Morgunblaðið - 04.08.2021, Síða 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 4. ÁGÚST 2021
✝
Elín Hjálms-
dóttir fæddist
á Hofstöðum í Staf-
holtstungum 12.
október 1931. Hún
lést á Droplaug-
arstöðum 20. júlí
2021.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin
Hjálmur Þor-
steinsson, bóndi á
Hofstöðum, f. 25.
mars 1891, d. 11. júní 1947, og
Steinunn Guðmundsdóttir hús-
freyja, f. 20. nóv. 1897, d. 30.
júní 1946.
Systkini Elínar eru: Þor-
steinn, f. 1921, d. 1966, Kristín,
f. 1925, d. 1988, Guðbjörg, f.
1927, Guðmundur, f. 1929, d.
2007, Ólafína Guðlaug, f. 1939,
og Guðrún María, f. 1939.
Elín fluttist til Reykjavíkur
með foreldrum sínum og syst-
góðu fólki og myndaðist með
mörgum vinskapur sem varði
alla tíð. Elín var ógift og barn-
laus en systkinabörnum sínum
unni hún vel og nutu þau mikils
af gæsku hennar og gjafmildi
og fylgdist hún vel með afmæl-
isdögum þeirra og hvað þau
höfðu fyrir stafni hvert og eitt,
alla tíð.
Elín var einkar sjálfstæð
kona og dugleg alla tíð. Hún lét
fötlun ekki aftra sér í því að
gera það sem henni þótti
skemmtilegast, hún naut þess
að ferðast, sækja tónleika og
leikhús og ekki síst vera í fé-
lagsskap fjölskyldu og vina
hvenær sem tækifæri gafst.
Síðustu tvö árin dvaldi hún á
hjúkrunarheimilinu Droplaug-
arstöðum.
Útförin verður gerð frá
Fossvogskirkju í dag, 4. ágúst
2021, klukkan 15.
kinum 14 ára göm-
ul, þegar þau
hættu búskap á
Hofstöðum og
fluttu þau þá í íbúð
á Kirkjuteigi 15 í
Laugarnesi, sem
þá var nýbyggt
hverfi í Reykjavík.
Þegar Elín var
þriggja ára gömul
veiktist hún af
lömunarveiki, sem
hafði varanleg áhrif á líf henn-
ar alla tíð. Elín gekk í barna-
skólann að Hlöðutúni í Staf-
holtstungum og stundaði síðar
nám í Ingimarsskólanum við
Lindargötu og lauk þaðan
gagnfræðaprófi. Hún réðst til
starfa hjá Ríkisútvarpinu sem
símavörður og vann þar allt til
er hún hætti störfum vegna
aldurs eða í 44 ár. Hjá Ríkis-
útvarpinu kynntist hún mörgu
Kveðja til Ellu frænku
Í huga mínum togast á sorg,
gleði og þakklæti þessa dagana.
Hún Elín Hjálmsdóttir, Ella
frænka mín, kvaddi þetta jarð-
neska líf, friðsæl, falleg og södd
lífdaga. Sorgin umlykur vegna
þess hversu mikilvæg hún Ella
hefur alltaf verið mér. Gleðin
sprettur af óteljandi fallegum
minningum, alveg frá því að ég
man eftir mér fyrst og til hinstu
stundar minnar elskulegu
frænku. Þakklætið er allt um
kring, því það að eiga jafnmikla
kjarnakonu og hvunndagshetju
að vinkonu og sálufélaga er ekki
sjálfgefið.
