Morgunblaðið - 26.07.2021, Qupperneq 19

sem við áttum lengi. Björn hafði
mikinn húmor og stundum
laumulegan en kersknilausan.
Tók vel í nefið og kunni að njóta
lífsins þegar svo bar undir.
Stundum kom bróðir hans sr.
Ágúst í heimsókn og fögnuðu
þeir hóglega góðum kynnum.
Elsti sonurinn Sigurður lærði
söðlasmíði og voru þeir feðgar
með söðlasmíði Þorvaldar lengi
vel í bílskúrunum á Hlíðarveg-
inum þar sem ég fékk húsaleig-
una skilvíslega goldna í tveimur
hnökkum árlega. En börnin
okkar voru sum jafnaldra og oft
líf í tuskunum. En við hjónin
áttum neðri hæðina í góðu sam-
komulagi við hjónin á efri hæð-
inni lengi eftir þetta. Björn
þekkti aragrúa fólks og kunni
manna best að umgangast erf-
iðleika. Hann sagði mér sig yf-
irleitt vilja fara einn til að fást
við æstan múg þar sem honum
gengi þá betur að tala fólk til en
með óvaninga sér við hlið. Bauð
bjálfunum kannski í nefið til að
byrja með. En ekki var víst
heiglum hent að takast á við
hann Stóra-Björn ef menn létu
ekki segjast með góðu. En hann
var friðarins maður fyrst og
fremst þar til annað þraut. Erf-
iðast væri að skera niður börn.
Mér fannst ávallt birta þegar
ég hitti Björn, hann var svo
skemmtilegur í viðræðu og létt-
ur í fasi. Seinni árin strjáluðust
kynnin. Hann lenti í sorg með
missi sinnar elskulegu konu af
slysförum og ég hef heyrt að
heilsu hans hafi hrakað eftir
það.
Minningin um þennan hug-
ljúfa mann endist okkur sem
þekktu hann. Traustur og hlýr
með samúðarstórt hjarta.
Halldór Jónsson.
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 26. JÚLÍ 2021
faðmlögin og hláturinn, sögurnar,
trúna á mér og allar pönnukök-
urnar. Ég mun sakna þín svo
óskaplega mikið.
Nú ertu komin aftur til afa
Steina, Óla, bróður þíns, og Steina
litla og ég veit að þeir taka vel á
móti þér.
Blómin falla, fölskva slær
á flestan ljóma.
Aldrei hverfur
angan sumra blóma.
Ilma sprotar, anga lauf,
sem aldrei falla.
Drottinn launi
elskuna þína alla.
(Sigurbjörn Einarsson)
Góða ferð elsku amma.
Þín
Inga Vala.
Það er margt sem kemur upp í
hugann þegar ég hugsa um ömmu
Tótu. Ég man hvað það var ynd-
islegt að koma til ömmu og afa í
kaffi á aðfangadagskvöld. Það var
fastur punktur í tilverunni langt
fram á fullorðinsár. Þá var falleg
jólastemning og eldhúsborðið var
hlaðið kökum og amma bauð upp
á heitt súkkulaði úr sparikaffi-
stellinu sínu. Einnig mun ég seint
gleyma samverustundunum við
eldhúsborðið í Suðurbyggðinni og
pönnukökunum sem amma bak-
aði.
Amma kær, ert horfin okkur hér,
en hlýjar bjartar minningar streyma
um hjörtu þau er heitast unnu þér,
og hafa mest að þakka, muna og
geyma.
Þú varst amma yndisleg og góð,
og allt hið besta gafst þú hverju sinni,
þinn trausti faðmur okkur opinn stóð,
og ungar sálir vafðir elsku þinni.
Þú gættir okkar, glöð við undum hjá,
þær góðu stundir blessun, amma kæra.
Nú hinstu kveðju hjörtu okkar tjá
í hljóðri sorg og ástarþakkir færa.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Ég kveð þig, elsku amma mín,
með einlægri þökk fyrir allt sem
þú hefur gefið mér og mínum.
Hvíldu í friði.
Ólafur Gíslason.
✝
Þröstur Guð-
bjartsson fædd-
ist í Bolungarvík
23. október 1952.
Hann lést á Líkn-
ardeild Landspít-
alans, Kópavogi 17.
júlí 2021.
Foreldrar Þrast-
ar voru Guðbjartur
Þórir Oddsson mál-
arameistari, f. 20.3.
