Fjarðarfréttir - 22.12.2016, Blaðsíða 6

6 www.fjardarfrettir.is FJARÐARFRÉTTIR | FIMMTUDAGUR 22. DESEMBER 2016
Smári Brynjarsson, íbúi við Strand­
götuna hefur smíðað heilt íbúðarhús og
ekki fengið neinar athugasemdir frá
byggingaryfirvöldum þó ekki hafi verið
sótt um nein leyfi. Húsið er glæsilegt en
ekki stórt því það er smíðað utan um
aðeins einn kött – villiköttinn í hverfinu.
Segir Smári hann heimsins dekraðasta
kött. Hvor það sé rétt skal ekkert fullyrt
en ótrúlegustu sögur hafa farið af dekri
ríka fólksins við kettina sína.
En sennilega er þetta heimsins
dekraðasti villiköttur enda hefur Smári
byggt glæsivillu fyrir hann einan. Ekki
er glæsivillan bara stór fyrir einn kött,
heldur er hún með lýsingu og auðvitað
jólaljósum núna í skammdeginu fyrir
jólin. Kötturinn passar húsið vel og
býður ekki heim fyrir jólin. Engum
köttum er hleypt nálægt húsinu. Mýs
eru heldur ekki sjáanlegar því eins og
alvöru köttur, þá veiðir hann sér til
matar.
Smíðaði hús fyrir villiköttinn í hverfinu
Villikötturinn Geiri passar húsið sitt vel og mýs eru sjaldséðar í nágrenninu
Hafnarfjörður er eins og allir vita,
afskaplega sjarmerandi og hlýlegur
bær.
En er það ekki síst vegna þess hvað
fólkið leggur í hann, frekar en byggingar
eða veggir? Hvað er það í loftinu, sem
gerir það auðveldara fyrir þá, að vera
persónulegir, án þess að fara of nálægt
þér?
Ég kem í Hafnarfjörðinn í mars árið
2010. Ekki leið á löngu áður en
menningin var farin að slæðast inn á
heimili mitt, börnin komin með
hafnfirsk orð á borð við „ramba“ (sem
er annað orð yfir að vega salt),
„hvítvoðungur“ er eitt orðið sem 4 ára
dóttir mín notaði yfir lítil börn sem hún
lærði ásamt hinum orðunum í
leikskólanum. Svo hafði hún auðvitað
mikið dálæti á öllu sem tengdist
Pollapönki, því jú, þeir eiga sterkan
heimastað hér með Heiðari og Halla úr
Botnleðju.
Maður fór í göngutúr með vagninn
um fallega gamla bæinn. Unglingar
sem rölta framhjá, bjóða góðan daginn.
Jafnvel grófir og töffaralegir. Bjóða
samt góðan daginn.
Og í Hafnarfirðinum stoppar fólk
fyrir gangandi vegfarendum, þrátt fyrir
umferð. Og veifa til baka þegar börnin
veifa þakklát fyrir að komast yfir
götuna.
Maður er ekki lengi að komast inn í
notalega stemmninguna hjá bæjarbú­
um. Þeir taka vel á móti þeim sem vilja
gera gott og leggja ekki háar kröfur á að
maður sé neitt, nema maður sjálfur. Það
virðist alla vega vera svona bragurinn.
Hér býr fólk af ekki svo ólíkum upp­
runa
Í árdaga Hafnarfjarðar ólust flestir
hér upp í faðmi foreldra sem voru ýmist
sjómenn eða húsmæður. Annars voru
allir mest komnir af bændunum sem
hér náðu að skjóta rótum. Bærinn var
sannarlega ekki ríkur, fólk moðaði úr
því sem það hafði. En það stóð saman.
Leikskólarnir voru engir. Fólk hélt
tengslum við hvort annað. Og skipti
einnig við hvort annað á afurðum. Einsi
kom kannski með fisk, meðan konan
hans Kalla saumaði fyrir saumsprett­
urnar á buxum barna fjölskyldu hans,
svo dæmi sé tekið. Eflaust eitthvað sem
viðgekkst í öðrum bæjum og allt það,
en börn fólksins sem áttu þessi heima­
legu viðskipti, búa mörg hver enn á
sömu slóðum. Og eru enn í tengingu
við börnin sem voru í fjölskyldunni,
sem foreldrar þeirra áttu viðskipti og
vináttu við. Mjög stór hluti fólksins
voru sjómannsfjölskyldur, urðu svo að
mörgu leyti, ásamt smiðunum að
sjálfsögðu, líf bæjarins. Slippurinn svo
lífæðin.
Af hverju er það? Spyr maður sig
kannski. Af hverju skiptir máli hvaða
áhrif það hafði á heildarmynd og
árangur samfélagsins ? Og af hverju
eru þeir svona heimakærir?
Vegna þess að enn ríkir samstaðan,
heimilisleg stemmningin og vinaleg
ásjónin sem þurfti svo á að halda þá. Til
að lifa af.
Það er löngum orðið sannað mál, að
Hafnfirðingum er ekki sama um hvorn
annan. Eða börn hvors annars.
T.d. ekki fyrir svo löngu tóku íbúar á
Völlunum upp á því að halda Hrekkja­
vöku fyrir börnin í hverfinu – á mánu­
degi. Með mikilli pomp og prakt ráfuðu
alls kyns, litlar ógnarverur með töfra­
sprota og sverð og fengu nammi í poka
fyrir grikk. Að sjálfsögðu snerist þetta
um sameininguna. Ekkert annað. Þetta
eru Hafnfirðingar í hnotskurn. Það
hefði vel verið hægt að sleppa því. En
hér er haft fyrir því. Það er sálin sem ég
er að tala um.
Sálin sem mér þykir svo vænt um við
Hafnarfjörðinn.
Soffía Hrönn Gunnarsdóttir.
Bæjarbragur, mótun og saga
Hafnarfjörður í ljósi íslensks nýbúa sem flutti um aldamótin til Hafnarfjarðar
Soffí Hrönn Gunnarsdóttir.
Gleðileg jól og farsælt komandi ár
Glæsivillan sem Smári smíðaði fyrir villiköttinn hverfinu.
Lj
ós
m
.:
G
uð
ni
G
ís
la
so
n
Lj
ós
m
.:
G
uð
ni
G
ís
la
so
n