Morgunblaðið - 25.05.2021, Blaðsíða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 25. MAÍ 2021
margmenni en þegar við vorum
tveir gat hann komist á flug – við
vorum þó reyndar aldrei bara
tveir því áheyrnarfulltrúar okk-
ar voru alltaf Hríma hundurinn
hans og ef þau komu til mín í
kaffi fékk hundurinn minn hún
Mía að vera með líka.
Siggi var hjartahlýr og hafði
sterka réttlætiskennd, hann
elskaði dýr og börn, sérstaklega
barnabörnin sín. Siggi bróðir
minn var einhver mesti ná-
kvæmnismaður sem ég hef hitt á
lífsleiðinni enda frábær flug-
stjóri og góður handverksmað-
ur. Fyrir mörgum árum bauð
hann mér með sér í flug til
Grænlands, það var hreint út
sagt ógleymanleg ferð. Að sitja í
stjórnklefanum með honum og
virða fyrir sér stórbrotið lands-
lag Grænlands – þá skildi ég vel
hvað flugið gaf honum mikið.
Ég er óendanlega þakklátur
fyrir að hafa átt Sigga sem bróð-
ur. Ég vildi að ég hefði sagt hon-
um hversu ofurvænt mér þótti
um hann og hversu mikið sam-
skipti okkar gáfu mér en ég held
að hann hafi vitað það. Þórunn
mágkona, Snorri, Fríða, barna-
börn og fjölskyldur, missir ykk-
ar er mestur.
Hvíl í friði bróðir sæll.
Þinn bróðir
Páll (Palli).
Mágur minn, Sigurður, er fyr-
irvaralaust brott kallaður úr
þessu lífi. Við kölluðum hann
Sigga. Hann var klettur í lífi fjöl-
skyldu sinnar, ábyrgðarfullur og
sá fyrir öllu.
Hann lærði flug og á þeim ár-
um var aðgengi flugmanna að
störfum takmarkað á Íslandi.
Það leiddi til þess að hann varði
samanlagt hálfri stafsævinni
fjarri fjölskyldunni, þar sem
hann vann fyrir Atlanta air.
Hann var flugmaður fyrst, síðan
flugstjóri og loks þjálfunarflugs-
tjóri á stærstu Boeing- og Air-
bus- flugvélum. Flaug hann um
allan heim en mest í Mið-Aust-
urlöndum og oft með hvíldar-
tíma í Sádi-Arabíu þar sem lífið
milli flugferða er fábrotið og
takmarkað af siðum þess lands.
Lauk hann farsælum flug-
mannsferli 65 ára, fyrir tveimur
og hálfu ári. Hann hafði nýlega
fengi frelsi og andrými, þegar
Covid takmarkaði samskipti og
einangraði á ný, eins og starfið
hafði gert áður.
Siggi hafði kankvísi og bros
móður sinnar ásamt með hand-
lagni hennar en alvarleika og
ábyrgð föður síns. Öll verkfæri
léku í höndunum á Sigga og birt-
ist í því að hann sá um allar
smíðar á fyrstu íbúðinni, síðar
einbýlishúsinu, sumarbústaðn-
um og nú síðast í nýrri íbúð dótt-
ur og sonarfjölskyldu. Hafði
hann nýlokið því verki þegar
kallið kom.
Rætur Sigga lágu í sveit og
sem drengur kynntist hann
sveitalífi og hestamennsku.
Siggi og Tóta eignuðust sum-
arbústað sem hann endurgerði
og í sveitinni naut hann sín best.
En dýrmætast var Sigga að þau
Tóta eignuðust tvö myndaleg
börn, sem hafa verið augasteinar
þeirra og þegar þau síðan eign-
uðust fjölskyldur, þá fjölgaði
augasteinunum.
Siggi var dulur maður og lítið
fyrir innihaldslaust hjal, hafði
sterkar skoðanir og réttlætis-
kennd, greiðvikinn og honum
mátti treysta fullkomlega. Orð
stóðu. Og maður hefði svo sann-
arlega viljað eiga lengri tíma og
dýpra samtal við hann.
Nú er Siggi floginn inn í eilífð-
ina, veg foreldra sinna og Guði
falinn. Eftir sitja eiginkona,
börn og barnabörn í djúpri sorg.