1925, d. 12.8. 2009,
og Kristín Ólafsdóttir, húsfreyja
og matráðskona, f. 17.10. 1920,
d. 25.2. 2009. Systkini Þrastar
eru: 1) Örn Guðjónsson, maki
Sigurósk Garðarsdóttir, 2) Vil-
helm Valgeir Guðbjartsson,
maki Guðrún Ragnarsdóttir, 3)
Ólöf María Guðbjartsdóttir,
maki Jónas Pétur Sigurðsson, 4)
Svanur Guðbjartsson, maki Ólöf
Magnúsdóttir, 5) Guðrún Guð-
bjartsdóttir, maki Bjarni Al-
bertsson, 6) Unnur Guðbjarts-
Þröstur stundaði nám við
Leiklistarskólann Sál í einn vet-
ur og útskrifaðist síðan frá
Leiklistarskóla Íslands 1978.
Hann vann sem leikari og leik-
stjóri hjá Þjóðleikhúsinu, Borg-
arleikhúsinu, Leikfélagi Ak-
ureyrar, Alþýðuleikhúsinu, Frú
Emelíu og fleiri leikhúsum og
leikhópum. Urðu hlutverkin um
50 talsins en einna þekktastur
er hann fyrir kvikmynd Óskars
Jónassonar, Sódóma Reykjavík,
þar sem hann fór með hlutverk
Ella. Þá lék hann í mynd Egils
Eðvarðssonar, Agnesi. Einnig
má nefna sjónvarpsþætti eins og
Dagvaktina og Heimsendi.
Þröstur var leikstjóri hjá mörg-
um áhugaleikfélögum víða um
land, fyrst á Hvammstanga árið
1980. Hefur hann sett á svið um
80 leiksýningar. Einnig leik-
stýrði hann hjá leikfélögum
framhaldsskóla víða um land og
kenndi á leiklistarnámskeiðum.
Þröstur var ókvæntur og barn-
laus en unnusti Þrastar er Pati-
wat Dipean, f. 2.12. 1986, búsett-
ur í Taílandi.
Útförin fer fram frá Hafn-
arfjarðarkirkju í dag, 26. júlí
2021, klukkan 13.
dóttir, maki Garðar
Benediktsson, 7)
Kristín Þóra Guð-
bjartsdóttir, maki
Sigurður Stefán
Jónsson, 8) Birna
Guðbjartsdóttir,
maki Sölvi Rúnar
Sólbergsson, 9)
Bára Guðbjarts-
dóttir, maki Jón
Haukdal Krist-
jánsson, 10) Sif
Guðbjartsdóttir, maki Róbert
Edward Róbertsson.
Þröstur ólst upp í Bolung-
arvík til níu ára aldurs, en þá
flutti fjölskyldan til Reykjavík-
ur. Þröstur var svo í sveit í Más-
keldu í Saurbæ í Dalasýslu til 15
ára aldurs. Hann gekk í Barna-
skóla Bolungarvíkur, var í Aust-
urbæjarskólanum, einn vetur í
Reykjaskóla í Hrútafirði og lauk
sveinsprófi í bakaraiðn frá Iðn-
skólanum í Reykjavík árið 1973.
Elsku Þröstur.
Þú varst alltaf svo ljúfur og af
öllum elskaður sakir ljúfmennsku
þinnar. Sannkallaður vinur vina
sinna og bróðir besti. Enda átt-
irðu gnótt traustra vina, hvort
sem það var frá leiklistarárunum,
Samtökunum 78, kaktus-
klúbbnum eða öðrum hópum.
Trygglyndi og skyldurækni til
vina og ættingja var sterkt ein-
kenni í þínum karakter. Og við
systkinin minnumst þess oft hve
þú varst duglegur við að heim-
sækja allar frænkur og frændur í
Víkinni þegar þú varst þar í
heimsókn og alltaf passaðir þú
upp á að fara með mömmu á Bol-
víkingamessu og -kaffi hér í
Reykjavíkinni. Já, þú varst ein-
staklega góður sonur og yndið
hennar mömmu sinnar.
Þú fórst til Ísraels 1973 til að
vinna á samyrkjubúi, við tínslu á
jaffa-appelsínum, og þar eignað-
ist þú margt góðra vina frá hinum
ýmsu heimshornum. Og þegar þú
komst heim frá Ísrael varstu svo
brúnn, grannur og glæsilegur og
við höfðum orð á því, systurnar,
að þú litir bara út eins og Jesús
með með þitt síða hrokkna hár og
alskegg. Jeminn hvað við vorum
montar með þig! Og auðvitað
komstu færandi hendi eins og
alltaf þegar þú komst heim frá út-
landinu. Hippamussur og glingur
sem ég á enn þann dag í dag. Og
ekki má nú gleyma öllum dýrind-
isgjöfunum frá Taílandi, silki-
klútum og handofnum löberum.
