Morgunblaðið - 29.11.2021, Qupperneq 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 29. NÓVEMBER 2021
✝
Ellen Marie
Sveins fæddist í
Reykjavík 26. apríl
1929. Hún lést á
Landspítalnum í
Fossvogi 17. nóv-
ember 2021.
Foreldrar henn-
ar voru Þorbjörg
Oddný Guðnadótt-
ir, húsmóðir, f.
1905, d. 1936, og
Carl Hemming
Sveins skrifstofustjóri, f. 1902, d.
1968. Eftir andlát móður fluttist
hún ásamt föður sínum á heimili
móðursystur sinnar, Rósu Stein-
unnar Guðdóttur, f. 1899, d.
1991, og eiginmanns hennar
Hannesar Einarssonar, f. 1896,
d. 1970, og ólst upp með þeirra
börnum. Seinni kona Carls var
Vilborg Matthildur Sveinsdóttir,
húsmóðir, f. 1899, d. 1983. Ellen
átti þrjú fóstursystkini: Guðna
Hannesson, f. 1925, d. 2016, Ein-
ar Hannesson, f. 1928, d. 2021,
og Guðnýju Hannesdóttur, f.
1930. Ellen átti fjögur stjúp-
systkini: Einar L. Nielsen, f.
1935, Edith Ingrid Warner, f.
1937, Björn L. Nielsen, f. 1939, d.
2010, og Alfhild Peta Nielsen, f.
1943.
Ellen giftist Jóhanni Svavari
Helgasyni, f. 1929, d. 2012, þann
Fyrri eiginmaður Guðrúnar
Ástu var Arne Wehmeier og syn-
ir þeirra eru Arne Karl, f. 1989, í
sambúð með Katrínu Ýr Krist-
ensdóttur. Börn þeirra eru:
Hörður Logi, f. 2009, Guð-
mundur Brynjar, f. 2012, og Ey-
rún Ásta, f. 2016. Tómas Helgi, f.
5. apríl 1993, í sambúð með Ingu
Örnu Aradóttur. Sonur Tómasar
er Tumi, f. 2015.
3) Sveindís Anna, f. 1969, eig-
inmaður hennar er Arnar
Sveinsson, f. 1972. Börn þeirra
eru: Helga Rós, f. 2000, Edda
Sóley, f. 2001, og Ellen María, f.
2007.
Ellen ólst upp á Ránargötu 33
í Reykjavík og fór í Húsmæðra-
skólann. Hún vann lengst af sem
dagforeldri og saumakona. Birg-
ir Svan Eiríksson, f. 1960, var
hjá Ellen og Jóhanni í fóstri um
skeið og myndaðist ævilöng vin-
átta við fjölskyldu hans. Ellen og
Jóhann byggðu hús í Blesugróf
árið 1956, fluttust árið 1985 í
Blöndubakka í Breiðholti og Ell-
en fluttist loks á Hrafnistu í
Hafnarfirði árið 2018.
Útför Ellenar fer fram í Frí-
kirkjunni í Hafnarfirði í dag, 29.
nóvember 2021, kl. 13. Gestir
eru beðnir um að framvísa nei-
kvæðu Covid-hraðprófi við inn-
ganginn sem tekið er á við-
urkenndum stöðum og ekki
eldra en 48 klst. gamalt.
Hlekk á streymi má finna á:
https://www.mbl.is/andlat
6. janúar 1952. For-
eldrar hans voru
Árný Ingibjörg
Jónsdóttir, f. 1891,
d. 1976, og Helgi
Sigurður Eggerts-
son, f. 1890, d. 1984.
Dætur þeirra eru:
1) Þorbjörg
Rósa, f. 1952. Fyrr-
verandi eiginmaður
Grétar Ólafsson.
Börn þeirra eru: Jó-
hann Hemming, f. 1969, í sam-
búð með Helgu Fanneyju Sig-
urðardóttur. Sonur þeirra er
Þorsteinn Bergmann, f. 2001.
Sigríður Þórunn, f. 1973. Dóttir
hennar er Þorbjörg Rósa, f.
2018. Ellen Ingibjörg, f. 1974, í
sambúð með Mike Viney. Dóttir
hennar er Þorbjörg María, f.