Megi góður Guð styrkja þau. En
Siggi lifir í huga og hjörtum
þeirra sem unnu honum.
Pálmi V. Jónsson
- Fleiri minningargreinar
um Sigurð H. Björnsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
✝
Gunnhildur
Birna Björns-
dóttir fæddist á
Siglufirði 12. júlí
1940. Hún lést á
hjúkrunarheimilinu
Seltjörn 11. maí
2021. Foreldrar
Birnu voru Björn
Marinó Dúason frá
Ólafsfirði, f. 1916, d.
2009, og Ólafía
Margrét Bjarna-
dóttir, f. 1918, d. 1977.
Birna var þriðja í röð fjögurra
systra; Steinunnar Dúu, f. 1938,
d. 1996, Salóme Herdísar, f.
1939, og Svanhildar Eddu, f.
1943, d. 2010.
Fyrri eiginmaður Birnu var
Ottó David Tynes, f. 13. apríl
1937, d. 2. júlí 2018. Börn Birnu
og Ottós eru: 1) Sverrir, f. 7. júní
1960, kvæntur Ásu Kolka, f. 2.
febrúar 1951. Sonur Sverris af
eldrum sínum á Hávallagötu 25
frá fjögurra ára aldri. Þau hétu
Salóme Jónsdóttir frá Súðavík, f.
1899, d. 1985, og Bjarni H.G.
Pálmason, f. 1887, d. 1957. Þau
ólu einnig upp frá fæðingu Sal-
óme Herdísi, systur Birnu.
Birna gekk í Melaskólann og
Kvennaskólann í Reykjavík. Hún
hóf störf í Landsbanka Íslands 18
ára og vann þar alla starfsævina,
með nokkurra ára hléum. Fyrstu
árin vann hún sem gjaldkeri í
Vegamótaútibúi en lengst af var
hún forstöðumaður í aðalútibúi
Landsbankans í Austurstræti.
Birna starfaði í Kvenfélaginu
Hringnum frá 1983. Þar vann
hún mikið og óeigingjarnt sjálf-
boðastarf og gegndi formennsku
í fjölmörgum nefndum fyrir
Hringinn, en félagið vinnur að
líknar- og mannúðarmálum í
þágu barna.
Útför Birnu fer fram frá Bú-
staðakirkju í dag, 25. maí 2021,
klukkan 13.
Streymt verður frá útförinni á
vefslóðinni
https://sonik.is/streymi
Streymishlekk má finna á:
https://www.mbl.is/andlat
fyrra hjónabandi er
Axel Ingi Tynes, f.
1996. 2) Salome, f.
31. maí 1961, gift
Pálma Kristinssyni,
f. 12. maí 1957. Börn
Salome og Pálma
eru: a) Bjarni Þór, f.
1991, d. 2018, b)
Ágúst Ottó, f. 1995,
og c) Birna Lind, f.
2000. Börn Pálma úr
fyrra hjónabandi
eru Hjalti Þór, f. 1981, og El-
ísabet, f. 1986.
Seinni eiginmaður Birnu er
Hörður Reynir Jónsson, f. 8. októ-
ber 1930. Synir Birnu og Reynis
eru: 1) Jón Reynir, f. 1. apríl 1971,
og 2) Bjarni Birkir, f. 20 júlí 1974,
kvæntur Rakel Guðmundsdóttur,
f. 4. desember 1980. Börn þeirra
eru a) Bjarki Reynir, f. 2008, og b)
Sara Björk, f. 2015.
Birna ólst upp hjá móðurfor-
Elsku hjartans mamma mín
hefur kvatt þennan heim, þann
heim sem hún átti erfitt með að
skilja síðustu mánuðina í sínu lífi.
Illvígur sjúkdómur hafði tekið sér
bólfestu í huga hennar og smám
saman „rænt“ henni frá okkur.
Þegar svo samverustundunum
eru settar skorður vegna heims-
faraldurs verður sársaukinn enn
meiri að fá ekki að umvefja og
faðma að vild. En við nýttum tím-
ann eins vel og við gátum. Mamma
var svo lánsöm að fá pláss á hjúkr-
unarheimilinu Seltjörn á Seltjarn-
arnesi í janúar sl. og upp frá því
gat Reynir heimsótt elskuna sína
oft á dag, sem og við börnin henn-
ar. Það var okkur dýrmætt að
kveðjustundin var á Seltjarnar-
nesinu, á þeim stað þar sem hún
bjó hvað lengst. Mamma og Reyn-
ir höfðu búið á Sævargörðum 3 frá
1978 og þar býr Reynir enn.
