Morgunblaðið - 13.06.2022, Page 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 13. JÚNÍ 2022
Bekkjarbróðir,
félagi og vinur er
fallinn frá.
Það var haustið
1961 að blandaður
hópur menntskælinga settist í
einn af fjórðu bekkjum stærð-
fræðideildar Menntaskólans í
Reykjavík og fékk auðkennis-
stafinn T.
Kristján Helgi Guðmundsson
var í þessum hópi. Hann varð
fljótt lífið og sálin í hópnum, fé-
lagslyndur, öflugur og hug-
myndaríkur og einstakur fé-
lagsandi myndaðist undir
forystu hans hjá þessum annars
sundurleita hópi.
Strax fyrsta veturinn stóð
hann fyrir söfnun í ferðasjóð,
fimmkall á mann vikulega.
Stefnt skyldi að Vestmannaeyja-
ferð. Kristján ávann okkur
traust Einars Magnússonar yf-
irkennara sem studdi við bakið á
okkur.
Til Vestmannaeyja var siglt
með Herjólfi um vorið, gist í
barnaskólanum og siglt um eyj-
arnar. Ógleymanlegt ævintýri.
Kristján fékk því framgengt
að við fengum aðstöðu til tehit-
unar þegar bekkurinn var settur
í stofu á loftinu í gamla skólahús-
inu og því stundum nefndur te-
bekkurinn af öðrum skólafélög-
um.
Margar hafa ferðir og ævin-
týri bæst við á bráðum sextíu ár-
um, Kristján ávallt með í för,
hrókur alls fagnaðar, miðlandi
fróðleik og sögum. Hann var
góður söngmaður og mikið var
sungið.
Að loknu stúdentsprófi
dreifðust bekkjarsystkinin eins
og gengur. Ekki leið þó á löngu
áður en við náðum saman á ný.
Kristján og nokkrir félagar okk-
ar fóru að hittast reglulega í há-
deginu og síðar bættist allur
hópurinn við. Höfum við hist
reglulega nokkrum sinnum á ári
alla tíð síðan. Kristján hélt vel
utan um hópinn, fylgdist með
skólafélögum og flutti okkur
fréttir af ýmsu tagi. Alltaf var
tilhlökkunarefni og gott að hitt-
ast.
Kristján Helgi
Guðmundsson
✝
Kristján Helgi
Guðmundsson
fæddist 10. sept-
ember 1943. Hann
lést 28. maí 2022.
Útför Kristjáns fór
fram 9. júní 2022.
Kristján var svo
lánsamur að eign-
ast hina glæsilegu
Margréti Hjalta-
dóttur fyrir konu.
Hún var honum
mikill styrkur og
ánægjulegt að
kynnast henni, fal-
legu heimili þeirra
og mannvænlegum
börnum.
Síðustu ár hefur
vinur okkar smám saman horfið
okkur, hann fékk slæmt áfall
fyrir fimm árum og varð ekki
samur og við höfum saknað hans
mjög. Söknuðurinn verður
áfram í hjarta okkar.
Við kveðjum góðan dreng með
þakklæti fyrir samfylgdina,
gleðina og þátt hans í að gera
okkur lífið ánægjulegra.
Fjölskyldunni vottum við
dýpstu samúð.
Fyrir hönd T-bekkjarsystk-
ina,
Kristín Gísladóttir.
Það koma margar minningar
fram þegar ég horfi til baka yfir
samskipti okkar Kristjáns Guð-
mundssonar, fyrrverandi félags-
málastjóra og bæjarstjóra í
Kópavogi. Ég var samstarfsmað-
ur hans í bæjarstjórnartíð hans
og annaðist þá skólamálin. Það
gekk nokkuð hratt fyrir sig í
Kópavogi þegar félagsmálastjór-
inn var ráðinn bæjarstjóri. Krist-
ján hafði mikinn metnað fyrir
bæjarstjórastarfinu og sinnti því
vel. Ég tel að Kristján hafi verið
farsæll í störfum sínum störfum
fyrir Kópavogsbæ. Hann var
samviskusamur og áræðinn.
Kristján var mikil félagsvera,
mannblendinn og gat verið nokk-
uð kátur. Honum leið vel í góðra
vina hópi og átti þá oft sviðið. Það
var skemmtilegt að vera með
Kristjáni. Ást hans á hestum og
Suðurlandinu var í blóðinu. Þessi
ást hans á Suðurlandinu mótaðist
eflaust af veru hans á Urriðafossi
við Þjórsá, þar sem hann dvaldist
á sumrum nær öll sín ungdómsár.