Elsku Ella frænka, ég leyfi
tilfinningunum yfir þinni hinstu
för að sveima þar til þær finna
sér góðan lendingarstað. Í
hjarta mínu geymi ég fallegar
minningar alveg frá barnæsku
til fullorðinsára sem ávallt munu
ylja. Þegar ég sem barn heim-
sótti þig og átti þar óskipta at-
hygli þína í heimatilbúnum fim-
leikasýningum, leikföngin í
skókassanum sem voru komin til
ára sinna og þar af leiðandi sér-
lega áhugaverð, leikhúsferðir og
ekki síst sumarbústaðaferðir í
Munaðarnes sem voru fastur lið-
ur á hverju ári og voru fyrir mig
alltaf tilhlökkunarefni. Heim-
sóknirnar til þín á fullorðinsár-
um sem byrjuðu alltaf með sím-
tali; „Ella, þetta er nafna þín“ og
með svarinu „Elín mín, ertu að
koma?“ Tengingin var sterk og
þrátt fyrir aldursmuninn gátum
við spjallað um lífið og tilveruna,
gleði og sorg og alltaf var það yf-
ir rótsterkum Merrild-kaffibolla
og úrvals góðgæti með. Minn-
ingarnar eru margar og dýr-
mætar.
Þakka þér elsku frænka fyrir
alla umhyggjuna og ástina sem
þú hefur veitt mér og minni fjöl-
skyldu. Stolt ber ég nafnið þitt
og geri mitt allra besta til að
halda þín lífsgildi í heiðri. Þú
hefur alltaf verið mér fyrirmynd
með þitt jákvæða lífsviðhorf,
ótrúlega þrautseigju, baráttu-
anda og mikla manngæsku.
Þakklát fyrir samfylgdina í lífinu
kveð ég þig með þeim orðum
sem áður hafa fallið í fjölskyld-
unni; það þurfa allir að eiga eina
Ellu frænku.
Megir þú hvíla í friði frá jarð-
nesku lífi en dansa af gleði í ein-
hverju öðru og æðra lífi sem nú
hefur tekið við. Elsku Ella
frænka, þín er saknað og þín er
minnst.
Elín Hjálmsdóttir.
Árið er 1967 og lítill ljóshærð-
ur, fjörugur fjögurra ára hnokki
er að klifra á vörubílspalli á
Kársnesinu í Kópavogi. Hann á
ekki að vera þarna en hefur ekki
staðist freistinguna, enda heill-
aður af vélum og stórum bílum.
Móðursystir hans, Ella frænka,
er að passa hann og systur hans
í fjarveru foreldranna. Ella er
fötluð og stenst ekki drengnum
snúning en er kominn til að telja
hnokkann á að koma niður af
pallinum. Það tekst og málin
rædd heima yfir mjólkurglasi og
kexi. Ella: „Haukur, hvað mynd-
ir þú gera ef þú værir fatlaður
og værir að passa einhvern sem
óhlýðnaðist svona klifrandi á
vörubílum“. Haukur: „Ég myndi
bara rassskella hann!“. Ella gat
ekki leynt brosinu og hlátrinum
enda átti ég eftir að heyra þessa
sögu frá henni mörgum sinnum
þegar árin færðust yfir. Ella
frænka var ein hreinskiptasta
manneskja sem ég hef kynnst
um ævina. Það var hægt að ræða
hvað sem er við hana og þjóð-
málin voru hennar ær og kýr.
Ella hafði óbilandi áhuga á póli-
tík og þá helst mannlegu eðli.