Samband okkar mömmu var
alla tíð einstaklega kærleiksríkt
og náið. Hún var mér allt. Það var
svo margt í fari mömmu sem ég
dáðist að og hef reynt að tileinka
mér. Hún var allt í senn, ástrík,
umhyggjusöm, ósérhlífin, dugleg
og drífandi. Það sýndi sig hvað
best í starfi hennar fyrir Kven-
félagið Hringinn, en þar vann
mamma óeigingjarnt starf í hart-
nær 40 ár. Hún var tilbúin að gera
allt í þágu veikra barna og lagði
svo sannarlega sitt af mörkum á
þeim vettvangi. Það góða starf
sem Hringskonur hafa innt af
hendi í gegnum árin er með ólík-
indum. Barnaspítalasjóður
Hringsins hefur bæði lagt til fjár-
magn til byggingar barnaspítala –
sem kenndur er við Hringinn –
sem og lagt til fé til tækjakaupa á
spítalann. Þeirra hugsjón er að
styðja við veik börn og aðstand-
endur þeirra. Í starfinu hjá
Hringnum var mamma á heima-
velli. Hún elskaði öll börn og
barnabörnin áttu auðvitað hug
hennar allan. Hún var alltaf boðin
og búin að passa þau, knúsa og
faðma. Það eru miklir mannkostir
að geta af einlægni miðlað ást og
umhyggju til annarra eins og
mamma gerði. Að gleðja aðra og
sýna samhug var henni eðlislægt.
Við mamma áttum okkar gæða-
stundir, bara við tvær. Við fórum
saman á tónleika, m.a. á Jóla-
söngva Kórs Langholtskirkju á
hverju ári í yfir 20 ár. Ég man líka
þá stund þegar við sáum Sissel
Kirkjebø í Hörpu og við grétum
báðar yfir Pie Jesu, báðar jafn
hrifnæmar yfir fallegri tónlist.
Þau Reynir komu með mér í kór-
ferðalag til Vínarborgar 2007, sem
var ógleymanleg ferð. Við fórum í
Vínaróperuna og nutum náttúru-
fegurðarinnar í Austurríki. Utan-
landsferðirnar með fjölskyldunni
voru líka margar og eftirminnileg-
ar. Allar þessar dýrmætu minn-
ingar og samverustundir verða vel
varðveittar í hjörtum okkar.
Elsku mamma, fyrirmyndin
mín í lífinu. Hafðu þökk fyrir allt
og allt. Ég elska þig af öllu hjarta
og bið Guð að geyma þig.
Þín
Salome (Sallý)
Mikið er sárt að kveðja þig
elsku mamma mín, en á sama tíma
er ég svo þakklátur fyrir allar
minningarnar og að hafa verið
heima á Íslandi síðustu daga, náð
dýrmætum stundum með þér á
hjúkrunarheimilinu og kvatt þig.
Hjartahlýja þín og hjálpsemi
leyndist engum sem umgekkst þig
eða hitti. Þú máttir ekkert aumt
sjá og sást alltaf það góða í öllu og
öllum. Eitt af því fyrsta sem kem-
ur upp í hugann þegar ég hugsa til
baka, var vinnusemi þín í fjáröflun
fyrir Barnaspítala Hringsins í tæp
40 ár, hvort sem það var sala jóla-
korta, kökubakstur eða söfnunar-
baukar, alltaf varstu reiðubúin í
verkefnin og gafst þér tíma til að
sinna því sem var þér svo kært; að
hjálpa börnum. Og í rauninni
hverjum sem var sem á þurfti að
halda hverju sinni.
Minningin um ást þína og um-
hyggju fyrir fjölskyldunni, pabba,
börnunum þínum, barnabörnum
og tengdabörnum lifir að eilífu.
Ég trúi að þú sért á góðum
stað, umvafin börnum. Hvíl í friði
elsku mamma,
Vönduð er sálin, velvildin mest,
vinkona, móðir og amma.
Minningin mæta í hjartanu fest,
ég elska þig, ástkæra mamma.
Þakka þér kærleikann, hjartalag hlýtt,
af gæsku þú gafst yl og hlýju.