1998, og er hún í sambúð með
Aðalborgari Teofil Guðlaugs-
syni. Sonur Mike er Daníel Ottó,
f. 1996, og á hann einn son,
Andra Leó, f. 2017. Iðunn Krist-
ín, f. 1981. Eiginmaður hennar
er Haukur Þór Arnarson og
börn þeirra eru: Emilía Sigrún,
f. 2008, Hafþór Ingi, f. 2012, og
Íris Eva, f. 2018.
2) Guðrún Ásta, f. 1964, eigin-
maður hennar er Guðmundur
Pálsson, f. 1975, og dóttir þeirra
er Valgerður Laufey, f. 2001.
Elsku Ellen tengdamóðir mín
hefur nú kvatt okkur sem eftir lif-
um og er komin í faðm Jóa síns
sem lést fyrir tæpum níu árum.
Amma Ellen, eins og hún var allt-
af kölluð, var með eindæmum lífs-
glöð og alltaf stutt í brosið. Auð-
velt var að gera grín og hlæja
með henni og það alveg fram á
hennar síðustu daga. Hún undi
sér best í faðmi fólksins síns og
var oft hrókur alls fagnaðar.
Okkar fyrstu kynni voru í
Blöndubakkanum þegar ég fór
með henni Ástu minni að hitta
verðandi tengdaforeldra. Var
mér afskaplega vel tekið og tók
Ellen ekki annað í mál en að
knúsa mig og kyssa mig á kinnina
við brottför. Þetta lýsir henni af-
skaplega vel.
Börnin okkar Ástu voru mikið
hjá ömmu Ellen og afa Jóa sem
bjuggu á næstu hæð fyrir ofan
okkur í um 20 ár og áttu þau
margar gæðastundir saman.
Ég er þakklátur fyrir okkar
kynni og allar þær góðu stundir
sem við áttum saman.
Guð blessi þig og minningu
þína, elsku Ellen mín.
Guðmundur Pálsson.
Það er stutt á milli kveðju-
stunda þetta árið. Þann 17. jan-
úar lést móðir mín, Edda, eftir
langvarandi veikindi og núna upp
á dag, 10 mánuðum síðar, lést Ell-
en tengdamóðir mín eftir erfið en
skammvinn veikindi. Mamma og
tengdamamma fluttust báðar á
Hrafnistu árið 2018, með nokk-
urra daga millibili en voru hvor á
sinni hæðinni, Ellen bjó á 5. hæð-
inni, í herbergi beint fyrir ofan
mömmu.
Í huga mér er þakklæti fyrir
allar góðar stundir með tengdó,
eins og ég kallaði hana oftast.
Hún var mikil fjölskyldumann-
eskja og heimili tengdaforeldra
minna í Blöndubakkanum sann-
kölluð fjölskyldumiðstöð. Ég
hafði gaman að því að stríða
tengdó og eitt sinn í sumarbú-
staðarferð sagði ég henni frá því
að ég væri búin að svindla á þeim í
spilunum allt kvöldið. Tengdó
rúllaði í snatri upp dagblaði og
upphófst mikill eltingaleikur um
bústaðinn með hlátrasköllum, því
nú átti ég að fá ótuktarskapinn
borgaðan. Lífsgleði, léttleiki og
æðruleysi lýsa elsku tengdó best.
Börnin í fjölskyldunni áttu hug
hennar og hjarta og nutu dætur
okkar Sveindísar allra stunda
með ömmu sinni. Amma gerði
bestu „bollur í bleikri“ í heimi,
enginn gat toppað hennar upp-
skrift. Jólaboðin og páskaboðin í
Blöndubakkanum skipuðu fastan
sess í hátíðarhöldum fjölskyld-
unnar og var Ellen einnig mjög
dugleg að sækja skólaskemmtan-
ir, íþróttaviðburði, tónleika og
danssýningar hjá barnabörnum
meðan heilsa hennar leyfði. Ellen
tók virkan þátt í félagsstarfi á
Hrafnistu og lét sig ekki vanta í
Kvennahlaupið þótt hún væri
komin í hjólastól, keppnisskapið á
sínum stað og auðvitað kom hún
fyrst í mark! Á Hrafnistu er fyr-
irmyndarstarf og öll tækifæri
notuð til að brjóta upp hversdags-
leikann. Á öskudag er hefð að
fara í búninga og tók tengdó full-
an þátt og vann búningaverðlaun
tvö ár í röð. Hún var nú ekki lítið
stolt af verðlaunabikarnum sín-
um enda var hún glæsileg hvort
sem það var apabúningurinn
minn eða Bleiki pardusinn.
