Morgunblaðið - 13.06.2022, Qupperneq 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 13. JÚNÍ 2022
✝
Þóra Þor-
grímsdóttir
fæddist á Presthól-
um í Núpasveit 16.
maí 1938 og ólst
þar upp. Hún lést á
Lækjarbrekku,
Hrafnistu í Reykja-
vík, 26. maí 2022.
Foreldrar Þóru
voru Guðrún Guð-
mundsdóttir frá
Garði í Núpasveit,
f. 16. febrúar 1905, d. 24. des-
ember 1989, og Þorgrímur Ár-
mannsson frá Hraunkoti í Að-
aldal, f. 13. apríl 1898, d. 30.
janúar 1978.
Þóra var næstyngst sjö
systkina en hin eru: Guð-
mundur, f. 23. maí
1926, d. 24. októ-
ber 2016, Hálfdán,
f. 24. desember
1927, Þorbjörg, f.
3. september 1929,
Ármann, f. 10. jan-
úar 1932, Jónas, f.
21. júní 1934, d. 4.
nóvember 2014, og
Halldór, f. 12. des-
ember 1939.
Þóra giftist 26.
október 1968 Gesti Jónssyni
loftskeytamanni, f. 25. ágúst
1943, d. 8. nóvember 2002. For-
eldrar Gests voru Inga Sigríður
Gestsdóttir, f. 14. ágúst 1918,
og Jón G.S. Jónsson, f. 30.
ágúst 1909, d. 7. júlí 1992.
Dóttir Þóru og Gests er
Heiða Sigurrós, f. 18. október
1976. Börn Heiðu eru Svanur
Þór, f. 25. október 1999, Gestur
Magnús, f. 14. desember 2000,
og Selma Rós, f. 9. janúar 2006.
Eftir hefðbundna skóla-
göngu fór Þóra í húsmæðra-
skóla á Varmalandi í Borgar-
firði. Hún stundaði ýmsa vinnu,
svo sem síldarvinnu á Raufar-
höfn og fiskvinnu í Vest-
mannaeyjum. Þóra starfaði í
Húsgagnahöllinni á Laugavegi
í 20 ár og sem deildarstjóri hjá
Lífeyrissjóði verslunarmanna í
rúm 25 ár áður en hún fór á eft-
irlaun.
Þóra og Gestur hófu búskap
á Hraunteigi 13 í Reykjavík en
fluttu svo í Ljósheima 18a, þar
sem Þóra bjó allt til ársins 2018
þegar heilsa hennar leyfði það
ekki lengur.
Útför Þóru fer fram frá
Langholtskirkju í dag, 13. júní
2022, klukkan 13.
Amma okkar mun halda áfram
að skína eins og gull í minningum
okkar allra.
Mamma var kletturinn okkar,
stoð og stytta og við vorum henn-
ar á móti. Hún var skapandi hvað
varðar alla matargerð og bakstur.
Meistaraverk komu frá heklunál-
inni og margt var henni annað til
lista lagt.
Henni fannst gaman að prófa
nýjar mataruppskriftir og gera
þær að sínum og urðu þær hver
annarri betri í hennar höndum.
Allt sem hún tók sér fyrir hendur
kom ótrúlega vel út eins og allar
veislur og matarboð sem voru
hennar ástríða. Hún var glæsileg í
öllu sem hún klæddist og gaf svo
mikinn kærleika til þeirra sem
hún kynntist og svo deildi hún líka
sögum, vitneskju, þekkingu.
Við leituðum til hennar með
alls konar og hún var alltaf með
lausnir, hugmyndir og ráð. Hún
gaf svo mikið af sér, algjör sól-
argeisli sem við vorum svo heppin
að eiga að.
Hennar verður sárt saknað.
Heiða, Svanur Þór,
Gestur Magnús og
Selma Rós.
Þóra mágkona kvaddi þennan
heim á Hrafnistu, 26. maí sl., eftir
erfið veikindi síðustu fjögur ár.
Æðruleysið sem Þóra sýndi var
aðdáunarvert og alltaf fagnaði
hún okkur með sínu fallega brosi
og hlýju þrátt fyrir alvarleg veik-
indi.