í heimi guðsenglanna hafðu það blítt,
uns hittumst við aftur að nýju.
(Höf. ók.)
Bjarni Birkir.
Þegar ég hugsa um Sævar-
garða 3 þyrlast upp óteljandi
minningar. Í þessu fallega húsi bjó
Baddi minn þegar ég fyrst hitti
hann og þarna var mér fyrst tekið
opnum örmum af elsku tengdafor-
eldrum mínum, Birnu og Reyni.
Hér mætti ég fyrst þessari miklu
hlýju og glæsilega heimilishaldi
sem var svo einkennandi fyrir
tengdamömmu mína. Jafnvel
kjötbollur með brúnni sósu urðu
að hátíðarrétti í meðförum Birnu
og umgjörðin einstök. Hvað þá
þegar það voru veislur; stíllinn,
borðbúnaðurinn og fágunin sem
lýsti svo vel reisn og höfðingsskap
þeirra hjóna. Það virtist svo sjálf-
sagt hvað allt var fínt, pússað og
fægt, líkt og engin fyrirhöfn lægi
þar að baki.
Birna tengdamamma mín var
ekki einungis gædd gæsku og um-
hyggju heldur bjó hún einnig yfir
ótrúlegum dugnaði og hörku þeg-
ar á þurfti að halda. Margir minn-
ast hennar úr Landsbankanum í
Austurstræti þar sem hún vann
störf sín af einstakri alúð og
ábyrgð svo eftir var tekið. Það var
þessi reisn og fágaða framkoma
sem menn minnast þegar þeir
hugsa til hennar í þeirri stöðu. En
það voru ekki bara viðskiptavinir
Landsbankans sem nutu krafta
hennar og umhyggju heldur einn-
ig skjólstæðingar Barnaspítala
Hringsins, því hverja frístund not-
aði tengdamamma til þess að
vinna Hringnum allt sem hún gat
og kunni. Þar eignaðist hún einnig
dýrmætt samstarfsfólk og vini
með sömu hjartagæsku og hún
hafði sjálf til að bera. En mest
allra nutu þó börnin hennar,
barnabörn og við tengdabörnin.
Sjálf munum við, fjölskyldan
hennar, hlýjuna þegar hún greip
þétt um hendur manns með
mjúku höndunum sínum, horfði
einlægt á mann og spurði; ertu
viss um að ég geti ekki gert eitt-
hvað fyrir þig? Svipur sem túlkaði
allt í senn, áhuga, umhyggju og
ástúð. Það líkast til syrgir enginn
tengdamömmu eins sárt og Reyn-
ir tengdapabbi minn því gagn-
kvæm ást þeirra hvert til annars
alla áratugina fór ekki fram hjá
neinum manni.
Við hjónin höfðum vonað svo
innilega að þau kæmu í eina loka-
ferð til okkar til Kaupmannahafn-
ar, ekki síst eftir að við fluttum í
framtíðarhúsnæðið okkar. Bjarki
og Sara höfðu hlakkað til að fá afa
og ömmu til okkar einu sinni enn,
enda engin venjuleg hátíð í bæ
þegar þau komu færandi hendi
með gjafir (sérstaklega súkku-
laðirúsínurnar), ást og kærleika.
Það var því hnípinn hópur sem sat
og grét þegar Baddi minn hringdi
í okkur til Danmerkur og sagði að
amma Birna væri farin til Guðs.
Ekki þarf að taka fram hve óend-
anlega sárt það er að geta ekki
komið til Íslands og fylgt henni
vegna fársins sem enn geisar, en
ég er svo þakklát að Baddi minn
náði að fara þangað og vera með
foreldrum sínum síðustu ævidaga
mömmu sinnar.
Ég bið góðan Guð að blessa og
styrkja elsku Reyni tengdapabba,
Sverri, Sallý, Nonna og elsku
Badda minn í sárri sorginni. Sjálf
kveð ég og faðma í anda yndislega
tengdamömmu sem tók mér alltaf
opnum, hlýjum örmum og örlæti
síns stóra hjarta.
Hvíl í friði elsku Birna.
Þín
Rakel, Bjarki Reynir
og Sara Björk.
