Morgunblaðið - 04.08.2021, Síða 15

MINNINGAR 15
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 4. ÁGÚST 2021
✝
Áslaug Páls-
dóttir fæddist
á Litlu Heiði í Mýr-
dal 1. maí 1940.
Hún lést á sjúkra-
húsinu á Akranesi
16. júlí 2021. For-
eldrar hennar voru
Páll Pálsson bóndi
og Margrét Tómas-
dóttir húsfreyja á
Litlu Heiði. Syst-
kini hennar eru
Erla látin, Kjartan látinn, Sig-
urbjörg, Elsa, Tómas látinn,
Guðlaug Ingibjörg og Páll Rún-
ar.
Hinn 7. ágúst 1965 giftist Ás-
laug sr. Brynjólfi Gíslasyni fv.
sóknarpresti. Hann lést 7. sept-
ember 2020.
Áslaug átti Pál Jökul Péturs-
son með Pétri Viðari Karlssyni.
Kona hans er Auður Ottesen.
Börn Páls Jökuls með Ragn-
heiði Högnadóttur eru Áslaug,
Guðni Páll og Fríða Brá. Ás-
laug er gift Fjalari Haukssyni.
Þau eiga tvo syni, Hauk Braga
og Ármann Pál. Guðni Páll er
giftur Helgu Sæmundsdóttur.
Þau eiga þrjú börn, Birgi Pál,
Heiðu Rut og Atla Svan. Fríða
barnahóp á Litlu Heiði í Mýrdal
og hún hafði ætíð sterkar
taugar til æskustöðvanna. Vor-
ið 1969 fluttust Áslaug og
Brynjólfur að Stafholti í Staf-
holtstungum í Borgarfirði.
Hann gegndi þar prestþjónustu
til ársins 2008 er þau fluttu í
Borgarnes. Áslaug tók virkan
þátt í safnaðarstarfinu með eig-
inmanni sínum. Ómissandi þátt-
ur af starfinu var að bjóða upp
á messukaffi eftir messur í
Stafholti og einnig söng hún í
kirkjukórnum alla tíð. Kirkjan
og söngurinn var hennar hjart-
ans mál. Áslaug var mikill
blómaræktandi og hannyrða-
kona. Hún var heimavinnandi
framan af en vann m.a. á leik-
skólanum á Varmalandi og í
mötuneyti Varmalandsskóla.
Síðustu æviárin bjó Áslaug í
Borgarnesi ásamt eiginmanni
sínum. Þar tók hún virkan þátt
í félagsstarfi eldri borgara.
Útförin fer fram frá Reyk-
holtskirkju í dag, 4. ágúst 2021,
klukkan 14.
Vegna aðstæðna í samfélag-
inu verður athöfnin einungis
fyrir nánustu aðstandendur og
vini en henni verður streymt.
Slóð á streymi má finna á
www.mbl.is/andlat/
Stytt slóð á streymi
https://tinyurl.com/wc52ks4x
Brá er trúlofuð
Skarphéðni Sæ-
mundssyni. Auður
á soninn Mörð af
fyrra hjónabandi,
dóttir hans er Sól-
hildur Sonja.
Börn Áslaugar
og Brynjólfs eru
Ásta, maður henn-
ar er Þorsteinn
Jónsson. Börn
þeirra eru Brynj-
ólfur, maki Anna Hafþórs-
dóttir. Högni Þór og Þórhildur.
Sonur Þorsteins er Ægir, kona
hans er Waleska og börn þeirra
eru Perla Gabríela og Elísbet
Rós.
Margrét, maður hennar er
Sveinn Eyjólfur Tryggvason,
látinn. Börn þeirra eru Edda
Sól, maki Sigurður Karlsson,
Saga, maki Sverrir Ágústsson,
Halldór Jökull, maki Jóhanna
Sigurbjörnsdóttir, Vilborg Líf,
Tryggvi Sveinn, Hekla Margrét
og Dalrós Ása Erla.
Guðný, maður hennar er
Stefán Haukur Erlingsson.
Börn þeirra eru Kristófer Örn
og Sara Ýr.