Það var alveg leyfilegt að vera
ósammála en hún var alltaf
fylgin sér gagnvart sínum mál-
stað. Ella fékk lömunarveikina í
æsku og bar þessi merki alla
ævi. En Ella var búin eiginleik-
um sem voru styrkur, vilji og
einbeiting. Þessir eiginleikar
gerðu henni kleift að standa á
eigin fótum í gegnum lífið. Að
gefast upp var ekki að hennar
skapi. Hún keyrði landshorn-
anna á milli en til þess að gera
henni það kleift var sérstakur
búnaður settur í bílinn og þeysti
Ella um og naut frelsis sem bíll-
inn veitti henni. Ella hafði þann
háttinn á að skiptast á að vera
hjá ættingjum á jólunum og kom
það fyrir í nokkur skipti að Ella
var hjá fjölskyldunni minni, ann-
aðhvort á aðfangadag eða annað
skipti yfir hátíðirnar. Þá sem
oftar sagði hún frá jólunum í
æsku hennar í Borgarfirðinum
og á Kirkjuteignum. Ella ólst
upp á Hofstöðum í Stafholt-
stungum í Borgarfirðinum og
voru heimahagarnir henni sér-
staklega kærir. Ef hún vissi að
ég hefði verið á ferðalagi eða við
veiðar þá vildi hún oftar en ekki
fá fréttir og spurði hvernig
spretta og sláttur gengi. Ella var
mikill dýravinur og þreyttist
hún aldrei á því að segja manni
sögur af dýrunum úr bernsku
sinni. Ella vann stærstan hluta
ævinnar hjá Ríkisútvarpinu sem
símamær. Ella hafði unun af
vinnunni sinni í útvarpinu og var
gaman fyrir börn að heimsækja
hana þangað. Hún hafði yndi af
tónlist og leiklist og deildi þeirri
upplifun með manni. Ella þurfti
að þola margt í gegnum sín veik-
indi og sýndi ótrúlegan styrk.
Eitt sinn er við vorum að ræða
eilífðarmálin og veikindi hennar
sagði hún að hún trúði því að
Guð hefði lagt þetta allt á hana
því það væri tilgangur með því.
Hún trúði því einnig að það væri
léttara tilverustig sem biði henn-
ar og þess vegna sætti hún sig
við orðinn hlut. Ég veit að Ella
er núna komin á góðan stað og
þjáningum hennar hefur linnt.
Ég minnist allra stundanna, um-
hyggjunnar og hjálparinnar í
gegnum tíðina.
Haukur Óskarsson.
Það er komið að kveðjustund.
Elín Hjálmsdóttir, móðursystir
okkar, Ella frænka eins og við
köllum hana alltaf, er dáin, tæp-
lega níræð. Við, eins og aðrir
niðjar Hjálms og Steinunnar,
eigum ótal góðar minningar um
hana og hún var okkur öllum
mjög kær.
Ella varð fyrir miklum áföll-
um í lífinu. Hún fékk lömunar-
veiki þriggja ára og missti báða
foreldra sína með stuttu millibili
þegar hún var 14 ára. Hún þurfti
að eyða mörgum og löngum
stundum á sjúkrahúsum í æsku
sinni en henni tókst með óbilandi
andlegu þreki og mikilli hjálp
fjölskyldu sinnar að komast á
fætur eftir erfiðar bæklunarað-
gerðir. Þrátt fyrir fötlun sína
var hún sjálfstæð, eignaðist sitt
eigið heimili og stundaði vinnu.
Starfsferill hennar hjá Ríkisút-
varpinu spannar 44 ár og hún
var alltaf stoltur og tryggur
starfsmaður útvarpsins.
Áður en Hjálmur, afi okkar,
lést tók hann það loforð af eldri
börnum sínum að standa saman
og láta ekki systkinahópinn
tvístrast. Þau stóðu við loforðið
og sýndu ótrúlega samstöðu. Við
öll, fjórar kynslóðir niðja Hjálms
og Steinunnar, getum verið stolt
af þeim fyrir þetta. Hjálmsbörn-
in bjuggu til að byrja með öll sjö
saman á Kirkjuteigi 15, en fluttu
þaðan hvert á fætur öðru þegar
þau stofnuðu fjölskyldur með
mökum sínum. Samstaðan held-
ur enn þótt fjögur systkinanna
séu látin. Ella var ákaflega barn-
góð og tók þátt í þroska allra
systkinabarna sinna og þegar
fram liðu stundir þeirra barna
og barnabarna. Það má segja að
hún hafi að vissu marki tekið að
sér hlutverk ömmunnar sem við
áttum ekki. Samt var hún ekki
eins og ömmusystur okkar sem
við kynntumst líka því hún var
kornung. Þegar heilsan leyfði
var Ella alltaf hjá okkur á gaml-
árskvöld, en foreldrar okkar
héldu upp á áramótin heima í
Teigagerði í 61 ár með einni eða
tveimur undantekningum. Eftir
að sjónvarpið kom og lok ára-
mótaskaupsins mörkuðu upphaf
að rakettuskothríðinni, sat Ella
róleg inni og hlustaði á ávarp út-
varpsstjóra. Hún gat ekki farið
að kíkja eftir flugeldunum fyrr
en þessir virðulega yfirmenn
hennar í 44 ár höfðu lokið máli
sínu. Samstaða barna Hjálms og
Steinunnar lifir áfram hjá okkur
hinum, þótt hún sé ekki eins ná-
in og fyrrum. Við höldum reglu-
lega Niðjamót Hjálms og Stein-
unnar, oftast á Varmalandi í
Borgarfirði rétt norðan við Hof-
staði í Stafholtstungum, þaðan
sem við erum upprunnin. Þetta
eru skemmtilegar samkomur og
Ella frænka á sinn þátt í því að
skapa þá stemmingu.
