Morgunblaðið - 22.04.2022, Page 21

bankanum; kveðjuhóf sem var
stærra en margir aðrir hafa feng-
ið að starfslokum, í þakklætis-
skyni fyrir hans frábæru þjónustu
við stofnunina, og ekki síst við-
skiptavinina, sem allir elskuðu
hann.
En þar sem hann hafði það eðli
að vilja láta gott af sér leiða vildi
hann halda áfram að þjóna og
varði starfsorku sinni og hjarta í
að liðsinna þeim sem minna máttu
sín, eins og hjá þeim á Sólheimum
í Grímsnesi, og gerði allt hvað
hann gat fyrir það málefni og þá
sem voru þar.
Þegar ég kom inn á heimili
hans sá ég fagurkera og listunn-
anda í öllu hjá honum, málverkin
og allt sýndu persónuleika næms
manns sem hafði auga fyrir list og
því sem var fallegt.
Eftir að ég flutti yfir höfin til
Ástralíu árið 1987 og tölvupóstur
varð til héldum við vináttunni með
tölvupóstum.
Það var sorglegt að heyra um
veikindi hans, sem hann tók þó
með æðruleysi og reyndi að fá alla
bestu meðferð sem til væri.
Ég veit ekki full nöfn á foreldr-
um hans né nöfn systkina hans,
bara að faðir hans hét Haraldur
og var leigubílstjóri um tíma. Og
að mamma hans dó ung.
Ég var að fara á árshátíð bank-
ans eitt árið og spurði leigubíl-
stjórann hvort hann myndi taka
ávísun frá mér. Ég sýndi honum
þá hvaðan ávísunin væri, og þá
sagði hann: Sonur minn vinnur
þar. Ég spurði auðvitað hvað son-
urinn héti, enda ekki margir
starfsmenn í þessu útibúi, og kon-
ur í meirihluta starfsliðs.
Það var auðvitað dæmigert fyr-
ir hvernig Ísland var og er. Svo
samofið á mörgum sviðum.
Með þessari litlu grein sendi ég
fjölskyldu hans og öllum sem þótti
vænt um hann samúðarkveðjur
með minningum um ljúfa sál.
Matthildur Björnsdóttir,
Adelaide, Suður-Ástralíu.
Hafþór vinur minn hefur nú
fengið lausn frá lífsins þrautum
eftir erfið veikindi. Hann lét aldrei
deigan síga og bar sig alltaf jafn
vel. Hann var svo sannarlega
æðrulaus gagnvart eigin veikind-
um og við kveðjum hann á öðrum
degi sumars.
Hafþór var óvenjufélagslyndur
og sá til dæmis um spilakvöld í
Landsbankanum þegar hann
starfaði þar. Hann var í stjórn
Bergmáls, líknar- og vinafélags
sem styður við krabbameinssjúka,
blinda og aðra langveika. Hann
var þessi ósýnilegi engill sem er
alltaf að láta gott af sér leiða fyrir
menn og málleysingja.
Þeir Hafþór og Ívar höfðu
mikla gleði og ánægju, þau 50 ár
sem þeir gengu lífsbrautina sam-
an, af að ferðast um Ísland og til
annarra landa. Þegar ekið var um
í útlöndum var Ívar á sínum yngri
árum oft bílstjórinn því krónísk
bíladella fylgdi honum frá blautu
barnsbeini en Hafþór naut þess að
vera farþegi. Þegar sjónin dapr-
aðist hjá Ívari tók svo Hafþór við
stýrinu. Annars var Hafþór mikill
gönguhrólfur. Mér er það minn-
isstætt þegar ég skildi eitt sinn við
hann á Lækjartorgi þaðan sem
hann ætlaði að ganga heim í Sól-
heima. Ég fór á bílnum mínum
nokkuð beina leið og brá heldur
betur í brún þegar kappinn var
kominn heim að Laugardalshöll
fótgangandi þegar ég keyrði þar
fram hjá!