Þóra og Gestur bróðir okkar
kynntust á Raufarhöfn sumarið
1963 en Gestur var þá nýútskrif-
aður loftskeytamaður og hafði
ráðið sig í afleysingar á Raufar-
hafnarradíói um sumarið. Í fram-
haldinu flutti Þóra til Reykjavík-
ur og við fjölskyldan kynntumst
henni og hennar miklu mannkost-
um. Þóra var eldklár, fjörug og
létt í lund, söngelsk og skapandi.
Hún saumaði iðulega föt sín sjálf,
prjónaði og heklaði og var mjög
góður kokkur. Hún var alltaf boð-
in og búin að hjálpa til og nutum
við öll í fjölskyldunni góðs af
saumahæfileikum hennar.
Eftir að Þóra og Gestur stofn-
uðu heimili vorum við alltaf vel-
komin og fastur liður var fjöl-
skylduboðið á jóladag. Þar bauð
Þóra upp á landsins besta hangi-
kjöt sem kom frá heimaslóðum
hennar að norðan, Þingeyjarsýsl-
unni, með dýrindis meðlæti og
heimagerðum ís. Faðir okkar og
Þóra voru miklir vinir og var hann
oft í heimsókn hjá Þóru sinni, á
Hraunteignum og síðar í Ljós-
heimunum. Hann naut góðs af
gestrisni hennar og umhyggju og
leið ávallt vel í návist hennar.
Hann var mikill sælkeri og fékk
alltaf eitthvað gott með kaffinu
hjá Þóru.
Norska fjölskyldan fékk líka
vel að njóta gestrisni Þóru, fengu
að búa hjá henni í fríum heima á
Íslandi og var kjötsúpan hennar
Þóru í miklu uppáhaldi. Þeir eru
líka ófáir jólapakkarnir með
heimagerðu gjöfunum sem ylj-
uðu, hlýjar og góðar tátiljur, fal-
leg prjónuð sjöl og litrík hekluð
teppi.
Þóra var Þingeyingur og
kenndi okkur borgarfjölskyld-
unni að steikja laufabrauð. Fjöl-
skyldan kom saman fyrsta laug-
ardag í desember á ári hverju.
Þóra bjó til deigið og öll skárum
við út og skreyttum af mikilli list.
Alltaf voru nokkur laufabrauð
með KR-merkinu sem sýndi vel
að fjölskyldan var úr Vesturbæn-
um.
Þóra vann lengi hjá Húsgagna-
höllinni á Laugaveginum. Eftir
það hóf hún störf hjá Lífeyrissjóði
verzlunarmanna og starfaði sem
deildarstjóri hjá lífeyrissjóðnum
þar til hún fór á eftirlaun. Hún var
alla tíð vel metin af samstarfsfólki
sínu, enda góður vinnukraftur,
létt í lund, samviskusöm og klár.
Þóra var bróður okkar mjög
kær og elskuð eiginkona. Þau
voru náin hjón og miklir vinir.
Gestur var mikill bridgespilari og
átti sterkan „makker“ í Þóru sinni
alla tíð, bæði í spilamennskunni
og í lífinu sjálfu. Hún var honum
sterk stoð og stytta alla þeirra
sambúð.
Heiða og ömmubörnin, Svanur
Þór, Gestur Magnús og Selma
Rós, voru Þóru afar kær. Hún var
mikil amma og tók virkan þátt í
lífi þeirra og studdi þau á allan
hátt.
Við kveðjum Þóru okkar með
söknuð í hjarta og erum þakklát-
ar fyrir allar dýrmætu samveru-
stundirnar sem við áttum gegn-
um árin.
Megi Guð gefa fjölskyldu Þóru
styrk til að takast á við sorgina.
Hvíl í friði.
Gerða, Sigríður og
Guðbjörg.
Í dag kveðjum við Þóru, sem
hefur verið hluti af lífi okkar alla
tíð. Þóra var ótrúlega gjafmild og
falleg kona. Það var alltaf yndis-
legt að heimsækja hana og gott að
vera nálægt henni.