Við kveðjum Ellu frænku okk-
ar með miklum söknuði, því hún
var alltaf frænka okkar númer
eitt. Það má með sanni segja að
hún hafi verið miðpunkturinn
sem tengdi ættbogann saman.
Ellu frænku var ekki hugað líf
þegar hún veiktist þriggja ára
og þurfti oft að berjast fyrir lífi
sínu við erfiða sjúkdóma. Hún
lifði ríkulegu lífi þrátt fyrir allt
mótlætið. Hún hafði mikið yndi
af sígildri tónlist, stundaði tón-
leika meðan hún gat og upplifði
marga merkisatburði í íslensku
tónlistarlífi. Hún var góð-
mennskan holdi klædd og við
upplifðum ást hennar á öllum
systkinum sínum og öllu þeirra
fólki til síðasta dags.
Steinunn, Ragnar, Sigurður
og Reynir Sigurðarbörn.
Elín Hjálmsdóttir, móður-
systir mín, lést á Droplaugar-
stöðum hinn 20. júlí síðastliðinn.
Við þessi tímamót koma góðar
og gamlar minningar upp í hug-
ann. Minningar um heimsóknir á
Laugarnesveginn þegar ég var
lítill strákur þar sem rjómaísinn
kláraðist aldrei sama hversu
mikið var borðað. Hún sagði mér
að frystikistan hennar fram-
leiddi ísinn sjálf og hún þyrfti
aldrei að kaupa ís. Einnig koma
upp í hugann minningar um
dagsferðir í Heiðmörk með Ellu
á bjöllunni hennar þar sem borð-
að var nesti í sumarblíðunni.
Ella frænka var mjög greind,
dugleg og sjálfstæð kona. Hún
tók snemma bílpróf og keyrði
bjölluna sína hvert sem hún vildi
þrátt fyrir fötlunina. Hún keypti
reyndar bílinn áður en hún tók
bílprófið. Ella fylgdist mjög vel
með þjóðmálum og hafði sterkar
skoðanir á mönnum og málefn-
um og rökstuddi ávallt sína
skoðun. Gaman var að heim-
sækja hana og spjalla við hana
um málefni líðandi stundar og
drekka með henni rótsterkt kaffi
og borða konfekt. Hún fylgdist
líka mjög vel með landsliðsleikj-
um Íslands í handbolta og fót-
bolta.
Þegar Ella var ung stúlka var
hún send frá Hofstöðum til
Reykjavikur og gekkst undir
læknismeðferð vegna fötlunar
sinnar. Hún dvaldi á þessum
tíma hjá ömmu sinni á Njarðar-
götunni og hjá Imbu, móðursyst-
ur sinni á Haðarstígnum í Þing-
holtunum. Hún lýsti því vel fyrir
mér hversu mikil áhrif það hefði
haft á hana að upplifa Reykjavík
hersetna en á þeim tíma voru
breskir hermenn á götum
Reykjavíkur. Hún sagði að Ís-
lendingar mættu aldrei gefa eft-
ir sjálfstæði landsins.