Já, þú varst alltaf að hugsa um
aðra og unnusta áttirðu í Taí-
landi, þar byggðir þú hús og
gældir við þá framtíðarsýn að
dvelja þar í ellinni með ástvini
þínum. Þú komst líka færandi
hendi þennan eina túr sem þú
sigldir með Gullfossi hér í denn,
færðir mömmu heilan haug af af
niðursoðinni skinku og mér mitt
fyrsta bikíní. Je dúdda mía, hvað
spegladrottningin var nú ánægð
með sig þá, fannst ég vera lang-
smörtust allra í sundlaugunum.
Fyrir utan að vera leikari og
leikstjóri varst þú snilldar bakari
enda faglærður. Engum öðrum
var treystandi til að baka brúð-
artertuna mína, kransaköku eins
þér var einum lagið, brakandi
stökka að utan og lungamjúka að
innan. Oh, dásamlega gott. Og
ekki kemur þú lengur til mín í
Grafarvoginn í gammeldags
sunnudagslambasteik svona eins
og hjá mömmu eða í feitt saltkjöt
og baunir á sprengidag né heldur
kjötsúpu. Jamm, þér þótti svo
gott að borða líkt og okkur hinum
systkinunum, enda við mörg svo
fallega ávöl á allar hliðar. Ég dvel
við minninguna þegar þú komst
síðast til mín í mat og ég hafði
áhyggur af að þú eldaðir þér ekki
nógu góðan og næringarríkan
mat, svona einn heima í kotinu og
þar að auki á hækjum. En sei, sei,
jú, þú sagðist nú ná að elda bjúgu
og þá spurði ég þig hvort þú feng-
ir þér þá ekki allra bestu bjúgun í
bænum sem væru kofareykt
sveitabjúgu í Bónus en þau
þekktir þú ekki. Svo minn kæri
bróðir, þegar við hittumst fyrir
hinum megin þá skal ég svo sann-
arlega elda fyrir þig fyrrnefnd
sveitabjúgu með uppstúf, kart-
öflum og baunum sem jafnast
fyllilega á við gott jólahangikjöt
og ekki má gleyma, einn stóran
kaldan með!
Elsku bróðir, hvíl þú í friði,
hvort sem það er í blágresis-
brekku í Dölunum eða við hlið
unnusta með augun sín svörtu í
dálitlum taílenskum kofa.
Þín systir,
Kristín (Stína).
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
(Valdimar Briem)
Þröstur fylgdi mér lengur en
nokkur annar, alveg frá því ég
var 3. mánaða gamall og var alla
tíð hluti af fjölskyldunni á Más-
keldu. Hann var ekki hár í loftinu
þegar hann kom fyrst þangað,
vorið 1962, níu ára og fékk það
ekki öfundsverða hlutverk að
passa mig. Milli okkar myndaðist
strax þessi órjúfanlega taug vin-
áttu, væntumþykju og hlýju sem
alla tíð síðan hefur haldist. Enda
höfum við ávallt kallað hvor ann-
an uppeldisbróður og foreldarar
mínir litu á hann sem eitt af sín-
um börnum. Máskelda var alla
ævi hjá Þresti eins og hans annað
heimili og þangað þótti honum
alltaf gott að koma hvort sem var
til styttri eða lengri dvalar. Húsin
þar bera þess glöggt vitni að þar
kom Þröstur að verki og ekki víst
að þök, veggir og gluggar litu
jafn vel út ef hans handbragðs
hefði ekki notið við. Þar verður
verk að vinna fyrir okkur sem
eftir stöndum.
Ég minnist margra góðra
stunda frá minni æsku og í gegn-
um fullorðinsárin. Það var alltaf
svo mikil gleði og fjör í kringum
Þröst og manni gat aldrei liðið
öðruvísi en vel í návist hans.
Þröstur var alla tíð kletturinn í
mínu hafi sem stóð traustur og
trúr í mínum lífsins ólgusjó og
þar skipti engu máli hvort það
var mikið brim eða ládeyða alltaf
var hægt að treysta á hann Þröst
minn og hans stuðning. Þar hefur
enginn reynst mér betri. Í minni
fermingu lék hann stórt hlutverk,
bakaði og skreytti tertur og kök-
ur, var mömmu til aðstoðar í bæði
undirbúningi sem og veislunni
sjálfri. Þegar ég svo hélt upp á
stórafmæli fyrir tæpum 10 árum
þá kom auðvitað enginn annar til
greina en Þröstur sem veislu-
stjóri.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
(Valdimar Briem)
Það var mér mikið áfall þegar
veikindi Þrastar bönkuðu upp á
og ég gerði mér fljótt grein fyrir
því að það stefndi í að ég væri að
fara að missa minn besta og
traustasta vin allt of snemma.