Við minnumst konu sem alltaf
tók á móti okkur með opnum
faðmi og bros á vör. Jafnvel þegar
annað hafði verið frá henni tekið,
þá var brosið og hlýjan alltaf á
sínum stað.
Við minnumst konu sem elsk-
aði að baka og halda dýrindis
veislur. Kræsingarnar í jólaboð-
um og afmælum voru engu líkar.
Við minnumst konu sem allt
lék í höndunum á, hvort sem það
var að prjóna sokka, vettlinga,
hekla teppi, gera dúkkur eða
flóknari handavinnu.
Við minnumst konu sem kunni
öll lög og söng dátt, hvort sem
þetta voru rokklög, barnavísur
eða íslensk þjóðlög. Aldrei kom
maður að tómum kofunum þar.
Við minnumst konu sem leiddi
laufabrauðsbaksturinn fyrir jólin.
Hún kom með þennan skemmti-
lega norðlenska sið inn í fjölskyld-
una og þegar búið var að steikja
laufabrauðin þá átti hún alltaf
nokkrar kleinur sem hún steikti
við mikla kátínu okkar hinna.
Við minnumst konu sem elsk-
aði að spila og var alltaf tilbúin að
taka slag.
Við systkinin viljum kveðja
Þóru með kvæði sem minnir okk-
ur á hana:
Lækur tifar létt um máða steina,
lítil fjóla grær við skriðufót.
Bláskel liggur brotin milli hleina,
í bænum hvílir íturvaxin snót.
Ef ég væri orðin lítil fluga
ég inn um gluggann þreytti flugið mitt,
og þó ég ei til annars mætti duga,
ég eflaust gæti kitlað nefið þitt.
(Sigfús Halldórsson/Sigurður Elíasson)
Hvíl í friði elsku Þóra. Minning
þín mun lifa í hjarta okkar.
Jón Ari og Inga Sif.
Þóra
Þorgrímsdóttir
✝
Eyþór Sig-
mundsson
fæddist 18. sept-
ember 1934 í
Reykjavík og ólst
upp á Bergstaða-
stræti. Hann lést á
Hjúkrunarheim-
ilinu í Boðaþingi 5.
júní 2022.
Foreldrar hans
voru Aðalheiður
Olga Guðgeirs-
dóttir, f. 1913, d. 1995 og Sig-
mundur Eyvindsson, f. 1914, d.
1979. Systkini Eyþórs eru:
Svava, f. 1936, Þorsteinn, f.
1943, Ólafur, f. 1948, Guðbjörg,
f. 1953, Jóhanna, f. 1953 og Guð-
geir, f. 1957.
Árið 1956 kvæntist Eyþór
Bjarnheiði Björnsdóttur, f.
1932, d. 2019 og eignuðust þau
tvö börn, Lilju, f. 1955, og Sig-
mund, f. 1958. Þau skildu. Lilja
á dæturnar Heiðu, f. 1982, og
Geirþrúði, f. 1989. Lilja er gift
Einari Jóhanni Þorgeirssyni, f.
1958. Sigmundur á börnin
Gunnhildi Lilju, f. 1980, Kristínu
Lindu, f. 1982, Berglindi, f.
1984, Eyþór, f. 1988, og Ragn-
heiði Söru, f. 1992. Sigmundur
er kvæntur Hafrúnu Jónsdóttur,
synti til dæmis stundum daglega
frá Kársnesinu yfir til Nauthóls-
víkur og til baka. Þegar Eyþór
og Bjarnheiður hófu búskap inn-
réttaði hann efri hæð hússins á
Borgarholtsbraut og bjuggu
þau þar sín sambúðarár. Eyþór
starfaði sem kokkur á Keflavík-
urflugvelli og þar kynntist hann
seinni konu sinni, Huldu. Þau
hófu sambúð 1959 í Skaftahlíð,
fluttu fljótlega í Álfheima en
1964 fluttu þau á Kársnesið og
voru þar allan sinn búskap. Ey-
þór starfaði sem kokkur í Út-
vegsbankanum í yfir 20 ár og
um það leyti sem hann hætti þar
störfum stofnaði hann póst-
kortafyrirtækið Laxakort. Ey-
þór var einnig félagi í frímúr-
arareglunni á Íslandi og eldaði
fyrir reglubræður í mörg ár.