Það er komið að kveðjustund
eftir rúmlega sjötíu ára kynni, en
við Birna kynntumst í sjö ára
bekk í Melaskóla. Alla tíð síðan
höfum við verið vinkonur
og ýmislegt brallað saman. Við
eignuðumst t.d. eldri börnin okkar
á svipuðum tíma. Við ferðuðumst
talsvert saman innanlands og ut-
an. Fyrsta ferðin okkar ásamt
fleiri vinum var til Majorka í þrjár
vikur og endað fimm daga í Lond-
on.
Einnig fórum við saumaklúbb-
urinn vikuferð til Parísar, fórum í
óperuna, Versali, sigldum á Signu
og fórum á fín veitingahús. Erum
við oft búnar að minnast þeirrar
ferðar. Einnig fórum við í nokkrar
innanlandsferðir vikutíma í senn í
bústaði Landsbankans með
Birnu, Reyni og Siggu vinkonu
okkar, m.a. á Vestfirði, Austfirði
og Suðurland og fleiri staði og er
allt þetta Birnu vinkonu okkar að
þakka. Birna og Reynir voru mikl-
ir fagurkerar og höfðu afar mikla
ánægju af að bjóða ættingjum og
vinum heim á þeirra fallega heim-
ili. Ekki má gleyma að minnast á
þeirra litla hlýlega sumarbústað.
Þar nutum við Skúli góðs af, því
við fengum að gista þar við smíði á
okkar bústað þar í nágrenninu. Al-
veg ómetanlegt á því mikla rign-
ingarsumri. Þau héldu líka veg-
legar grillveislur á haustin í logni
og rökkri sveitarinnar. Birna var
ávallt boðin og búin að hjálpa ef
eitthvað stóð til, t.d. afmæli, jarð-
arför og þ.h. en hún var óvenju-
flink að baka og nutu margir vina
hennar þess. Að leiðarlokum
sendum við Skúli þakkir fyrir
margra áratuga vináttu og
tryggð, og biðjum Reyni og allri
fjölskyldu þeirra guðs blessunar.
Þóra Björg og Skúli.
Sumt fólk setur mark sitt á líf
manns og skapar minningar sem
aldrei hverfa. Móðir okkar, Guðný
S. Friðsteinsdóttir, átti tvær
bestu vinkonur, þær Birnu og
Lóu. Í huga okkar systra hafa þær
alltaf verið nátengdar og nefndar í
sömu andrá, því þrátt fyrir að vera
eins ólíkar og hugsast getur voru
þær alltaf saman, a.m.k. í okkar
huga. Lóa lifir nú þessa góðu vin-
konu sína og missir hennar er
mikill.
Tryggari vinkonur er varla
hægt að hugsa sér. Þær stóðu þétt
við bakið á mömmu í veikindum
hennar og alltaf þegar eitthvað
stóð til í fjölskyldunni voru þær
mættar til að leggja sitt af mörk-
um. Aðeins hálfu ári áður en
mamma dó varð pabbi fertugur og
þar stóðu þær í ströngu við að
gera daginn sem bestan fyrir okk-
ur öll. Ári síðar, þegar mamma var
látin, var önnur okkar fermd og
þar voru þær aftur mættar að
skipuleggja og baka, síðan kom
næsta ferming og svo fimmtugs-
afmæli pabba og þótt þá væru heil
10 ár liðin frá andláti mömmu
voru þær þar, fremstar í flokki, al-
veg eins og áður.
Einnig eigum við systurnar
dásamlegar minningar þar sem
við vorum í pössun hjá Birnu, eins
og t.d. rétt fyrir ein jólin þegar
Stúfur barði að dyrum með
nammipakka fyrir okkur. Það er
ekki ólíklegt að þar hafi Birna ver-
ið að hlaupa undir bagga á meðan
mamma var veik, en okkur var al-
gjörlega hlíft við allri vitneskju
um það og allt gert til að gera dag
lítilla stelpna ánægjulegan og eft-
irminnilegan. Svo má ekki gleyma
sumarbústaðaferðunum í Gríms-
nesið sem eru algjörlega ógleym-
anlegar.
Tryggð Birnu og Lóu við ömmu
þar til hún lést árið 2001 var líka
algjörlega ómetanleg og segir
mikið um hjarta þeirra og hug til
mömmu sem náði langt út yfir
gröf og dauða.
Birna var yndisleg kona. Hún
var ljúf, kærleiksrík og skemmti-
leg, róleg og yfirveguð en samt
alltaf svo kát og glettin.