Það er með söknuði sem ég
kveð elsku Ellen tengdamóður
mína, en þakka um leið fyrir alla
hennar umhyggju og kærleik sem
hún auðsýndi okkar fjölskyldu
sem og stórfjölskyldunni allri.
Arnar Sveinsson.
Amma Ellen lifði löngu góðu
lífi og var alltaf umvafin fólki sem
elskaði hana. Enda var ósköp ein-
falt að elska hana ömmu, hún tók
ávallt öllum opnum örmum og
hafði húmorinn ávallt í fyrirrúmi.
Þau sem voru svo heppin að
þekkja hana ömmu Ellen vita að
erfitt er að finna fólk með stærra
hjarta, hún var svo sannarlega
með hjarta úr gulli.
Við systurnar höfum fengið
þau forréttindi að fá stuðning, ást
og umhyggju frá ömmu alla tíð.
Við gistum oft hjá ömmu í
Blöndubakkanum, alveg fram á
menntaskólaaldur, þar voru ætíð
allir velkomnir. Það var mikið fjör
í Blöndubakkanum hvort sem við
vorum að spila, púsla, flytja dans-
sýningar, eða leita að háværum
klukkum, alltaf tók amma þátt í
öllu gríni og glensi með okkur.
Hún klappaði svo dögum skipti
eftir tilraunir til að endursýna All
out of luck atriði Selmu Björns.
Amma sá alltaf til þess að allir
upplifðu sig sem mikilvægustu
manneskju í heimi, ef maður
prjónaði þá prjónaði enginn bet-
ur, þeir sem sungu voru heimsins
bestu söngvarar, eftir þátttöku á
íþróttamóti þá var sko alveg
greinilegt að atvinnumennskan
var ekki langt undan, þrátt fyrir
kornungan aldur. Amma sjálf var
einnig sprækasta kona sem lifað
hefur, hún spurði sig oft hvaða
gamla kona þetta væri nú, sem
mætti henni stundum í speglin-
um. Hún upplifði sig aldrei
„gamla“ eða að hún væri jafn
gömul og lífaldurinn sagði. Til að
sýna okkur hvað hún væri „ung
og liðug“ stóð hún upp, beygði sig
fram og lét lófana í gólfið eins og
ekkert var.
Hún var einstaklega þrautseig
og lét ekkert stoppa sig, þegar
hún gat ekki lengur staðið í fæt-
urna kom hún því þannig fyrir að
hún gæti setið við eldavélina svo
við myndum nú ekki svelta, bollur
í bleikri voru á leiðinni! Þegar
hún átti erfitt með tröppurnar
heima hjá sér, skutlaði hún vesk-
inu sínu upp á næsta stigapall svo
hún gæti notað báðar hendur til
að toga sig upp. Ömmu var um-
hugað að talað væri rétt mál og
hún var alveg stórkostleg í að
leiðrétta. Ef starfsfólki Hrafnistu
varð það á að segja löpp eða lapp-
ir átti hún til að bregða á leik og
segja: „Voff“ Heldur þú að ég sé
hundur? Þegar amma gat ekki
lengur prjónað fann hún sér nýtt
áhugamál en það var að mála.
Hún hafði góða hæfileika á því
sviði og þótti henni ekkert leið-
inlegt að heyra að ef hún hefði nú
byrjað fyrr að mála þá hefði hún
orðið frægur listmálari. Amma
gaf öllum í fjölskyldunni og nán-
ustu vinum mynd eftir sig og eiga
þær myndir eftir að minna okkur
á ömmu og ást hennar á okkur öll-
um.
Við eigum endalaust af minn-
ingum með ömmu okkar og get-
um sagt hreinskilnislega að þær
allar séu fullar af gleði og hlátri.
Okkur þykir einstaklega sárt að
þurfa kveðja hana og við vitum
fyrir víst að nú sé lífið mikið
breytt, eina huggunin er sú að nú
er hún sameinuð með afa, sæta
stráknum með krullurnar. Við
tökum ömmu og afa bæði til fyr-
irmyndar í einu og öllu sem við
gerum og getum einungis óskað
þess að verða jafn óheppin og þau
í spilum en heppin í ástum.