Þótt Eyþór hafi hætt sjó-
mennsku er ekki ofsögum sagt
að lax- og silungsveiði hafi verið
hans helsta ástríða í lífinu. Var
hann því virkur þátttakandi í
störfum Stangaveiðifélags
Reykjavíkur og í fluguhnýt-
ingaklúbbnum Fjaðrafoki. Einn-
ig var Eyþór mikill áhugamaður
um samfélagsmál og lét til sín
taka í stjórnmálahreyfingum.
Lengst af ævinnar var Eyþór við
mjög góða heilsu en undanfarin
ár var hún farin að gefa sig og
var hann því nýfluttur á Hjúkr-
unarheimilið í Boðaþingi.
Eyþór verður jarðsunginn frá
Kópavogskirkju í dag, 13. júní
2022, kl. 13.
f. 1960.
Seinni kona Ey-
þórs var Hulda
Sylvía Jónsdóttir, f.
1919, d. 2008 og
áttu þau eina dótt-
ur, Guðrúnu Helgu,
f. 1959. Dætur
hennar eru Þórey
Huld, f. 1985, og
Vala, f. 1989.
Þá átti Eyþór
barn með Jennýju
Guðrúnu Leifsdóttur, f. 1941.
Dóttir þeirra er Brynja, f. 1964.
Dóttir hennar er Guðrún Birna,
f. 2003, og sambýlismaður
Brynju er Þórarinn Kristinsson,
f. 1968.
Barnabarnabörn Eyþórs eru
10 talsins.
Þegar þröngt var orðið um
fjölskylduna á Bergstaðastræt-
inu vildu foreldrar Eyþórs fara
að stækka við sig, en þá var erf-
itt að fá lóðir í Reykjavík. Árið
1945 byggðu þau sér því sum-
arbústað í Kópavogi úr tréköss-
um og var hann staðsettur á
Borgarholtsbraut. Eyþór hætti í
skóla áður en hann lauk
barnaskólaprófi og fór þá til
sjós með föður sínum.
Eyþór var mjög orkumikill og
Það fyrsta sem kemur upp í hug-
ann þegar við hugsum um afa er
matur. Hann var alltaf að gefa fólki
að borða, hvort sem það var heima
hjá þeim ömmu, á rúntinum eða ef
við fórum eitthvað saman. Alltaf
var afi með mat, nammi, kökur,
brauð eða annað tilbúið fyrir hugs-
anlega gesti. Ef kíkt var í skápa á
Kársnesbrautinni voru þeir yfir-
fullir af ýmsu góðgæti og hefði
hann hæglega getað boðið 50
manns í veislu á hverri stundu.
Frá unglingsaldri gátum við
fengið að vinna hjá honum í Lax-
akorti á sumrin. Þau sumur voru
mikil matarsumur þar sem alltaf
var farið í hádeginu á Svarta svan-
inn á Rauðarárstíg. Þar keypti afi
iðulega „ýsu skvísu, með kart-
öflum, laukfeiti og brúnni sósu“ og
þar sátum við með honum, borð-
uðum og spjölluðum við alla. Afi var
nefnilega þannig að hvar sem hann
kom lagði hann sig fram við að
kynnast öllum, sama hverjir það
voru. Starfsfólk og fastakúnnar á
Svarta svaninum þekktu því öll afa
vel og því var mikið skrafað yfir ýs-
unni. Þetta hafði líka sína ókosti,
því aldrei var hægt að rétt skreppa
neitt með afa – alltaf hitti hann ein-
hvern sem hann þurfti að rabba
við!
Í Laxakorti var líka mikill gesta-
gangur og rennerí á fólki. Þar sát-
um við, að vanda okkur við að telja
póstkort (tvö og tvö í einu eins og
afi kenndi) og hlustuðum á afa
ræða heimsmálin við gesti og gang-
andi. Ef það voru ekki gestir var afi
í símanum, því hann þekkti svo
mikið af fólki og síminn stoppaði
ekki. Það er því óhætt að segja að
afi hafi verið vinmargur og gríðar-
lega skrafhreifinn.
