
inmanni sínum og byrjuðu þau
sinn búskap þar. Til Patreks-
fjarðar fluttu þau árið 1958 og
bjuggu fyrst um sinn í Ráða-
gerði. Þau byggðu sér hús á Mýr-
um 9 og fluttu þangað 1963. Á
Mýrum voru þau frumbyggjar og
bjuggu þar til ársins 1987. Fyrstu
árin sinnti Bobba heimili og
börnum en þegar þau tóku að
eldast fór hún að vinna utan
heimilis. Hún vann í fiski og við
netafellingar en lengst vann hún
í Ingólfsbúðinni. Árið 1987 fluttu
þau til Reykjavíkur, þar vann
hún ýmis verslunarstörf, lengst
af í Hagkaup.
Bobba átti sér ýmis áhugamál
og voru ferðalög þar á meðal.
Eftir að þau eignuðust sinn
fyrsta húsbíl í kringum 1990
voru þau á ferðinni öll sumur
bæði innanlands og utan. Einnig
fóru þau margar ferðir með
Bændaferðum. Hún tók virkan
þátt í starfi Korpúlfa, félags eldri
borgara í Grafarvogi. Einnig
sótti hún starf eldri borgara í
Grafarvogskirkju.
Útförin fer fram frá Grafar-
vogskirkju í dag, 10. mars 2021,
klukkan 13.
ugason. Ingdís á
soninn Baldur Þóri
og Hallur átti fyrir
synina Heiðar og
Aron. 5) Andvana
drengur, f. 1969. 6)
Unnsteinn Líndal, f.
1971, eiginkona
Steinunn Alda Guð-
mundsdóttir, börn
Unnsteins eru Íris
Theodóra, Ægir
Líndal og Óðinn
Líndal. Fyrir átti Steinunn börn-
in Bryndísi og Guðmund Bjarna.
7) Ævar Líndal, f. 1972, dóttir
hans er Sigríður Viktoría Líndal.
Fyrstu sex ár ævi sinnar bjó
Bobba ásamt foreldrum sínum í
Hvammi. Þaðan fluttu þau að
Brjánslæk og ári síðar að Tungu-
múla á Barðaströnd. Þegar
Bobba var sjö ára gömul missti
hún föður sinn úr lungnabólgu.
Þær mæðgur bjuggu áfram í
Tungumúla þar til þær fluttu til
Patreksfjarðar haustið 1943.
Fyrst um sinn bjuggu þær í
Króknum og síðan í Ráðagerði. Í
nokkur sumur var hún í sveit hjá
frændfólki sínu í Hvestu í Arnar-
firði.
Þegar Bobba var á sextánda
Margt á ég móður minni að
þakka í þessi 58 ár sem leiðir okk-
ar lágu saman. Ung varð ég sjálf
móðir og aðstoðaði mamma mig
með uppeldi sonar míns fyrstu ár
ævi hans á Patreksfirði og var það
mikið lán fyrir mig að hann átti
alltaf skjól hjá ömmu og afa á
Mýrunum.
Mamma var með mikið flökku-
eðli í sér, fannst fátt skemmtilegra
en að ferðast og flakka um eins og
hún sagði sjálf. Við Hallur fengum
að njóta nærveru hennar í mörg-
um ferðum, bæði með henni og
pabba í húsbílaferðum hér innan-
lands og utanlandsferðum í sólina.
Eftir að pabbi kvaddi kom hún
tvisvar með okkur til Tenerife, en
þar fannst henni dásamlegt að
vera, hitastigið hentaði vel, góður
matur og fullt af búðum sem hægt
var að gleyma sér í við tuskuklapp.
Mamma var mjög dugleg að
hreyfa sig, fór flesta daga út í
göngutúr í flestum veðrum, bara
að það væri ekki hálka. Mamma
keyrði síðustu árin bara innan
sóknarinnar, eins og hún sagði, en
það var innan Grafarvogs og þar
sem ég bý í sömu sókn var stutt
fyrir hana. Mamma var gestrisin
mjög og var alltaf að bjóða mat og
drykk þegar komið var til hennar í
heimsókn og var hún ómöguleg ef
maður vildi ekki þiggja neitt.