Áslaug ólst upp í stórum
Að koma í Stafholt var alltaf
sveipað rósrauðum ljóma. Ferða-
lagið frá Vík var tröllvaxið og
Hvalfjörðurinn endalaus á gamla
Saab-inum. Hlýjar móttökur
ömmu og afa, marglitur valmú-
inn á planinu, gróni garðurinn,
hrafnarnir og álftirnar gerðu það
allt þess virði. Blómin í forstof-
unni, allir fallegu steinarnir,
bleika sófasettið, marrið í stig-
anum og fuglasafnið hennar
ömmu. Gamla, gula ferðataskan,
uppfull af barbídúkkum og barbí-
fötum sem amma hafði saumað,
prjónað og heklað í gegnum tíð-
ina átti sér enga líka. Amma átti
líka alltaf súkkulaðiköku og gerði
heimsins besta kökukrem, og
sparaði það ekki. Allt var þetta
hluti af því að búa til þá ævin-
týraveröld sem heimili ömmu og
afa var. Það er líka ekkert í heim-
inum sem jafnast á við lyktina í
Stafholti.
Amma tók alltaf hlýlega utan
um mig þegar ég kom í Stafholt,
sama hvort það var í barnæsku
eða seinna meir. Ferðir upp í
Kastala, eða upp að Stafholts-
vatni lifa í huga mér sem ótrúleg-
ar svaðilfarir, en sporin voru
mörg fyrir litla fætur. Risastóra
rólan í hlöðunni, endalaus skrafl-
mót, og verslunarmannahelg-
arhátíðirnar okkar tvær, sí-
gauna- og víkingahátíðirnar eiga
öruggan stað í heimi minning-
anna um ókomna tíð.
Þegar amma og afi fluttu í
Borgarnes voru viðbrigðin mikil.
Heimur þar sem Stafholt var
ekki fastur punktur í tilverunni
var óhugsandi. En amma og afi
gerðu Hrafnaklettana að hlýlegu
heimili, og meira að segja lyktin
úr Stafholti flutti með þeim.
Amma sparaði ekki hrósin og var
dugleg að minna mig á það hvað
hún væri stolt af mér. Hún var
alltaf stuðningskona númer eitt,
sama hvað ég tók mér fyrir hend-
ur, en sérstaklega var hún ánægð
með hvað við systur erum dug-
legar við handavinnu, en aðra
eins handavinnukonu og ömmu
er erfitt að finna og mörg glæsi-
leg verk liggja eftir hana hjá okk-
ur afkomendum hennar og vin-
um.
Amma barðist við veikindi síð-
ustu mánuðina sem drógu mikið
af henni. Við Amma eyddum
helgi saman í vor heima á Borg-
arbrautinni og áttum góðar og
dýrmætar stundir saman. Það er
ekki fyrr en lítil stelpa nær meiri
þroska og aldri að hún lítur á
ömmu sína sem sjálfstæða mann-
eskju með sögu, vonir og þrár.
Ég sá stórkostlega sterka konu
og fylltist lotningu yfir því hvern-
ig hún hefur tekist á við lífsins
hindranir, haldið haus og geislað
hlýju frá sér. Ég er þakklát fyrir
að hafa fengið að kynnast Ásu
ömmu og upplifa lífið með henni.
Amma sagði okkur frá draumi
sem hana dreymdi rétt eftir að
afi dó. Hún horfði á eftir honum
út á akur, en tvö lítil börn héldu í
hendur hennar og sögðu að hún
mætti ekki fara strax. Hún kvað
það vera allt í lagi, hún vissi
nefnilega hvert hann var að fara.
Viku áður en hún kvaddi þennan
heim sagði hún okkur að hana
hafi dreymt annan draum, hún
var komin út á akurinn, hún var á
leiðinni til hans. Draumurinn var
svo skýr að hún fann fyrir gras-
inu undir fótum sér. Núna er Ása
amma komin út á akurinn til afa.
Njóttu næsta ævintýris, elsku
amma mín, ég veit að afi, Tommi
og Eyfi taka vel á móti þér í sum-
arlandinu. Takk fyrir allt.
Fríða Brá Pálsdóttir.
„Þetta verður allt í lagi, nafna
mín“. Svona kvaddir þú mig á
sjúkrahúsinu á Akranesi þegar
við hittumst síðast. Við vissum
það báðar að við myndum ekki
hittast aftur. Kveðjustundin var
sár, en það var mér huggun að
sjá hvað þú varst róleg. Sátt í
hjartanu, glöð yfir öllu sem þú
hafðir afrekað og stolt af afkom-
endunum.