Minning þín er ljós í lífi okkar,
þínar ömmustelpur
Helga Rós, Edda Sóley og
Ellen María Arnarsdætur.
Nú ertu farin frá okkur, elsku
amma, en komin til elsku afa í
sumarlandinu.
Amma Ellen var alveg einstök
kona eins og allir sem kynntust
henni vita vel. Hún var sterkur
persónuleiki og ákveðin en svo af-
skaplega góð. Umhyggja hennar
fyrir öðrum leyndi sér ekki og
hún elskaði alla jafn mikið, af öllu
hjarta.
Gleði og hlátur einkenndu
heimilið hennar og afa sem var
oftast eins og umferðamiðstöð,
allir voru velkomnir og frá því að
ég man eftir mér átti ég alltaf
annað heimili hjá ömmu og afa.
Það var því afar heppilegt að
besta vinkona mín bjó við hliðina
á þeim nánast alla grunnskóla-
gönguna svo að gistinæturnar hjá
þeim voru ófáar. Sumarfrí,
jólafrí, veikindadagar var öllum
eytt hjá ömmu og afa í Blöndu-
bakkanum, og þegar við krakk-
arnir vorum ekki hjá þeim þá
voru þau hjá okkur. Amma og afi
voru alltaf í aðalhlutverki. Hún
sótti mig á hverjum degi í skól-
ann, hún lærði með mér, hlýddi
mér yfir og svo spiluðum við
Marías (þar sem mér fannst ekk-
ert skemmtilegra en að lýsa með
hjónum (þó svo ég vissi ekkert
hvað það væri) og svo bað ég hana
aftur og aftur að syngja lagið um
lonníetturnar. Og alltaf söng
amma og svo kunni hún líka að
halda fimm boltum á lofti og svo
spiluðum við Super Mario Bros. í
Nintendo. Það var ekkert sem
amma gat ekki gert. Þegar ég bjó
í Ameríku þá fannst henni ekkert
skemmtilegra en þegar ég tók
upp Glæstar vonir og sendi henni
spólu og svo hringdi hún í mig og
við fórum yfir allt sem gerðist í
„bóldinu“.
Amma elskaði að hafa fólk í
kringum sig, hún átti ótalmargar
vinkonur og börnin og barna-
börnin og barnabarnabörnin.
Þegar nýtt barn fæddist í fjöl-
skyldunni var alltaf eins og amma
hefði unnið í lottó, ný lítil mann-
eskja til að elska. Amma var sí-
ung og hún sagði að það væri
vegna þess að hún ætti svo mikið
af börnum. Ég var hjá henni fyrir
nokkru síðan og þá sagði hún:
„Veistu, mér líður ekki eins og ég
sé níutíu og tveggja ára inni í
mér.“ Hún var alltaf svo ung í
anda, glöð, skemmtileg og alltaf
með allt á hreinu. Mundi hvað all-
ir hétu og hvenær allir áttu af-
mæli. Það mátti alls ekki gleyma
afmælisgjöfunum, og helst áttu
þau að kaupa sér eitthvað fallegt.
Eða alla vega eitthvað sem þau
gætu notað. Það gerir það að
verkum að börnin mín eiga fullt
fullt af minningum um lang-
ömmu. Hún gaf Hafþóri einu
sinni „basúkku“ í jólagjöf sem
stóð algjörlega upp úr öllu og sér-
staklega því amma gaf honum
hana. Sagði öllum vinunum frá
eitursvölu langömmu sinni.
Ég get setið í allan dag og talið
upp allt sem við amma brölluðum
saman og hversu kær hún er mér.
Amma er eins og sú allra dýr-
mætasta perla sem maður getur
eignast og allir sem þekktu hana
vissu hversu einstök hún var. Það
allra dýrmætasta sem hún gaf
mér og kenndi var sú hlýja sem
hún sýndi öllum og það er það
sem hún skilur eftir sig. Svo
óendanlega mikla ást. Allir voru
mikilvægir hjá ömmu og hún
passaði upp á alla.
En ég veit eina stjörnu,
eina stjörnu sem skín.
Ég vona elsku amma að þú haf-
ir það gott í sumarlandinu, ég
hugsa til þín alla daga og elska
þig svo mikið. Þín einlæg,
Iðunn.
Elsku hjartans amma mín er
fallin frá.