Þessar veitingar voru allt frá
kaffi til kruðerís og ef ekkert gekk
fór hún yfir í ávextina, „viltu epli?“
Nei takk, „viltu hálft epli?“ Við
hlógum oft að þessu afkomendur
hennar en svona var mamma.
Mamma las alla tíð mikið, hún
fékk t.d. sjö bækur í jólagjöf síð-
ustu jól og var hún búin að lesa
þær allar og fleiri til.
Líf mömmu var ekki alltaf dans
á rósum, síður en svo, mörg raunin
og veikindin. Ekki leit það vel út
2017 þegar hún fékk hjartaáfall í
ferð með eldri borgurum úti í
Króatíu, þá dugði ekkert minna en
sjúkraflug til að koma henni heim
og fór hún þá í opna hjartaaðgerð
á LSH. Það tók hana ekki langan
tíma að koma sé aftur á fætur og
fyrr en varði var hún farin út að
labba, lífsviljinn og lífsgleðin var
svo mikil. Allir héldu að nóg væri
komið þegar síðasta áfallið skall á í
nóvember 2020 en þá greindist
hún með krabbamein. Stóð hún af
sér erfiða aðgerð sem hún gekkst
undir og vorum við öll mjög bjart-
sýn á að þetta væri að baki. Átti
hún góða jólahátíð hjá systur
minni á Eyrarbakka. Þaðan kom
hún aftur heim til sín í byrjun árs,
svo brött og leit svo ljómandi vel
út. Covid að gefa eftir og nú gæti
hún aftur farið að hitta vinkonur
sína í kaffisopa, mæta á þriðjudög-
um í kirkjuna og hitta fólkið í
Korpúlfum.
En þá kom skellurinn sári um
miðjan janúar, þeir höfðu ekki
komist fyrir meinið og ekkert
varð við ráðið og lést mamma eftir
snarpa baráttu við sjúkdóminn.
Lengi má manninn reyna, hugsaði
ég, var ekki komið gott? Mikið
sem ég á eftir að sakna hennar
mömmu, en ég veit að hún er kom-
in til pabba og strákanna þeirra
og nú ferðast þau og flakka um
Sumarlandið á flottum húsbíl með
kaffi og sultuköku tilbúna fyrir
gesti og gangandi.
Það var gott að vera í návist
mömmu, aldrei mál að hafa hana
með sér eða hjá sér, bara gaman
og gefandi.
Farðu í friði mín kæra móðir,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Þín dóttir,
Ingdís og Hallur.
Elsku fallega amma mín, ég
veit varla hvar ég á að byrja þar
sem þetta er allt búið að gerast
svo hratt og er enn þá allt svo
óraunverulegt. Þú stóðst þig held-
ur betur vel í ömmuhlutverkinu
elsku amma og tókst mér og
minni fjölskyldu alltaf opnum
örmum hvort sem það var á heim-
ilinu þínu eða í húsbílinn til ykkar
afa. Maður var varla kominn inn
fyrir dyrnar hjá þér þegar maður
var búinn að fá knús og síðan
varstu byrjuð að tína fram kræs-
ingarnar, já maður fór sko aldrei
svangur frá þér.
Ég á margar góðar minningar
með þér elsku amma sem ég er
svo þakklát fyrir og mun varð-
veita og segja stelpunum mínum
frá. Ég man svo vel eftir því þegar
ég var yngri á leiðinni heim úr
skólanum og sá bílinn þinn fyrir
utan heima hvað ég varð spennt
að hitta þig og ég átti það til að
hlaupa þá restina af leiðinni heim.