Fyrir mig var það óbærileg til-
hugsun. Við Þröstur bjuggum í
nágrenni við hvor annan síðustu
árin og vorum reglulega í sam-
bandi. Þá daga og vikur sem hann
gat búið heima hjá sér eftir að
hann veiktist reyndi ég að að-
stoða hann sem best ég gat og
þær voru ófáar ferðirnar okkar í
Bónus saman. Sem betur fer náði
hann líka að koma í stöku heim-
sóknir þrátt fyrir að eiga erfitt
með hreyfingar. Á spítalann
reyndi ég að heimsækja hann
eins og kostur var miðað við tak-
markanir sem gilda. Starfsfólk
líknardeildarinnar sagði mér að
það hefði aldrei kynnst jafnmik-
illi ásókn í að fá að koma í heim-
sókn til nokkurs manns. Mér kom
það ekki á óvart, enda Þröstur
vinsæll og vinmargur. Okkar
stundir hafa verið ómetanlegar.
Ég mun alla tíð sakna okkar góðu
samskipta og sakna þín kæri
bróðir
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(Valdimar Briem)
Kæri bróðir, ég veit að þar
sem þú ferð verður tekið vel á
móti þér og þar verða fagnaðar-
fundir. Ég bið góðan Guð að
styrkja alla þína fjölmörgu ást-
vini. Starfsfólki Landspítalans
eru færðar kærar þakkir.
Þinn bróðir
Jón Helgi Óskarsson.
Bakari. Málari. Leikari. Leik-
stjóri. Hvað kunni hann Þröstur,
frændi minn, ekki? Svo var hann
líka sigldur. Hafði verið á sam-
yrkjubúi í Ísrael og hver veit
hvað! En þetta var auðvitað
rammfullorðinn maður – alveg
farinn að nálgast tvítugt eða eitt-
hvað. Í barnshuganum var alltaf
viss dulúðarblandinn ævintýra-
ljómi yfir þessum flottasta af
mínum mörgu flottu frændum …
að öðrum ólöstuðum, vel að
merkja. Herbergið hans á Berg-
staðastrætinu fór ekki varhluta
af dulúðinni. Þar var skrítin lykt
og þar héngu uppi myndir af
merkilegum útlendingum, Che
Guevara og Moshe Dayan. Þröst-
ur hafði nefnilega áhuga á al-
þjóðapólitíkinni og sterkar skoð-
anir. Það fannst mér flott.
Það gat reyndar heyrst nokk-
uð hátt í Þresti, þannig að virð-
ingin sem litli snáðinn ég bar fyr-
ir honum var stundum eilítið
óttablandin, en svo lærði maður
að hvinurinn boðaði bara gott, og
oftast hlátrasköll fremur en
skammir. Þröstur var nefnilega
ósköp glaðlyndur að upplagi. Og
blíður. Manni lærðist fljótlega að
þarna fór maður sem virkilega
vildi öllum vel.
Nú, svo vex maður úr grasi og
þroskast eitthvað. Alltaf liggja
leiðir okkar Þrastar saman af og
til, enda má segja að hann hafi
verið mér eins og talsvert eldri
bróðir (16 árum eldri, mun það
víst vera). Til dæmis gisti hann
iðulega hjá okkur þegar hann var
að leikstýra á Hvammstanga. Þá
var nú gaman við eldhúsborðið,
því Þröstur hafði alltaf eitthvað
merkilegt að segja. Þó svo póli-
tískt skyn hans hafi þá eitthvað
slípast til frá Bergstaðastrætis-
árunum, þá hafði hann enn – sem
ævinlega – sterkar skoðanir á
hinum fjölbreytilegustu málefn-
um. Og ekki bara á pólitík. List
og menningu bar oft á góma þeg-
ar Þröstur var á heimilinu. Ég
lærði mikið af að hlusta á innsæi
hans á þeim vettvangi og man að
maður lét sig hafa það að þrælast
í gegnum kvikmyndir Rainers
Werners Fassbinder og reyna að
skilja hvers vegna þær voru
svona merkilegar.