Þú kallaðir mig aldrei annað
en „Nafna“, stolt af mér og sagð-
ir mér það oft og mörgum sinn-
um. Það var líka gagnkvæmt. Ég
var alltaf full aðdáunar á þér og
því hvernig þú lifðir lífinu til fulls,
gæddir allt lífi í kringum þig og
umvafðir fólkið þitt með ást.
Heimsóknirnar til ykkar afa í
Stafholt í æsku eru ljóslifandi í
minningunni. Þú tókst á móti
okkur úti á tröppum, brosandi í
blómahafinu í bíslaginu. Við
borðuðum kjötbollur með brúnni
sósu og þú sýndir mér hvar
barbídótið var að finna, með öll-
um heimasaumuðu kjólunum
sem þú hafðir búið til, mér fannst
ekkert jafnast á við þessar ger-
semar. Ég hjálpaði þér að stússa
í kringum blómin þín, skoðaði
alla fallegu steinana þína og þjóð-
búningadúkkurnar. Við gengum
saman niður að vatni til að kíkja á
svanaparið þar. Við fórum í
berjamó, keyptum ís í Baulu,
gengum upp á Stafholtsfjall og
bökuðum saman súkkulaðiköku.
Í seinni tíð hefur samband
okkar farið að líkjast meira vin-
konusambandi. Við prjónuðum
saman, skiptumst á uppskriftum
og slúðruðum smá. Og hlógum.
Það sem við gátum hlegið saman,
elsku amma! Þú varst svo lúmsk-
ur húmoristi, alltaf með glettn-
islegan glampa í augunum.
Allar minningar mínar um þig
eru svo bjartar og fallegar. Þær
mun ég alltaf eiga og þegar ég
ferðast um landið og nýt okkar
stórkostlegu náttúru verður þú
með mér þar, í blómunum, fugl-
unum og sólinni.
Nú ert þú loksins komin á leið-
arenda, komin í sumarlandið til
afa. Mikið hlakkaðir þú til að
komast þangað! Ég vona að þér
líði vel núna, amma mín. Ég skal
gera mitt besta til að standa und-
ir nafni og halda minningu þinni
á lofti.
Takk fyrir allt og allt, elsku
amma mín.
Áslaug Pálsdóttir.
Áslaug Pálsdóttir, þriðja
yngsta barn í átta barna hópi
Margrétar og Páls frá Litlu-
Heiði í Mýrdal, kvaddi þessa
jarðvist 16. júlí síðastliðinn eftir
erfið veikindi.
Ása var föðursystir mín og er
það mitt lán að hafa fengið að
njóta þess kærleika og virðingar
sem ríkti á milli systkinanna frá
Heiði. Þegar pabbi stóð á átt-
ræðu lagði hann mikið kapp á það
að kalla til systkini sín og maka
sem þá lifðu. Hann átti við þau
erindi. Hann vildi þakka fyrir þá
einstöku vináttu og hjálpsemi
sem hann hafði notið hjá sínu
fólki alla tíð. Hans tími var á
þrotum og hann vildi færa fólk-
inu sínu verðskuldaða þökk.
Þegar ég var barn fékk ég
stundum að fara með ömmu upp í
Borgarfjörð að sumri til og
dvaldi þá í Stafholti í góðu yfir-
læti. Ég var örgeðja barn og
kannski hvíld í því fyrir heimilis-
fólk á Heiði að losna við mig um
stund en í Stafholti hjá Ásu
frænku og Brynjólfi upplifði ég
mestu ævintýri æsku minnar. Í
minningunni var alltaf sól í Staf-
holti og allt blómstraði innan
dyra sem utan. Róleg og kær-
leiksrík nærvera þeirra hjóna og
ævintýrin með Möggu frænku er
fögur minning sem ég hef oft ylj-
að mér við.
Amma heitin sagði alltaf um
Ásu dóttur sína að hún hefði
fæðst fullorðin. Hún var barnung
farin að sinna húsverkum og
umönnun á Heiði eins og fullorð-
in manneskja. Ása hafði yfirveg-
un og persónuþroska sem við
náum fæst á okkar ævi og erum
við mörg sem höfum notið stað-
festu hennar og hlýju. Ég hef
alltaf borið mikla virðingu fyrir
Ásu frænku og þótt ég hlypi
hratt að dyrunum heim að Staf-
holti hægði ég alltaf á mér áður
en ég gekk inn til Ásu. Alltaf af
virðingu en aldrei ótta því hún
hefði ekki getað verið mildari við
mig en hún var bara svo virðing-
arverð manneskja.