Í spjalli við hann brá oft við sög-
um af mönnum og málsefnum
þaðan. Til þess að treysta tengsl-
in við svæðið reistu þau Margrét
kona hans sér sumarhús í Þjórs-
árdalnum.
Kristján var þjóðrækinn, vel
lesinn og áhugamaður um lands-
ins gagn og nauðsynjar. Segja má
að Kristján hafi verið nokkur fag-
urkeri, bæði á bækur og mynd-
list. Eitt sem ég minnist er hve
Kristján hafði fallega rithönd. Ég
held að það sé fáttítt í dag að
nefna slíka kosti á tölvuöld.
Í bæjarstjórnartíð Kristjáns
hélt hann okkur deildastjórunum
vel saman. Hvatti okkur og gagn-
rýndi. Þótti okkur ekki leiðinlegt
að hann kallaði okkur „þverhaus-
ana“ en undir því nafni gengum
við deildastjórarnir lengi.
Það var mikið áfall fyrir nokkr-
um árum þegar Kristján slasaðist
og missti heilsuna. Mikið og stórt
verkefni fyrir Margéti og fjöl-
skylduna að takast á við þær
breytingar sem urðu á persónu
Kristjáns. Þessum tíma má líkja
við hátt fjall að klífa fyrir Mar-
gréti en segja má að nú sé hún að
koma niður af fjallinu og getur
væntanlega tekið sér hvíld.
Ég minnist Kristjáns sem góðs
félaga og sanns ættjarðarvinar.
Við Margrét kona mín sendum
fjölskyldu hans okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning Kristjáns
Guðmundssonar.
Guðjón Magnússon og
Margrét Pálsdóttir.
Vorið 1964 var sólríkt og
gróðursælt. Við, nemendur í 6.
bekk Menntaskólans í Reykja-
vík, vorum að ljúka stúdents-
prófum, flest fædd 1944, og
mynduðum stærsta stúdenta-
hópinn frá upphafi, rúmlega 200
manns. Bekkjarráðið okkar
hafði því verið virkt í þrjá vetur
og áttum við því láni að fagna, að
formaður þess, Kristján H. Guð-
mundsson í T-bekk, var sérlega
vel fallinn til forystu.
Krilli, eins og við kölluðum
hann jafnan, hafði reyndar af-
burða leiðtogahæfileika. Hann
var fæddur félagsmálamaður,
röskur til allra verka, með já-
kvæð viðhorf og glaðlegt viðmót,
og reyndist auðvelt að hrífa okk-
ur bekkjarsystkinin til sam-
starfs bæði þá og síðar, um ára-
tuga skeið. Enn lifir
bekkjarráðið góðu lífi með sín-
um níu fulltrúum sem flestir
hafa setið í því frá upphafi. Við
fráfall Kristjáns er okkur efst í
huga hve vel hann hélt alla tíð
utan um stúdentaárgang MR
’64, allt til 2017 þegar hann varð
fyrir heilaskaða vegna slyss.
Við minnumst reglubundinna
bekkjarráðsfunda, oft á vistlegu
heimili hans og Margrétar, þar
sem gestrisni var höfð í háveg-
um á allan hátt. Þá minnumst við
ýmissa samfunda og ferðalaga
með gleði í huga þar sem for-
maðurinn lét ekki sitt eftir liggja
við dans og söng. Á mennta-
skólaárunum þurftum við að
ræða öðru hvoru við rektor og
fleira starfsfólk skólans um mál-
efni nemenda, skreppa austur á
Menntaskólasel í Ölfusi til að
lakka gólfið í salnum og útvega
dráttarvélar og vagna fyrir
dimmisjón um sumarmál 1964,
svo að dæmi séu tekin.