Það er mér svo erfitt að kveðja
hana. Við amma vorum nánar, ég
bjó fyrir neðan hana og afa í rúm
17 ár. Minningarnar eru margar
og mikið er ég þakklát fyrir það
að hafa fengið að alast upp með
ömmu og afa á efri hæðinni, sem
voru alltaf til staðar sama hvað
bjátaði á. Öllum var tekið með
hlýju heima hjá ömmu og afa og
var besti matur í heimi á boð-
stólnum í hvert skipti, hvort sem
það voru bollur í bleikri, kjöt í
karrý, hjónabandssæla eða blátt
Maryland kex.
Amma var einstök, hún hafði
svo gott hjartalag og vildi öllum
vel. Ég gat alltaf leitað til ömmu,
hún var traust og það var gott að
fá knús í hlýja fanginu hennar.
Húmorinn var alltaf til staðar
þegar við tvær vorum saman, við
gátum grínast heillengi og hlegið
endalaust.
Amma var mikil fjölskyldu-
kona, hún hugsaði vel um fólkið
sitt og vildi allt fyrir okkur gera.
Hún gladdist yfir velgengni og
hvatti mann áfram og var til stað-
ar í gegnum erfiðleika.
Alltaf þegar við kvöddumst
sögðum við ég elska þig og send-
um fingurkoss í dyragættinni. Ég
á engin orð til að lýsa söknuðinum
en þakklát er ég fyrir að hafa átt
bestu ömmu í heimi.
Takk fyrir allt amma mín.
Ég elska þig alltaf og sendi þér
fingurkoss. Knúsaðu afa frá mér.
Þín,
Valgerður Laufey.
Elsku amma okkar kvaddi 17.
nóvember. Amma var með gull-
hjarta og var einstök fyrirmynd.
Okkar helsta minning um ömmu
var þegar amma og afi bjuggu í
Blöndubakkanum í tæp 34 ár, að-
eins skemur hjá afa því hann
kvaddi okkur árið 2012. Blöndó
var staður þar sem best var að
vera. Margar góðar minningar
kvikna upp í kollinum þegar við
hugsum um ömmu. Við eigum
yndislegt fólk að en það voru for-
réttindi að hafa haft ömmu og afa.
Amma opnaði faðm sinn fyrir öll-
um og enginn var skilinn út und-
an. Amma var stolt af öllu sínu
fólki og það gladdi hana mikið að
hafa alla hjá sér og fólkið hennar
skipti hana mestu máli. Amma
var elskuð af öllum sem þekktu
hana og var afi aðalaðdáandi
hennar, enda sá hann ekki sólina
fyrir henni.
Gaman er að rifja upp gamla
tíma, sérstaklega matinn sem
amma var vön að búa til. Það sem
stendur upp úr voru bollur í
bleikri, það var í uppáhaldi hjá
okkur. Enginn annar gerði það
eins og amma. Mikið var hlegið
þegar hún hrærði í pottinum og
bingó-vöðvarnir fóru á fullt.
Amma var með mest smitandi
hlátur og þegar hún hló þá hlógu
allir með. Önnur minning er þeg-
ar amma hélt á bala fullum af
vatni svo afi gæti farið í fótabað,
rak hún þá tána í teppið fyrir
framan hann en okkar kona var
ekki lengi að hugsa hvort hún
ætti að fórna sér eða balanum og
fékk afi gusuna yfir sig. Hann
röflaði og sagðist ekkert vita hvað
konan væri að hugsa, það risti
ekki djúpt og fyrirgaf hann ömmu
fljótlega. Stundum var gripið í
spil í Blöndó en það er okkur
minnisstætt að amma var alltaf
einbeitt við spilamennskuna, sér-
staklega þegar spilaður var
Manni. Þá átti hún það til að
hneykslast á afa ef henni fannst
rangt spil koma frá honum, stutt
var í hláturinn samt sem áður.
Afmælis-, páska- og jólaboðin
t.a.m. hlakkaði hún mikið til því
þá kom fólkið hennar saman. Þar
var setið, spjallað og frábær mat-
ur borðaður og mikið hlegið. Ár
hvert þegar jólin nálguðust var
rauði sófinn í Blöndubakkanum
notaður undir jólagjafir. Hver
fjölskylda var með sína eigin
hrúgu í sófanum, svo mikið var
stundum af gjöfunum að ekki sást
í sófann fyrir öllu hafinu, allt var
vel skipulagt svo enginn pakki
myndi gleymast. Svo komu allir
og sóttu sitt og amma bauð upp á
smákökur, mandarínur og fleira.