Þegar þau amma voru heimsótt
á Kársnesbrautina tók hann alltaf
frá tíma til að spjalla við okkur, fá
fréttir og segja sögur. Hann sagði
skemmtilega frá og var iðulega
hetjan í sínum sögum. Hann hafði
mikinn húmor og var ljúfur við
samferðafólk sitt. Alltaf var hægt
að hringja í afa og hann tilbúinn að
hjálpa okkur með allt það sem hann
gat, smátt eða stórt. Hann var
ráðagóður og lagði sig fram við að
styðja okkur eftir bestu getu.
Hann var góður og traustur bak-
hjarl að eiga og verður hans sárt
saknað.
Þórey Huld og
Vala Jónsdætur.
Eyþór Sigmundsson var traust-
ur vinur pabba og við hjónin vorum
svo lánsöm að eiga mikil samskipti
við hann gegnum árin. Eyþór var
sannfærður um óréttlæti kvóta-
framsals og vildi efla smábátaút-
gerð vegna mikilvægis hennar fyrir
sjávarbyggðir umhverfis landið.
Hann var einn af stofnendum
Frjálslynda flokksins árið 1998 og
var alla tíð traustur félagi, sat í mið-
stjórn flokksins og fjármálaráði.
Síðar fylgdi hann svo okkur Ómari
Ragnarssyni og fleirum þegar við
stofnuðum Íslandshreyfinguna.
Stangveiði var hans aðaláhuga-
mál og þá helst stórlaxaveiði, því fá-
ir hafa veitt eins marga stórlaxa og
hann gerði gegnum tíðina. Þess
vegna fannst honum vissara að
nota 30 punda taum, jafnvel fyrir
smæstu flugur. Við fórum nokkr-
um sinnum með honum í laxveiði og
svo reyndur veiðimaður vissi hvar
laxinn lá og hvernig best væri að
bera sig að við veiðarnar. Hann var
líka einstaklega ljúfur og þægileg-
ur veiðifélagi og þeir feðgar báðir,
því Sigmundur sonur hans var jafn-
an með honum.
Eyþór var faglærður mat-
reiðslumaður, hafði brennandi
áhuga á matargerð og naut þess að
borða góðan mat. Hann var fasta-
gestur í árlegu skötuboði hjá pabba
um árabil.
Við hjónin heimsóttum hann oft í
fyrirtækið hans, Laxakort, þar sem
hann sýndi okkur ýmislegt áhuga-
vert sem hann hafði látið hanna til
prentunar. Líklegast eru spila-
stokkar með laxaflugum og kort
með myndum af gömlum peninga-
seðlum það sem flestir kannast við,
auk fjölda póstkorta með frábær-
um myndum eftir færustu ljós-
myndara landsins.
Eyþór var einstakt ljúfmenni,
jákvæður og geðgóður. Hann sagði
mjög skemmtilega frá og ógleym-
anlegar eru lýsingar hans á hóp-
matareitrun í Sjálfstæðishúsinu við
Austurvöll, þegar hann var ungur
lærlingur í matreiðslu. Það endaði
með þeim ósköpum að allir helstu
broddborgarar neyddust til að
ganga örna sinna á Austurvelli – en
rétt er að taka fram að hann átti
enga sök í því máli.
Við kveðjum Eyþór með virð-
ingu og þökk og sendum fjölskyld-
unni innilegustu samúðarkveðjur.
Margrét K. Sverrisdóttir.
Eyþór Sigmundsson verður
lengi í minnum hafður. Hann var
flinkur matreiðslumaður, snillingur
í laxveiði, fjölskyldufaðir, frum-
kvöðull og framkvæmdastjóri. Við
leiðarlok minnumst við hans sem
góðs vinar og þess frábæra sögu-
manns sem hann var. Frásagnar-
list Eyþórs var einstök. Stundum
skautaði hann á brún sannleikans
til að gera góða sögu enn betri. Þá
gerði Eyþór smá hlé, vætti varirn-
ar vel og hélt svo sögunni áfram.