Þeir voru samhentir í athöfnum
daglegs líf og eftir bankahrunið
ákvað Hafþór að láta gott heita
með starfið í bankanum og njóta
lífsins með Ívari, sem þá gekk
ekki heill til skógar. Við tóku
ferðalög og vera í sumarbústað
þeirra.
Þeir ferðuðust gjarnan um
landið og oft með þeim Margréti
og Sólveigu. Þær sjá nú á bak
kærum vini, sem síðastliðið ár
hafði líka saknað Ívars svo óend-
anlega. Það var sama hvað Hafþór
tók sér fyrir hendur, allt var leyst
af nákvæmni og kærleik. Manna-
mun gerði hann ekki og allir voru
jafnir fyrir Guði.
Mig dreymdi Hafþór um dag-
inn sem var þá að pakka niður í
tösku og ferðbúast. Hann var al-
veg viss um hvað skyldi ofan í
ferðatöskuna en ég var enn að
velta fyrir mér hvað í mínum far-
angri skyldi vera. Nú hefur elsku
Hafþór skráð sig út af Hótel Jörð
og vel verður tekið á móti honum í
nýjum heimkynnum þar sem þeir
Ívar sameinast á nýjan leik. Þegar
ég sé R-7622 skrifað í skýin veit ég
að þar fara þeir Hafþór og Ívar
um loftin blá. Nú er ekkert eftir
nema að minnast og sakna.
Stirðnuð er fífilsins brosmilda brá
og brostinn er lífsins strengur.
Helkaldan grætur hjartað ná
því horfinn er góður drengur.
Sorgmædd sit við mynd af þér
og sárt þig ákaft trega.
Herrann helgur gefur mér
huggun náðarvega.
Tekinn var litríkur fífill frá mér
og ferðast einn um sinn.
Í kærleiksljósi leita að þér
og leyndardóminn finn.
Kyrrum klökkum tregarómi
kveð nú vininn hljóða.
Af sálarþunga úr sorgartómi
signi drenginn góða.
Farinn ert á friðarströnd
frjáls af lífsins þrautum.
Styrkir Drottins helga hönd
hal á ljóssins brautum.
Englar bjartir lýsi leið
lúnum ferðalangi.
Hefst nú eilíft æviskeið
ofar sólargangi.
(Jóna Rúna Kvaran)
Blessuð sé minning Hafþórs
Haraldssonar.
Jóhanna B. Magnúsdóttir.
Við minnumst Hafþórs Har-
aldssonar af hlýhug og með sökn-
uði. Hann var einstaklega góður
maður, góður vinur og hjálpsam-
ur. Við höfum þekkt hann stærst-
an hluta ævi okkar og eigum
margar góðar minningar um
hann.
Við kölluðum hann alltaf
Hadda en hann var besti vinur og
lífsförunautur Ívars Kolbeinsson-
ar móðurbróður okkar sem lést
fyrir ári. Eftir að hafa verið saman
í 50 ár voru þeir gefnir saman í
hjónaband 3. október 2015. Sá
dagur mun ekki líða okkur úr
minni. Þeir gengu loksins í lög-
formlegt hjónaband og stóðu jafn-
ir gagnvart lögum þessa lands.
Þeir Ívar og Hafþór komu oft
heim til foreldra okkar í kaffi og
svo hittum við þá líka oft á Skúla-
götunni þar sem afi, Þóra móður-
systir, Ingvar móðurbróðir, Ingi-
björg frænka okkar og Ívar
bjuggu öll saman. Hlýleiki, þakk-
læti, vinsemd og lífsgleði eru þau
lífsgildi sem koma í hugann þegar
við hugsum um Ívar og Hafþór.
Þakklæti er afar mikilvægt í
mannlegum samskiptum og felur í
sér jákvæðan hug gagnvart þægi-
legum og vel þegnum gjöfum.
Þetta kunnu Ívar og Hafþór, að
gefa og þakka lífið. Þeir voru
þakklátir fyrir að lífið leiddi þá
saman.
Sameiginlegur áhugi á bílum
var upphafið að kynnum þeirra og
ferðalagi gegnum lífið. Að vera á
ferðinni, fara í ferðalög, stutt eða
löng, innanlands eða utan var það
sem þeir höfðu unun af, tveir eða í
góðra vina hópi. Þeir keyrðu sjálf-
ir um mörg lönd og borgir, t.d.