Einstök og yndisleg kona er
fallin frá, hún mun lifa í minning-
um okkar systra um alla tíð. Við
og faðir okkar, Þór Símon Ragn-
arsson, vottum fjölskyldu hennar
allri, sem og Lóu vinkonu hennar,
okkar innilegustu samúð.
Guð blessi minningu Birnu
Björnsdóttur.
Ásta Lóa og Ragna Sif.
Í dag kveð ég yndislega vin-
konu, Birnu Björnsdóttur. Það er
sárt að kveðja þann sem manni
þykir vænt um.
Við Birna kynntumst á ung-
lingsárunum, fyrst í leik á Landa-
kotstúninu, síðar í Kvennaskólan-
um og enn betur þegar við unnum
saman í sparisjóðsdeild LÍ. Við
urðum góðar vinkonur þrátt fyrir
þriggja ára aldursmun sem með
árunum varð að engu. Þegar
Reynir og Birna fluttu á Reyni-
melinn og síðan vestur á Seltjarn-
arnes vorum við aftur orðnar ná-
grannar með börn á líkum aldri
svo skiljanlega varð samgangur
okkar mjög náinn. Birna var ein-
stök kona með mikla útgeislun.
Hún var hörkudugleg, yndisleg og
vann hjarta allra sem kynntust
henni. Ávallt boðin og búin að
hjálpa öllum sem til hennar leit-
uðu. Síðar á lífsleiðinni gengum
við í Kvenfélagið Hringinn. Þar
starfaði Birna frá 1983, í nefndum
sem formaður og í mörg ár sem
gjaldkeri. Þá vann hún einnig
mikið í sambandi við útgáfu bók-
arinnar „Hringurinn í Reykjavík“.
Hringurinn var hennar ástríða
alla tíð þar til að heilsa hennar fór
að bila. Í Hringnum kynntumst
við mörgum frábærum konum
sem gaman er að starfa með. Við
Birna, Áslaug Björnsdóttir, Erna
Hansen, Guðrún Garðarsdóttir,
Guðrún Geirsdóttir, sem er látin,
og Sólveig Hákonardóttir mynd-
uðum vinkvennahóp 20. desember
1986 sem við kölluðum Glúntrur.
Við Glúntrurnar höfum síðan
verið duglegar að hittast, búa til
alls konar viðburði og tilefni til að
gleðjast saman. Búa til góðan mat
og dekra hver við aðra. Þar var
Birna okkar í essinu sínu. Við buð-
um eiginmönnunum með í gleðina
og héldum árleg jólaboð og fórum
m.a. í jólaferðir til Kaupmanna-
hafnar, Boston, ókum um Tosk-
ana-hérað og heimsóttum Sollu til
Stokkhólms. Hvílík gleði og mikið
hlegið. Þar naut gleðigjafinn,
Birna okkar, sín í botn með alls
kyns sögum og gamanyrðum, sem
þau Reynir höfðu undirbúið til
flutnings. Þegar komið er að
kveðjustund er ómetanlegt að
eiga slíkar minningar.
Elsku Reynir, Sverrir, Salóme,
Jón Reynir og Bjarni Birkir. Ég
og fjölskylda mín sendum ykkur
og ástvinum hugheilar samúðar-
kveðjur. Einnig senda Glúntrurn-
ar, Áslaug, Erna, Dúa og Solla,
ykkur og ástvinum ykkar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Góð vinátta er gulli betri.
Kristín Bernhöft.
Gunnhildur Birna
Björnsdóttir
Elskulegur eiginmaður minn, faðir,
tengdafaðir, afi og langafi,
SIGURBJARTUR SIGURÐSSON,
Langagerði 34,
lést á Hrafnistu miðvikudaginn 12. maí.
Útför fer fram frá Bústaðakirkju
fimmtudaginn 27. maí kl. 13.
Þeim sem vilja minnast hans er bent á minningarkort MS-félags
Íslands (s. 568-8620) eða Kapellusjóðs Skógarmanna KFUM
(s. 588-8899).
Guðbjörg Jónsdóttir
Jóna Sigfríð Sigurbjartsd. Gunnar Þ. Þorkelsson
Heiða Björg Sigurbjartsd. Hans Gíslason
barnabörn og barnabarnabörn