Nú hefur kær frænka lokið
sínu dagsverki og ég sem hef not-
ið skjóls hennar og hlýju þakka
fyrir mig og mína. Ég bið börn-
um hennar, mökum og afkom-
endum öllum guðsblessunar í öll-
um þeim erfiðleikum sem þau
hafa þurft að ganga í gegnum síð-
astliðið ár. Ykkar missir er mik-
ill.
Sigrún Tómasdóttir.
Við vorum ungar stúlkur, jafn-
öldrurnar, þegar við hittumst
fyrst. Við höfðum kynnst guð-
fræðinemunum og aldavinunum
Brynjólfi Gíslasyni og Ágústi
Sigurðssyni og stofnuðum til vin-
áttu. Löngu síðar komumst við
að frændsemi okkar gegnum Ís-
lendingabók en Guðrún systir
Péturs Guðjohnsens var
langamma Áslaugar, en hann
langalangafi minn. Nutum við
hvors tveggja, vináttu og frænd-
semi, þar til yfir lauk. Og gift-
umst auðvitað piltunum okkar,
urðum prestskonur í sveit og
nutum þess einnig harla mjög.
Áslaug og Brynjólfur sátu
Stafholt með miklum myndar-
brag með dætrum sínum þrem-
ur. Þangað voru allir velkomnir,
messukaffið var víðfrægt og
gestum að norðan og austan vel
fagnað. Það var alveg sjálfsagt að
gista á prestssetrinu góða og
njóta gestrisni hjónanna í hverri
höfuðstaðarferð. Styttra vik var
milli vina er við áttum heima á
Prestbakka og samfundir tíðari.
Myndarskapur Áslaugar fékk út-
rás í alls kyns móttökum heima í
Stafholti og alltaf söng hún með
við athafnir og í kórnum við
messur. Var hún manni sínum og
sóknarbörnum stoð og stytta í
hvívetna, prestskona eins og ger-
ast bestar.
Leið eldri borgara úr Hrúta-
firði lá eitt sinn í Stafholt og eru
höfðinglegar viðtökurnar enn
rómaðar af þeim sem nutu. Við
sátum þá úti í garði fjölskyldunn-
ar og blómskrúðið gladdi hug-
ann. Garðurinn í Stafholti var
yndisfagur. Hjónin unnu bæði að
honum og unnu honum mjög.
Þau gróðursettu fjölda trjáteg-
unda, myndarleg skjólbelti og
runna. Snjöll skipan trjáa og
gróðurreita vakti athygli. Það
var erfitt að fara frá garðinum
sem og öðru í Stafholti þegar
kom að leiðarlokum vegna ald-
ursmarkanna, þótt garðyrkju-
störfin væru farin að þyngjast.
Í Borgarnesi stóð heimili
hjónanna eftir það og alltaf jafn
ljúft að heimsækja þau. Áslaug
kom sér upp blómahafi á svölum
þar sem grænu fingurnir nutu
sín. Handavinnan var alltaf
nærri, en eftir hana eru ótal fal-
legir munir sem fjölskyldur
dætranna og sonarins Páls eiga
og njóta ásamt mörgum vinanna.
Og hún hélt líka áfram að syngja.
Svo hrundi gamla veröldin. Sr.
Brynjólfur lést í fyrrahaust og
mætti Áslaug þeirri sorg af
æðruleysinu sem alltaf einkenndi
hana. Enn meira reyndi á hug-
arró hennar er hún greindist með
krabbamein á vordögum og hún
vissi að það var ólæknandi. „Ég
fæ smátíma,“ sagði hún rólega.
„Ég kvíði engu og ég hef átt svo
gott líf.“ Hún endurtók þau orð
er hún lá banaleguna, en andlát
tengdasonarins sem lést í hörmu-
legu slysi á Patreksfirði í vor
minnti á djúpstæðan hátt á hve
lífið er dýrmætt.