þvers og kruss um Þýskaland,
Ítalíu og Danmörku. Þeir höfðu
sérstakt dálæti á Kaupmannahöfn
en þar átti Hafþór góða fjöl-
skylduvini. Auðvitað var líka oft
farið í miðbæ Reykjavíkur, notið
góðrar listar, borðað eða farið á
kaffihús.
Vinir gera líf hvers og eins ekki
aðeins bærilegt heldur skemmti-
legt og gleðilegt. Slík vinátta ein-
kenndi samband Ívars og Haf-
þórs. Þeim leið vel í návist hvor
annars að hitta fjölskyldur sínar
og vini saman, ferðast og njóta
lífsins saman.
„Hafþór er góður drengur, með
gott hjartalag og maður sem mér
þykir mjög vænt um. Hann stóð
eins og klettur við hlið mér eftir að
ég veiktist,“ sagði Ívar. „Það sem
ég kann svo vel við Í fari Ívars er
þessi gleði og jákvæðni,“ sagði
Hafþór. Þetta eru falleg orð.
Þeir keyptu sér sumarbústað í
Grímsnesinu. Það þurfti miklar
fortölur til að fá Ívar til að skoða
bústaðinn en svo þegar hann var
loks kominn inn fyrir dyrnar var
varla hægt að toga hann aftur út.
Þarna nutu þeir svo sannarlega
lífsins.
Þeir heimsóttu líka Þóri og
Birnu í þeirra bústað í nágrenninu
og nutu oft góðra stunda saman. Í
Skagafjörðinn komu þeir líka og
gistu hjá Möggu og Sigga og ein af
síðustu minningunum þeirra um
Hafþór er þegar hann, Dagþór
bróðir hans og Margrét mjög góð-
ur vinur Hafþórs komu í heim-
sókn síðastliðið sumar eftir lát Ív-
ars.
Það var góð stund eins og allar
stundir sem við systkinin áttum
með þessum góða dreng.
Ívar og Hafþór sýndu mömmu
okkar mikla hlýju, ekki síst eftir
að hún varð ekkja og bjó á Grund.
Þeir heimsóttu hana reglulega og
fóru líka með hana í bíltúra og á
kaffihús.
Guð blessi minningu Hafþórs
og við sendum fjölskyldu hans
innilegar samúðarkveðjur.
Margrét Árný, Þórir,
Gunnar Hersveinn.
Fallinn er frá vinur okkar Haf-
þór Haraldsson eftir þrautagöngu
veikinda. Hann kveður þessa jarð-
vist rétt tæpu ári eftir að lífsföru-
nautur hans, Ívar, féll frá. Við
mæðgurnar kynntumst þeim fé-
lögum í gegn um sameiginlega
vinkonu okkar og áttum því láni
að fagna að fá að eiga nokkrar
góðar stundir saman, meðal ann-
ars á tónleikum, í fermingarveislu
sem við héldum og svo var okkur
boðið út að borða líka. Okkar
helsta eftirsjá er að hafa ekki
kynnst þeim fyrr því betri mann-
eskjur var varla hægt að finna.
Hafþór var stoð og stytta Ívars í
hans veikindum og þar til yfir lauk
og svo var hann með eindæmum
æðrulaus og hugrakkur gagnvart
eigin sjúkdómi. Við minnumst
hans með hlýju í hjarta og munum
aldrei gleyma þessu yndislegu
mönnum, Hafþóri og Ívari.
Feigðin kallar
eilífðin opnast
englar birtast
dauðinn heilsar
kaldur tekur.
Guð er nærri
allt er hljótt
þjáning hverfur
í armi drottins
líknar ljósið.
Himneskur friður
fullur kærleika
ylríkur sefar
einmana sál
á framandi slóðum.
Guð veri með þér
í nýrri framtíð
fjarri ástvinum
en þó svo nærri
í heimi andans.
Farðu frjáls
áfram veginn
til góðra verka
í eilífðarfaðmi
um aldir alda.