Þú hafðir svo gaman af blómum
og komst með ófá blómin í
gluggann hjá mér í Fannafoldinni
og þú varst alltaf að dúllast í þeim
hjá mér þar sem ég var nú ekki
með jafn græna fingur og þú.
Það var líka alltaf svo gott að
koma til ykkar afa upp í Blikahóla
eins og á Bakkastaði. Ég fékk að
koma svo oft til ykkar upp í Blika-
hólana þegar mamma var að
vinna seinni partinn á daginn og
eftir að ég var búin að hringja
bjöllunni niðri og þið búin að opna
hurðina hljóp maður eins hratt og
maður gat til að komast sem fyrst
upp í faðminn til ykkar. Við
krakkarnir fengum að leika okkur
úti um alla íbúð, með slæðurnar
þínar, þvottaklemmurnar og líka
setja rúllurnar í hárið á okkur
sem gekk nú misvel. Ég man líka
eftir því þegar ég var á leiðinni
stundum til þín og fékk að hringja
í þig á leiðinni og bað þig um að
elda makkarónugraut fyrir mig
og þú varst alltaf meira en til í
það.
Það er ótrúlega skrítið og sárt
að hugsa út í það að geta ekki
komið lengur til þín á Bakkastaði,
spjallað við þig og hlegið með þér
og að þú eigir ekki eftir að vinka
mér aftur út um gluggann þinn
þegar ég er að fara frá þér.
Ég er ótrúlega þakklát fyrir
þig og allar góðu minningarnar
okkar saman, þær ylja manni um
hjartarætur á þessum erfiðu tím-
um. Ég trúi því að afi hafi tekið vel
á móti þér og að þið eigið eftir að
ferðast um saman á nýjan leik.
Ég elska þig, elsku amma mín.
Þín,
Sólveig Kristjana
(Kókó) og fjölskylda.
Elsku amma mín. Ég trúi því
varla að þú sért farin frá okkur.
Mig langar reglulega að taka upp
símann og hringja í þig eins og ég
var vön að gera því þessi símtöl
sem við áttum voru mér svo dýr-
mæt og sérstaklega eftir að ég
flutti norður. Það var alltaf svo
gott að tala við þig og ég gat ávallt
leitað til þín og rætt um lífið og til-
veruna. Við vorum alltaf svo góð-
ar vinkonur og ég á svo margar
yndislegar og dýrmætar minning-
ar sem ég held fast í. Það var
ómetanlegt að finna stuðninginn
sem þið afi veittuð mér í lífinu.
Það var alltaf gott að koma til
ykkar í pössun sem barn og ég
minnist þess reglulega þegar ég
sat með þér að sauma dúkkuföt
eða hengja upp þvott á strengdar
snúrur í stofunni. Það var ekkert
sem var bannað og ímyndunarafl-
ið mitt fékk reglulega að ráða ríkj-
um hjá ykkur. Þú varst dætrum
mínum yndisleg amma og Sig-
rúnu Ástu þótti rosalega vænt um
ömmu Bobbu. Ég þakka fyrir árin
og minningarnar sem hún fékk
með þér og þótt Hugrún Myrra
hafi ekki grætt eins mörg ár er ég
þakklát fyrir að þú hafir fengið að
kynnast henni. Ég veit að þú held-
ur áfram að fylgjast með þeim og
okkur hvar sem þú ert.
Elsku amma mín, þú varst
sterk, hjartagóð, jákvæð og lífs-
glöð kona og hvattir mig áfram í
einu og öllu. Ég hugsa til þín í
glugganum á Bakkastöðum þar
sem þú stendur og veifar mér
bless í hinsta sinn.
Elsku amma, ég mun alltaf
sakna þín. Minningarnar sem þú
skilur eftir munu aldrei gleymast,
hlýjan sem þú sýndir okkur mun
aldrei kólna og ástin sem þú gafst
okkur mun aldrei dofna.
Þín
Íris Theodóra (Tedda).
Þorbjörg Pálsdóttir