Kristján var í raun bæði mik-
ilvirkur öndvegismaður og far-
sæll í lífi og starfi. Reyndar áttu
sum okkar ánægjulegt samstarf
við hann um hin ýmsu verkefni
langt út fyrir bekkjarráðið. Þótt
hann byggi í Reykjavík, og síðar
lengst af í Kópavogi, hélt hann
ætíð góðum tengslum við lands-
byggðina, einkum þó átthaga
foreldra sinna á Suðurlandi og
Vestfjörðum. Hestamennskan
var honum kær og um skeið átti
hann kindur í Gnúpverjahreppi
hinum forna. Í vorferðinni okkar
2016 um Flóa, Skeið, Hreppa,
Þjórsárdal og Tungur naut hann
sín sérlega vel. Þar um slóðir
þekkti hann allt og alla, þetta
voru sveitirnar hans. Í þessari
eftirminnilegu ferð nutum við í
síðasta sinn leiðsagnar hans og
umhyggju. Þar sem fyrr ríkti
hlýtt viðmót og vinátta. Þannig
viljum við muna hann Krilla okk-
ar. Við kveðjum hann með virð-
ingu og þökk fyrir ómetanlegt
starf í þágu stúdenta frá
Menntaskólanum í Reykjavík
vorið 1964.
Aðstandendum vottum við
innilega samúð.
F.h. bekkjarráðs MR ’64,
Ólafur R. Dýrmundsson.
Árið var 1982 þegar leiðir okk-
ar lágu fyrst saman, hann nýbak-
aður bæjarstjóri og ég að taka við
fyrra starfi hans, sem félagsmála-
stjóri Kópavogs. Kristján kom
mér strax fyrir sjónir sem hlýr
maður og heillandi, bros hans bar
með sér velvild, mannkærleika og
væntumþykju. Allt voru þetta
mannkostir sem ég átti síðar eftir
að reyna að voru honum eðlislæg-
ir. Í tæpan áratug áttum við náið
samstarf, þar sem jákvæðni,
hjálpsemi og lausnamiðaðir eig-
inleikar hans fengu að njóta sín í
hópi samhentra bæjarfulltrúa og
starfsmanna sveitarfélagsins.
Kópavogur var á þessum árum
gjarnan nefndur félagsmálabær-
inn. Meirihluti bæjarstjórnar
setti sér mjög metnaðarfull
markmið í uppbyggingu fé-
lagsþjónustu og óhætt er að full-
yrða að þar var unnið mikið
brautryðjandastarf á vettvangi
velferðarmála á þeim tveim kjör-
tímabilum sem Kristján gegndi
starfi bæjarstjóra. Hann átti rík-
an þátt í að skapa andrúmsloft
samstöðu og sátta og aldrei man
ég til þess að Kristján léti illt orð
falla til nokkurs manns. Hann
umgekkst alla sem jafnir væru og
ég minnist þess sérstaklega að
hann átti ævarandi vináttu fjöl-
margra fyrrverandi skjólstæð-
inga Félagsmálastofnunar Kópa-
vogs, ekki síst þeirra sem voru í
mjög viðkvæmri stöðu.
Það var mikil áskorun fyrir
mig tæplega þrítugan að aldri að
taka við keflinu af Kristjáni, sem
naut jafn mikils trausts starfs-
manna Félagsmálastofnunar og
raun bar vitni. Þetta var fjöl-
mennur hópur dreifður á margar
starfsstöðvar sem fékkst við ólík
viðfangsefni svo sem félagsráð-
gjöf og barnavernd, þjónustu við
aldraða og einstaklinga með fötl-
un, störf á leikskólum og með
unglingum, atvinnumál sem og
rekstur tómstunda- og íþrótta-
mannvirkja svo stiklað sé á stóru.
Ætíð var Kristján ráðhollur jafnt
í stóru sem smáu þegar ég leitaði
til hans. Og alls staðar átti hann
hauka í horni sem greiddu götuna
ef á þurfti að halda.
Kristján var mikill gæfumaður
í einkalífi, eiginkona hans Mar-
grét og börnin voru lífsakkeri
hans. Þau Margrét voru jafn-
framt höfðingjar heim að sækja.
Það var glatt á hjalla í heimboð-
um þeirra hjóna enda var Krist-
ján gleðimaður á góðri stund,
góður tækifærisræðumaður og
sögumaður, orðheppinn og
skemmtilegur. Þá var gjarnan
tekið lagið enda var Kristján góð-
ur söngmaður. Þessar stundir
eru ógleymanlegar og styrktu
vinaböndin.
Öll mætum við andstreymi ein-
hvern tímann í lífinu og þá er vin-
áttan dýrmætari en allt annað.
Og þá vináttu áttum við. Ég
minnist þess þegar ég heimsótti
hann á sjúkrahús skömmu eftir
áfall sem olli því að hann átti erf-
itt með tjáningu. Þótt orðin létu á
sér standa var fallega brosið hans
einlægt og faðmlagið þétt. Minn-
inguna um þá skilnaðarstund
mun ég varðveita. Margréti,
Höllu Karen, Svövu, Hjalta og
öðrum ástvinum votta ég samúð
mína.