Að kveðja Áslaugu vinkonu
mína og frænku á sjúkrahúsinu á
Akranesi var heilög stund, hví-
líkur friður og sátt. Innilegar
samúðarkveðjur sendi ég öllum
þeim mörgu sem syrgja Áslaugu
í Stafholti.
Guðrún L. Ásgeirsdóttir.
Réttum tíu mánuðum frá útför
sr. Brynjólfs Gíslasonar sóknar-
prests í Stafholtsprestakalli
barst fregn af andláti konu hans
Áslaugar Pálsdóttur. Þær komu
að vísu ekki að óvörum því Ás-
laug hafði átt við erfið veikindi að
stríða um skeið. Áslaug og
Brynjólfur áttu að baki hjúskap í
hálfan sjötta áratug og ævistarf í
Stafholti í tæp fjörutíu ár. Í
minningarkveðju frá okkur hjón-
um á síðum þessa blaðs hinn 15.9.
2020 vegna fráfalls Brynjólfs er
eftirfarandi orð að finna:
„Rúmlega hálf öld er liðin síð-
an þau prestshjónin sr. Brynjólf-
ur og frú Áslaug Pálsdóttir sett-
ust að í Stafholti. Hvort þau hafa
séð það fyrir sér þá, að dvölin
yrði svo löng sem raun varð á, þá
átti það eftir að sannast að þeim
hugnaðist það vel. Þótt hér sé
reynt að færa í letur nokkur
minningarorð um Brynjólf þá er
erfitt að gera það án þess að nafn
Áslaugar komi þar við sögu einn-
ig. Svo samofin hafa nöfn þeirra
verið og ævistarf. Þau voru bæði
borin og barnfæddir Sunnlend-
ingar, hún í Mýrdalnum, hann á
Kirkjubæjarklaustri, héruðum
með mikla sögu náttúruhamfara
og erfiðra samgangna svo eitt-
hvað sé nefnt. […] Auk þess að
vera prestssetur er Stafholt einn-
ig sögulega merkur staður í hér-
aði og mikilvægt að hann sé set-
inn af alúð og virðingu fyrir þeim
staðreyndum. Það gerðu þau
hjónin. Víst er að þau festu fljótt
rætur í sínum nýju heimkynnum
og voru þátttakendur í tilveru
heimamanna.“
Þessi orð eiga jafnt við nú sem
þá svo órjúfanleg og staðföst sem
samleið þeirra hjóna var. Rækt-
arsemi þeirra og umhirða við
prestssetrið sem þeim var trúað
fyrir var til fyrirmyndar og hlut-
ur Áslaugar ríkulegur sem rækt-
aði garðinn í bókstaflegri merk-
ingu. Áslaug var þó fyrst og
síðast prestsfrú í bezta skilningi
þess orðs en slík staða var þó
ólaunuð og starfsheitið því ekki
til í opinberum gögnum. Þeim
mun mikilvægara var það þó í
raun og ekki sízt á erfiðum
stundum í lífi sóknarbarna. Þau
deildu lífi sínu með sóknarbörn-
um sínum og héraðsbúum öðrum
og nutu virðingar. Nærvera
þeirra var notaleg og hófstillt
þótt með sínu móti væri hjá
hvoru þeirra. Hin síðari ár í Staf-
holti stundaði Áslaug einnig
vinnu út í frá, fyrst í mötuneyti
Grunnskólans á Varmalandi og
síðar í leikskólanum þar. Á þeim
vettvangi urðu þær Guðrún Ása
samstarfskonur og vinskapur
styrktist. Við minnumst einnig
samstarfs við þau hjónin á vett-
vangi Norðtungukirkju um ára-
bil. Kirkjusöng þar var fremur
ábótavant enda enginn söngkór-
inn. Treyst var á almennan söng
og Áslaugu sem forsöngvara.
Játa skal þó að undirtektir safn-
aðarins voru jafnan fremur lág-
stemmdar. Framlag Áslaugar
var mikilvægt í kirkjulegum at-
höfnum sóknum prestakallsins.
Mest reyndi eðlilega á slíkt á
prestssetrinu sjálfu þar sem Ás-
laug var allt í senn húsfreyja,
gestgjafi og prestsfrú.