(Jóna Rúna Kvaran)
Við sendum öllum ástvinum
okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Jóna Rúna Kvaran
og Nína Rúna Kvaran.
- Fleiri minningargreinar
um Hafþór Haraldsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 22. APRÍL 2022
✝
Halldór Vil-
hjálmsson frá
Brekku í Garði
fæddist 22. júní
1947. Hann lést á
Heilbrigðisstofnun
Suðurnesja 1. apríl
2022.
Foreldrar hans
voru Vilhjálmur
Halldórsson frá
Vörum í Garði, f. 5.
júlí 1913, d. 1. apríl
1997, og kona hans, Steinunn
Sigurðardóttir frá Hellissandi, f.
24. ágúst 1917, d. 13. apríl 2013.
Börn þeirra og systkin Hall-
dórs eru; Kristján Vilberg, f. 18.
sept. 1938, d. 16. maí 2020; Sig-
urður Stefán, f. 15. okt. 1939, d.
12. ágúst 2019; Kristjana Þor-
björg, f. 3. júní 1941; Steinunn, f.
5. mars 1945, d. 22. nóv. 1995;
Vilhjálmur, f. 31. des. 1949, d. 10.
des. 2017, og Stefanía, f. 25. nóv.
1956.
Eiginkona Halldórs var Gunn-
hildur Ásgeirsdóttir, f. 14. jan-
úar 1948, d. 25. ágúst 2017. Þau
eignuðust tvö börn, Ásgeir, f. 23.
okt. 1968, maki Guðrún Brynj-
ólfsdóttir, f. 20.7. 1972, og Guð-
Þegar herinn fór tók hann að
sér eftirlit öryggismála á flug-
vallarsvæðinu, sem í raun höfðu
lengi verið á hans könnu, því
hann hafði m.a. árum saman
kennt starfsmönnum flugvall-
arins öryggismál á svæðinu.
Halldór kom víða við á meðan
hann var ungur og hress. Þau
hjónin byggðu sér hús að Ásgarði
9, í Keflavík þar sem þau bjuggu í
nokkra áratugi. Aukavinnan með
vaktavinnunni var af ýmsum toga
ásamt margvíslegum fé-
lagsstörfum, því Halldór var fé-
lagssinnaður maður.
Hann sat um tíma í stjórn fé-
lags slökkviliðsmanna á Kefla-
víkurflugvelli. Hann átti sæti í
stjórn Landssambands slökkvi-
liðsmanna um árabil og var for-
maður ritnefndar blaðsins
Slökkviliðsmaðurinn í nokkur ár.
Hann kom einnig að stofnun
Brunatæknifélags Íslands. Hall-
dór var í Rotary-klúbbi Keflavík-
ur fá 1979 til 1992 og var virkur
félagi í Frímúrarareglunni frá
1985.
Halldór verður jarðsunginn frá
Keflavíkurkirkju í dag, 22. apríl
2022, klukkan 12.
rúnu, f. 3. maí 1972.
Maki Guðrúnar er
Hjörleifur Þór
Hannesson, f. 12.8.
1970. Barnabörnin
eru fimm.
Halldór ólst upp í
foreldrahúsum að
Brekku í Garði og
stundaði nám í
Gerðaskóla og Hér-
aðsskólanum að
Reykholti í Borg-
arfirði. Á æsku- og unglingsárum
vann hann á sumrin og í fríum við
fiskverkun í Vörum, hjá afa sín-
um og ömmu, sem er næsta jörð
við Brekku. Þar naut hann mikils
ástríkis alla tíð. Foreldrar Hall-
dórs voru útvegsbændur þegar
hann var barn og unglingur, og
þar var ávallt mikið að gera.
Árið 1967 var Halldór ráðinn
til starfa hjá slökkviliðinu á
Keflavíkurflugelli, þar sem hann
starfaði til 2006, eða í 39, ár þar
til varnarliðið fór úr landi. Í
starfi sínu fékk hann mikla
menntun, m.a. hjá University of
Maryland.