Piparkökurnar hennar voru best-
ar og bökum við þær enn þá.
Amma kenndi okkur svo
margt, ekki er hægt að setja tölu
á það sem hún kenndi okkur. Það
er því að miklu leyti ömmu að
þakka, það sem hefur ræst úr
okkur. Hún hjálpaði svo sannar-
lega til við að móta okkur og gera
okkur að þeim einstaklingum sem
við erum í dag. Þótt það séu rúm
23 ár á milli okkar mæðgna þá
breyttust aldrei áherslurnar hjá
ömmu á milli áranna. Þú varst
alltaf sannur vinur sem og elsku-
leg amma. Elsku amma, þú átt
stóran stað í hjörtum okkar. Þú
varst ljósið í lífinu. Minning þín
lifir hjá okkur að eilífu og þín
verður sárt saknað. Hvíl í friði fal-
legi engill, nú þegar þú ert komin
í draumalandið með afa, mömmu
þinni og pabba. Við biðjum að
heilsa afa, knúsaðu hann frá okk-
ur,
takk fyrir allt.
Þínar
Ellen og Þorbjörg María.
Á lífsleiðinni tengist og kynnist
fólk af ýmsum ástæðum, og það
er mikil gæfa að eiga samleið með
góðu fólki sem bætir lífið og léttir
hverja stund. Mikilvægast er þó
að fá til liðs við sig í umönnun
barnanna sinna þann sem á enda-
lausa gæsku að gefa og tak-
markalausan tíma til sinna því
sem þarf hverju sinni. Lukkan
okkar Auðar var að hitta Ellen
dagmömmu á þeim tíma sem við
þurftum mest á auka-ömmu að
halda í lífinu, og hún varð sann-
arlega mikilvægasta manneskjan
í lífi okkar í þau tæplega 6 ár sem
Auður var hjá henni. Aldrei gat
mamman hugsað sér að setja
barnið í leikskóla og taka hana
þar með úr þessu elskulega fangi
og frá þessu ljúfa heimili, þar sem
allir voru henni svo góðir og önn-
Ellen Marie Sveins
Ég vil með
nokkrum orðum
minnast móður-
bróður míns Snæ-
bjarnar Kristjáns-
sonar. Móðir mín Sigríður og
Snæbjörn voru einu alsystkinin
og einhvern veginn voru fjöl-
skyldur okkar alltaf mjög nánar
þótt langt væri á milli. Á upp-
vaxtarárum okkar systkina kom-
um við á hverju sumri í Lauga-
brekku og gistum gjarna eina
eða nokkrar nætur. Meðal minn-
inganna eru hlaðin borð með
glænýjum silungi úr Másvatni
með kartöflum og bræddu
smjöri sem voru fastur liður á
dagskrá. Laugar voru svolítill
ævintýraheimur, það var hægt
að fara í göngutúr upp á heiði,
skoða Norðurpólinn, byggja
Snæbjörn
Kristjánsson
✝
Snæbjörn
Kristjánsson
fæddist 26. júní
1924. Hann lést 11.
nóvember 2021.
Útförin fór fram
20. nóvember 2021.
stíflu í læknum, eða
heimsækja gömlu
konurnar Kristrúnu
og Guðrúnu sem
bjuggu hjá þeim
Snæbirni og Helgu
og sníkja brjóstsyk-
urmola sem þær
áttu alltaf. Í Lauga-
brekku var alltaf
nóg heitt vatn og
þegar ég man fyrst
eftir kom bara heitt
vatn úr krönunum, en kalda
vatnið bættist nú við fljótlega.
Seinna þegar ég var sjálfur
kominn með fjölskyldu heimsótt-
um við Laugabrekku í hvert sinn
sem tækifæri gafst. Snæbjörn
notaði heita vatnið til að hita
sundlaug sem hann byggði bak
við hús og börnin mín eiga góðar
minningar úr henni. Það eru
margar ljúfar minningar til að
ylja sér við. Ég sendi börnum
Snæbjarnar og Helgu og fjöl-
skyldum þeirra innilegar sam-
úðarkveðjur og bið þeim allrar
blessunar.
Kristján Jónasson.