Ella starfaði sem símamær
hjá Ríkisútvarpinu í 44 ár. Út-
varpið var henni ætíð mjög kært
og fylgdist hún með dagskrá
þess bæði í útvarpi og sjónvarpi
mjög vel. Á þessum árum hreifst
hún mjög af klassískri tónlist.
Ofarlega í huga hennar voru
fyrstu ár Listahátíðar í Reykja-
vík og þá var Ella mjög dugleg
að sækja tónleika með innlend-
um og erlendum flytjendum.
Elsku Ella frænka, takk fyrir
allar góðu stundirnar, allan ís-
inn, spjall um málefni líðandi
stundar og um tónlistina.
Blessuð sé minning elsku Ellu
frænku.
Gunnar Guðmundsson.
Elín Hjálmsdóttir HINSTA KVEÐJA
Elín Hjálmsdóttir, móð-
ursystir mín, var einstök
manneskja og tók erfiðleik-
um sínum af miklu æðru-
leysi. Það var mér mikil
gæfa að umgangast hana
og læra af henni hvað það
er í þessu lífi sem raun-
verulega skiptir máli. Hún
var sterkgreind og féll ekki
fyrir innantómri þvælunni
sem ruglar svo marga. Hún
var aðdáandi sígildrar tón-
listar og var lengi í nánum
tengslum við hana sem
símamær á útvarpi allra
landsmanna. Hún drakk
sterkt kaffi sem ég naut við
hverja heimsókn. Þar var
ekkert slakað á. Hún hafði
sterkar skoðanir á þjóðmál-
um og það var mér einstök
ánægja að rökræða við
hana á þeim vettvangi.
Blessuð sé minning Ellu
frænku minnar.
Sigmundur Guðmundsson.
Er ég stend á
þessum tímamótum sem aðskilja
dauðann og lífið situr eftir þakk-
læti og sá dýrmæti lærdómur að
ekkert sé gefið í þessu lífi. Ég
minnist þess að heyra sögurnar
frá Steinhólunum og Grunnavík
sem virtust svo fjarrænar og
þjóðsagnakenndar. Ég átti erfitt
með að setja þær í samhengi við
minn raunveruleika enda allt
annar en það sem þú hafðir alist
upp við. Það gæti ef til vill verið
Margrét
Hagalínsdóttir
✝
Margrét Haga-
línsdóttir, fullu
nafni Margrét
Ragnhildur Sveins-
ína Hagalínsdóttir,
fæddist 12. febrúar
1927. Hún lést 17.
júlí 2021.
Útför Margrétar
fór fram 30. júlí
2021.
ástæða þess að ég
hafði svo gaman af
þeim sem raun bar
vitni. Þú varst
þekktust fyrir að
sauma og man ég
aðallega eftir þér
við saumavélina og
nutum við öll góðs
af þeim fallegu flík-
um sem þú bjóst til,
oft frá grunni. Ég
er þakklátur fyrir
að hafa lært af þér að redda mér
hvað saumaskap varðar bæði þá
og nú. Húmorinn var ekki síðri
en saumaskapurinn og varst þú
frábær eftirherma. Oft endaði
það á því að fólk grenjaði úr
hlátri og þar með þú sjálf. Ég
þakka þér fyrir allt, ómetanlegar
stundir, ást og stuðning og bið
góðan Guð að geyma þig um alla
tíð. Ég kveð þig með þessu ljóði
elsku amma mín:
Í Drottins engla dýrðar anda
dvelur þú án mannlegs harms
megi þín sála hvíla milli handa
Meistarans
Sárt var að horfa og sjá þig bíða
eftir svefninum langa á jörðu hér
og geta ekki fylgst með þér flíkurnar
sníða
sem fylgdu okkur öllum, sérmerktar
þér
Þó langt sé nú liðið er hugurinn gaf
sig
og leið þín lá skjótt inn í Eilífsdal
þá enn áttu þau orð svo vel við þig:
„ég vil, ég ætla, ég skal“
Með minningum þínum myndum við
steina
sem munu nú koma þér alla leið
til allra þeirra sem nú þig geyma
og þakka þér fyrir þitt æviskeið
Eitt er nú vitað að mín ár munu líða
en minning þín lifir ávallt með mér
nú vona ég mest að nú munu bíða
mörg góð ár handa þér
Baldur Hannesson.