Árið 1991 var hann skipaður
þjálfunarstjóri slökkviliðsins.
„Það vissi ég alltaf að það yrði
eitthvað úr þér“ var setning sem
Halldór tengdafaðir minn sagði
oft við mig þegar honum fannst
mér hafa tekist vel til. Oftast
kom þetta góðlátalega grín ef
mér tókst að bjóða honum upp á
eitthvað gott í mat og drykk.
Halldór var ekki flókinn maður
þegar kom að mat og drykk og
skammaðist sín ekkert fyrir að
eiga sem uppáhald eina bloody
steak og glas af góðu rauðvíni.
Það var því ekki erfitt að gera
honum til geðs og gaman að fá
hann sem gest til sín.
Halldóri var yfirleitt í góðu
skapi og honum var mikill sögu-
maður. Hann var líka mjög minn-
ugur um flest allt sem á daga
hans hafði drifið og sérstaklega
var hann duglegur að segja frá
uppvaxtarárum sínum í Garðin-
um. Hann var fyrst og fremst
strákur úr Garðinum og var
stoltur af því. Þó það hafi eflaust
oft verið þröngt um fjölskylduna
í Garðinum á uppvaxtarárum
hans þá báru sögur hans ekki
merki þess. Yfirleitt snerust þær
um um einhver prakkarastrik
með bræðrum sínum eða æsileg-
ar svaðilfarir sem þeir rötuðu í.
Mér eru minnisstæðar sögur
hans um ævintýri þeirra bræðra
við að kafa niður að skipsflökum
við Reykjanesskagann til að
bjarga kopar úr þeim við aðbún-
að sem engum dytti í hug að
reyna í dag en þeir létu ekkert
stoppa sig og voru stöðugt að
finna upp nýjar lausnir við þeim
erfiðleikum sem blöstu við.
Þarna hefur sjálfsagt komið
sér vel áhugi Halldórs á öryggis-
málum því hann var alla tíð ötull
talsmaður þess að hafa öryggið
fyrir neðan sig og huga að þess-
um málum áður en ætt væri af
stað. Enda var bakgrunnur hans
áralöng störf bæði við slökkvi-
liðsstörf og tryggingarmál svo
hann vissi alveg hvað gat gerst ef
ekki væri hugað að þessum mál-
um. Hann grínaðist aldrei með
þessi mál og gat á stundum verið
fastur á sínu þegar kom að þess-
um málum. Hann hjálpaði mér
eitt sinn við að festa upp baðvask
sem ég vildi bara festa upp sam-
kvæmt leiðbeiningum en Hall-
dóri fannst þetta vera lítil fest-
ing. Hvað ef einhver vinur þinn
rífur nú í vaskinn og bara gengur
með hann út ? spurði hann mig.
Ég hló – ekki hann. Við bættum
við nokkrum skrúfum.
Annað sem Halldór grínaðist
ekki með var Frímúrarareglan.
Hann var í Reglunni til margra
ára og þar fann hann sig og naut
sín hvað best. Hann ræddi ekki
um Regluna við mig en spurði
mig oft á okkar fyrstu árum
margvíslegra spurninga sem mér
þóttu áhugaverðar en leiddi hug-
ann svo sem ekki meira að því.
Þegar ljóst var orðið að ég
stefndi í að verða hluti af fjöl-
skyldunni hans sagði hann við
mig: „Þú veist að ég á erfitt með
að gifta dóttur mína manni sem
er ekki frímúrari.“ Ég hló – ekki
hann.
Mikið á ég eftir að sakna þess-
ar léttu skota frá honum sem létu
mann vita hvað hann vildi en um
leið voru full af hlýju og vænt-
umþykju.
Hvíl í friði minn kæri tengda-
faðir
Þinn tengdasonur,
Hjörleifur Þór Hannesson.