Dugnaðarforkur var hann. Það
var öllum ljóst sem vildu sjá. Þeg-
ar hann kom að leikstýra átti
hann það til að halda stutt leik-
listarnámskeið fyrir okkur
krakkana í Grunnskólanum og
hjálpa okkur í hjáverkum að setja
upp litla leikþætti. Það fannst
mér æðislegt. Ekki síst þar sem
ég fann að hinir krakkarnir litu
upp til hans líka. Þá var ég nú
stoltur af frænda mínum. Svo
unnum við saman í málningunni
nokkrum sinnum. Það var gott að
vinna með Þresti. Það gekk vel
undan honum, og það var ekkert
verið að taka sér pásur til að
ræða málin. Það vafðist ekki fyrir
honum að spjalla og rúlla á sama
tíma. Svo deildum við Þröstur
íbúð í Eskihlíðinni einn vetur eða
svo. Þar fór vel á með okkur eins
og ævinlega, en Þröstur sýndi
mér alltaf mikla þolinmæði og til-
litssemi.
En nú er Þrösturinn floginn á
brott. Því er miður. Ég er ekki
viss um að hann hafi gert sér
grein fyrir hve ég leit alltaf upp
til hans, eða hversu mikil og góð
áhrif hann hafði á líf mitt. Ugg-
laust hefði ég átt að segja honum
það. Þó við höfum ekki verið í
mjög nánu sambandi síðustu ár-
in, þá sakna ég hans. Megi minn-
ing hans lifa.
Oddur Þ. Vilhelmsson.
Það er mikil sorg að upplifa að
Þröstur okkar sé ekki lengur
meðal okkar.
Ég var staddur að Máskeldu,
þínu öðru heimili, þegar ég fékk
fregnir af andláti þínu. Þröstur
leit alltaf á mig sem bróðurson og
minningar eru ófáar. Við vorum
saman í Gleðigöngunni 2019,
Pallaballi 2020 og á fertugsaf-
mæli mínu. Svo mætti lengi telja
allar góðar stundir saman. Ég
gat alltaf leitað til þín og talað um
allt. Það hefur myndast djúpt
skarð sem erfitt er að fylla. Síð-
ustu daga hef ég reynt að hugga
kærasta þinn sem er niðurbrot-
inn eins og við öll. Ég samhrygg-
ist öllum sem þekkja þig.
Takk fyrir allt, elsku Þröstur.
Hvíl þú nú í friði.
Þinn bróðursonur,
Arnar Már Jónsson.
Þröstur
Guðbjartsson
- Fleiri minningargreinar
um Þröst Guðbjartsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
Okkar kæri faðir, tengdafaðir, afi og langafi,
HILMAR EYJÓLFSSON,
áður til heimilis í Dagsbrún,
Seyðisfirði,
lést á heimili sínu hinn 20. júlí sl. Útförin fer
fram frá Seyðisfjarðarkirkju fimmtudaginn
29. júlí nk. kl. 14.00.
Fyrir hönd aðstandenda,
Hrönn Hilmarsdóttir
Hörður Hilmarsson
Okkar ástkæra
INGIBJÖRG ÝR PÁLMADÓTTIR,
Hvassaleiti 58,
lést á heimili sínu í faðmi fjölskyldunnar
þann 23.7. sl.
Ragnhildur Rós Indriðadóttir Skarphéðinn Þórisson
Pálmi Indriðason Anna Halldórsdóttir
Helgi Indriðason
Ólafur Skúli Indriðason Helga Ágústsdóttir
Jón Skúli Indriðason Sigríður Jóhannsdóttir
Dagný Bergþóra Indriðad
Ásmundur Indriðason Jóhanna Þyri Sveinsdóttir
Erna Indriðadóttir Andrés Svanbjörnsson
Ingibjörg Ýr, Indriði, Þuríður, Björn Þór, Birta Líf, Katrín
Helga, Jóhann Skúli, Kristín Ýr, Jón Freyr, Frosti, Reimar,
Valva og barnabarnabörn
Ástrík eiginkona, móðir og amma,
RAGNHEIÐUR ÞÓRARINSDÓTTIR
sjúkraliði,
lést sunnudaginn 18. júlí á Landspítalanum.
Útför hennar verður gerð frá Selfosskirkju
miðvikudaginn 28. júlí klukkan 14.
Blóm og kransar vinsamlegast afþakkað, en bent á líknarsjóði
Oddfellow-reglunnar.
Þórarinn Th. Ólafsson
Ágústa M. Þórarinsdóttir Andrew Brydon
Kristín Th. Þórarinsdóttir Egill Harðarson
Ólöf H. Þórarinsdóttir Einar Espólín Storo
og barnabörn