Það er með þakklæti og virð-
ingu sem við hjónin minnumst
Margrétar Hagalínsdóttur sem
nú hefur fengið hvíldina eftir
langa og viðburðaríka ævi. Mar-
gréti kynntumst við sem ung
prestshjón í Háteigskirkju þegar
hún og maður hennar sr. Sigurð-
ur Kristjánsson prófastur fluttu
frá Ísafirði eftir langa þjónustu
og settust að í Drápuhlíð í
Reykjavík.
Margrét lét strax til sín taka í
safnaðarstarfinu, fyrst og fremst
á vettvangi kvenfélagsins sem á
þessum árum var öflugur bak-
hjarl kirkjunnar. Ýmislegt vant-
aði til að fullbúa kirkjuna. Á tíma
Margrétar í kvenfélaginu má
sérstaklega nefna kórmyndirnar
sem nú prýða kirkjuna og voru
alfarið gefnar af kvenfélaginu.
Fjár var aflað með samvinnu
allra félagskvenna með bösurum
og kaffisölum. Þar munaði mikið
um framlag Margrétar. Hún
saumaði, skapaði, bakaði og tók
virkan þátt í öllu sem fram fór,
allt með sinni góðu, ljúfu og léttu
lund. Fjölskyldan okkar á ennþá
gripi sem Margrét saumaði og
seldi á kirkjubösurum, vandaðir
og frumlegir og nú nokkuð slitnir
af mikilli notkun. Hún var góð fé-
lagskona, hafði frá ýmsu að segja
frá reynsluríkri ævi, hún gaf
okkur af reynslu sinni og lífs-
visku.
Í tvo áratugi stóð Margrét líka
vaktina við mátun og umsjón
fermingarkyrtla í Háteigskirkju,
og í þeim samskiptum við ung-
linga á stórri stund í þeirra lífi
kom jafnaðargeð hennar og já-
kvæðni sér vel. Við minnumst
þess þegar hún sagði eitt sinn í
þeim aðstæðum: „Mér finnst svo
skemmtilegt að þjóna öðrum.“
Það viðhorf er kannski ekki al-
gengt í dag en Margrét tók þessa
afstöðu í lífinu í orðum og gjörð-
um og öllum til góðs.
Það var einnig gæfa okkar
fjölskyldunnar að njóta þjónustu
Margrétar sem ljósmóður í
mæðraeftirliti þegar yngstu
börnin okkar komu í heiminn.
Þar var Margrét fagmanneskja
fram í fingurgóma og þar fékk
þjónustulund hennar að
blómstra þeim til blessunar sem
hennar fengu að njóta.
Það er þakkarefni að hafa
fengið að vera samferða Mar-
gréti og fengið að njóta alls þess
góða sem Guð gaf henni og hún
hikaði ekki við að gefa með sér
af. Guð blessi minningu Mar-
grétar Hagalínsdóttur.
Unnur Halldórsdóttir
og Tómas Sveinsson.
Kveðja
Þú gengin ert hugglöð á frelsarans
fund
og fagnar með útvaldra skara,
þar gleðin er eilíf, þar grær sérhver
und.
Hve gott og sælt við hinn hinsta blund
í útbreiddan faðm Guðs að fara.
Nú kveðja þig vinir með klökkva og þrá
því komin er skilnaðarstundin.
Hve indælt það verður þig aftur að sjá
í alsælu og fögnuði himnum á,
er sofnum vér síðasta blundinn.
(Hugrún)
Elsku fjölskylda, við vottum
ykkur okkar dýpstu samúð og
biðjum Guð að varðveita Möggu
frænku.
Rannveig, Halla, Hagalín,
Jóna og fjölskyldur.