Að leiðarlokum þökkum við
gefandi kynni á langri samleið og
færum aðstandendum öllum okk-
ar dýpstu samúðarkveðjur. Efst í
huga okkar er Margrét sem
missti eiginmann sinn og börnin
hennar föður sinn með sviplegum
hætti nú á vordögum. Guð blessi
minningu hans og Brynjólfs og
Áslaugar í Stafholti.
Guðrún Ása og Jón,
Lindarhvoli.
Áslaug Pálsdóttir
Við minnumst
mágkonu, vinkonu
og samstarfskonu
með miklum sökn-
uði. Svanhildur
giftist Birgi bróður Elínar árið
1957. Þau hjónin voru þá 22 ára
og ekki hlaupið að því fyrir
ungt fólk að eignast íbúð. Fyrir
vikið fluttu þau inn í forstofu-
herbergið á heimili foreldra
þeirra Birgis og Elínar í Máva-
hlíð 23. Samgangur var því mik-
ill frá upphafi og samskiptin við
Svanhildi ávallt einstaklega
ánægjuleg.
Frá fyrstu kynnum fór ekki á
milli mála að Svanhildur væri
einstaklega vel gefin og kraft-
mikil kona. Þótt hún hafi sett
ört vaxandi fjölskyldu í forgang
fremur en að halda áfram námi,
um sinn, aðstoðaði hún marga
ættingja og vini við að læra
undir próf í hinum ýmsu grein-
um. Í því birtust hæfileikar
Svanhildur Erna
Jónsdóttir
✝
Svanhildur
Erna Jóns-
dóttir fæddist 16.
júlí 1935. Hún and-
aðist 25. júlí 2021.
Útför fór fram í
kyrrþey.
Svanhildar við að
skilja og miðla upp-
lýsingum á ólíkum
sviðum. Í eðli sínu
var hún í senn af-
bragðs nemandi og
kennari.
Eftir að við
stofnuðum fyrir-
tæki um innflutn-
ing Toyota-bifreiða
varð Svanhildur ein
af fyrstu starfs-
mönnum sem við réðum í vinnu.
Fyrirtækið hafði ekki mikil um-
svif eða fjárráð á þeim tíma en
eftir kynni okkar af Svanhildi
vissum við að fáir væru betur til
þess fallnir að aðstoða við upp-
bygginguna. Það gekk eftir,
fyrirtækið stækkaði hratt og
Svanhildur reyndist ómetanleg
á ótal sviðum rekstursins. Hún
fór létt með að svara hverju því
erindi sem barst frá útlöndum
eða reka á eftir og lagfæra hluti
þegar á þurfti að halda.
Svanhildur var ávallt ófeimin
við að segja hug sinn á hrein-
skilinn og beinskeyttan, en um
leið skemmtilegan, hátt. Það er
fáum gefið að geta verið af-
dráttarlausir án þess að styggja
nokkurn mann. Þessi eiginleiki
birtist með þeim hætti að sam-
starfsfólk, ættingjar og vinir
tóku ábendingum Svanhildar
iðulega fagnandi. Fólk lærði
enda af reynslunni að það væri
óhætt að reiða sig á ráðgjöf
hennar og innsæi.
Svanhildur hafði mikla
greind á ólíkum sviðum og var
mikil handverkskona. Þar sýndi
hún sömu atorku og annars
staðar. Hún lét sér ekki nægja
að prjóna vettlinga og trefla
eins og vinkonurnar. Þess í stað
varð hún frumkvöðull í fram-
leiðslu prjónaðra kjóla. Afrakst-
urinn hefði dugað til að halda
úti heilli tískuvöruverslun.
Á sextugsaldri sneri Svan-
hildur aftur í nám við Háskóla
Íslands. Eins og við var að bú-
ast lék námið í höndum hennar,
ekki síður en prjónarnir.
Svanhildur fylgdist vel með
fjölskyldu sinni, þróun sam-
félagsins og nýjustu atburðum.
Hvort sem rætt var um gang
himintunglanna eða ævintýri
Harry Potter var hún með allt á
hreinu.
Svanhildur tókst á við þrautir
og sigra af yfirvegun og reynd-
ist öllum sem kynntust henni
fyrirmynd, stoð og stytta. Við
þökkum fyrir að hafa fengið að
njóta samvista við einstaka
konu og sendum fjölskyldu
hennar okkar innilegustu sam-
úðarkveðjur.
Elín S. Jóhannesdóttir
og Páll Samúelsson.