Áheyrendur hlýddu dolfallnir á.
Þegar um hægðist í matreiðsl-
unni gerðist Eyþór stórtækur út-
gefandi póstkorta í gegnum fyrir-
tæki sitt Laxakort. Hann fékk til
liðs við sig þekkta ljósmyndara sem
útveguðu honum fallegar lands-
lagsmyndir. Útgáfan var líklega
jafnoki nokkurra opinberra stofn-
ana í landkynningu. Eyþór var
djarfur og gaf stundum út kort sem
við fyrstu sýn voru langt út úr kort-
inu – ef svo má segja.
Einu sinni var hann að sýna nýja
kortasyrpu og tvö kortanna voru
mjög óhefðbundin. Rax taldi þau
eiga lítið erindi fyrir augu vand-
látra ferðamanna. Annað var af ný-
veiddum stórlaxi sem lá slorugur í
grasi, kusk hér og þar á fiskinum
og blóðtaumar. Hitt var með svart-
hvítri mynd af girðingarstaur og
var gaddavír vafið efst um staur-
inn. „Þetta mun rokseljast,“ sagði
Eyþór og benti á kortið af staurn-
um. „Allir sem eru í Amnesty Int-
ernational kaupa þetta kort því það
er næstum alveg eins og merkið
þeirra!“
Árið leið og Eyþór var spurður
hvernig þessi tvö kort hefðu selst.
„Þau eru uppseld,“ sagði Eyþór
hróðugur. „Þau hreyfðust lítið
framan af, en svo fór þetta allt á
einu bretti. Hljómsveitin KISS
kom við á Keflavíkurflugvelli, sá
kortin og ákvað að nota þau sem
jólakort. Þeir keyptu upplagið!“
Rax langaði í flugvél til að nota
við myndatökur. Eyþór var til í það
og var keypt ósamsett flugvél sem
Axel Sölvason setti saman ásamt
Rax. Bróðir Eyþórs smíðaði vand-
aða lokaða kerru fyrir vélina sem
bar einkennisstafina TF-MBL.
Stofnað var félag um verkefnið og
valdi Eyþór því nafnið Ofsaflott.
„Sjáðu til,“ sagði Eyþór. „Stærsta
flugfélag í heimi heitir Aeroflot og
þá passar að það minnsta heiti
Ofsaflott.“ Hann lét bródera nafnið
gylltum stöfum í bláar derhúfur.
Eyþór hafði rekið mötuneyti í
banka og kunni á bankamenn. Þeg-
ar þurfti að fá fyrirgreiðslu fóru
þeir félagar í bankann með derhúf-
urnar og bankamennirnir féllu í
stafi af hrifningu og samþykktu er-
indið umsvifalaust!
Ein veiðisaga Eyþórs fær að
fljóta hér með. Hann var að veiða í
Laxá í Aðaldal og sannkallaður
stórlax tók agnið. „Þetta var held
ég einn stærsti lax sem ég hef séð,“
sagði Eyþór og vætti aðeins var-
irnar. „Hann var gríðarlega erfiður
en ég gafst ekki upp, þreytti hann
endalaust og var loksins að ná hon-
um upp að bakkanum. Þá horfði
hann á mig og glennti upp ginið.
Það var eins og að horfa upp í
krókódíl! Á einu augabragði kom
frost. Svo sleit hann sig af.“
Við biðjum Guð að blessa minn-
ingu Eyþórs og vottum ástvinum
hans samúð okkar.
Guðni Einarsson,
Ragnar Axelsson.
Eyþór
Sigmundsson
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og
langafi,
HALLDÓR JÓNATANSSON,
fv. forstjóri Landsvirkjunar,
lést á Hrafnistu við Sléttuveg 8. júní. Útförin
fer fram frá Kópavogskirkju mánudaginn
20. júní kl. 13.
Dagný Halldórsdóttir Finnur Sveinbjörnsson
Rósa Halldórsdóttir Vilhjálmur S. Þorvaldsson
Jórunn Halldórsdóttir
Steinunn Halldórsdóttir Raj K. Bonifacius
afa- og langafabörn