Halldór Vilhjálmsson mátti
eiga það að hann var mjög fær í
mannlegum samskiptum og á
köflum pínu sérlundaður og sér-
vitur en skemmtilega hreinskil-
inn maður. Hann var mjög næm-
ur á fólk, umhverfi og aðstæður,
afar tilfinningaríkur, orðheppinn
með eindæmum og bjó eiginlega
til sína eigin mállýsku, nokkuð
sem við samstarfsfélagar kynnt-
umst einna best er hann átti í
samræðum við bandaríska dáta
eða „captain“ varnarliðsins um
málefni varðandi slökkviliðið eða
á ferð sinni um flugbrautirnar,
þegar hann átti radíósamskipti
við íslenska flugumferðarstjóra í
flugturni Keflavíkurflugvallar,
beiðnir um akstursheimildir til
að fara yfir flugbrautir. Það kom
stundum upp í samtali samstarfs-
manna hans í slökkviliðinu sem
hlustuðu á okkar mann á spott-
unum hvort þarna hefði einhver
Texasbúi verið að biðja flugturn
um akstursleyfi, en Halldór Vil-
hjálmsson, með ótrúlegum orða-
forða, gat oft komið mönnum á
óvart með sínum frábæra amer-
íska framburði og nafngiftum.
Halli Vill, eins og við sam-
starfsmenn í slökkviliðinu kölluð-
um hann, var frábær leiðbeinandi
um allt er varðaði slökkvilið al-
þjóðaflugvallarins og sá hann um
öll æfingaplön, reglugerðir, þrek-
próf o.fl. tengt slökkviliði Kefla-
víkurflugvallar. Halli var mjög
fær á sínu sviði þannig að eftir
því var tekið, hann fékk ótal-
margar viðkenningar fyrir sitt
starf frá æðstu stöðum varnar-
liðsins á Keflavíkurflugvelli og
innan bandaríska varnarmála-
ráðuneytisins.
Halli var maður sem sjaldan
skipti skapi, reyndar man ég
aldrei eftir að hafa séð hann reið-
an, yfirleitt rólegur og yfirveg-
aður, maður sem vildi alltaf hafa
hlutina á hreinu og allt fyrir alla
gera, reyndar kynnist ég því
mjög vel sjálfur á mínum fyrstu
árum sem slökkviliðsmaður hjá
varnarliðinu, sem og í okkar sam-
eiginlega áhugamáli, sem var og
er kapella okkar slökkviliðs-
manna á Keflavíkurvelli.
Halli minn, svona að lokum vil
ég fyrir hönd Félags slökkviliðs-
manna á Keflavíkurflugvelli
þakka góð kynni sem báru alltaf
merki um traust og virðingu. Það
mun taka einhvern tíma að ná ut-
an um það að þú sért farinn því
ráðagóður varstu þegar eftir
slíku var leitað, minningarnar og
sögurnar af félaga og vini munu
lifa og í það verður haldið fast.
Kæra fjölskylda, ég vil fyrir
hönd Félags slökkviliðsmanna á
Keflavíkurflugvelli votta ykkur
okkar dýpstu samúð á þessari
stund, megi minning Halldórs
Vilhjálmssonar lifa um ókomin
ár.
Fyrir hönd Félags slökkviliðs-
manna á Keflavíkurflugvelli,
Sigurjón Hafsteinsson.
Halldór Vilhjálmsson
Elskulegur eiginmaður minn, faðir,
tengdafaðir, afi og langafi,
DAVÍÐ SCHEVING THORSTEINSSON
lést á Landspítalanum föstudaginn
8. apríl síðastliðinn.
Útför hans mun fara fram í Dómkirkjunni
í Reykjavík mánudaginn 25. apríl 2022
klukkan 13.
Blóm og kransar eru vinsamlega afþakkaðir en þeim sem vilja
minnast hans er bent á Rauða krossinn á Íslandi.
Stefanía Svala Borg
Laura Sch. Thorsteinsson Magnús Pálsson
Hrund Sch. Thorsteinsson Gunnar Ingimundarson
Jón Sch. Thorsteinsson Ragnheiður Harðardóttir
Magnús Sch. Thorsteinsson Þórey Edda Heiðarsdóttir
Guðrún Sch. Thorsteinsson
Stefanía Sch. Thorsteinsson Jóhann Torfi Ólafsson
barnabörn, barnabarnabörn og aðrir ástvinir