Bragi Guðbrandsson.
Mig langar að minnast míns
góða vinar til margra áratuga,
Kristjáns Guðmundssonar, fyrr-
verandi bæjarstjóra í Kópavogi.
Við áttum það sameiginlegt að
eyða mestum hluta okkar starfs-
ævi hjá Kópavogsbæ. Í ár eru 40
ár síðan hann var kosinn bæjar-
stjóri, en áður hafði hann verið fé-
lagsmálastjóri bæjarins í nokkur
ár. Það voru einmitt félagsmálin
sem leiddu okkur saman og við
fundum fljótt að við áttum mörg
svipuð áhugamál, sem síðar þró-
aðist í mikla vináttu. Kristján var
í mínum huga einstaklega ljúfur
og grandvar maður sem mér
fannst mjög auðvelt að vinna
með. Hann hafði sem félagsmála-
stjóri beitt sér fyrir ýmsum nýj-
ungum á þeim vettvangi, sem
varð til þess að meirihluti Al-
þýðuflokks, Alþýðubandalags og
Framsóknarflokks réð hann sem
bæjarstjóra 1982. Saman tókst
okkur að gera Kópavog að svo
miklum félagsmálabæ að eftir var
tekið um allt land. Þetta orðspor
hélst býsna lengi og mætti vel
fríska upp á þessa fyrrverandi
ímynd Kópavogs. Að stjórna
sveitarfélagi snýst ekki bara um
debet og kredit, heldur ekkert
síður um að sýna bæjarbúum
virðingu og væntumþykju. Það
var kannski það sem einkenndi
starfshætti Kristjáns sem bæjar-
stjóra. Hann nýtti öll tækifæri til
að fagna því sem vel var gert og
hafði einstakt lag á að vekja at-
hygli á Kópavogi bæði í ræðu og
riti. Kannski mætti segja að
Kristján hafi komið „mennsk-
unni“ í stjórnarhætti bæjarins.
Auðvitað væri hægt að rekja
margt af því sem unnið var að í
bæjarstjóratíð Kristjáns, en það
er einkum tvennt sem mig langar
að nefna og má hiklaust telja til
afreka. Það fyrra er friðun Foss-
vogsdals, en allt frá árinu 1973
var gert ráð fyrir lagningu ak-
brautar eftir dalnum, þar sem
gert var ráð fyrir a.m.k. 20 þús-
und bílum á sólarhring. Með
samningi við Reykjavík um að
grafa göng frá Lundi upp að
Byko árið 1989, var endanlega
horfið frá lagningu Fossvogs-
brautar og dalurinn þar með frið-
aður, þó svo vitað væri að þessi
göng kæmu aldrei. Hitt sem mig
langar að nefna er skipting bæj-
arins milli íþróttafélaganna. Deil-
ur höfðu verið um hvernig þess-
um málum yrði best fyrir komið
og sátt náðist um hvar höfuð-
stöðvar félaganna yrðu og hefur
sú niðurstaða sem náðist haldist
fram til þessa dags. Já, það er
margs að minnast nú að leiðarlok-
um og ástæða til að þakka fyrir
samfylgdina. Kristján var í mín-
um huga einstaklega hjartahlýr
og góður drengur. Við Sóley
sendum Möggu, Höllu Karen,
Svövu og Hjalta og fjölskyldum
okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Guðmundur Oddsson.
Látinn er fyrir aldur fram
verðmætur félagi okkar í Rótarý-
félaginu Borgum, Kristján Guð-
mundsson, sem jafnframt var
stofnandi þess og fyrsti forseti.
Með honum er genginn ekki ein-
ungis félagi okkar, heldur og vin-
ur okkar allra.
Kristján var fyrir margt eftir-
tektarverður maður og fáum lík-
ur er kom að félagsstörfum.
Sumu fólki umfram öðru er gef-
inn hæfileiki til forystu. Þann
hæfileika hafði Kristján hlotið í
óvenju ríkum mæli. Ótrúlega oft,
þegar brýn málefni, fólki til
gagns og gleði, kvöddu dyra, var
leitað til Kristjáns. Hann tók
þeim umleitunum jafnan með
þeirri ljúfmennsku sem honum
var í blóð borin og fórst sú forysta
einstaklega vel úr hendi. Þeim
málefnum, sem hann tók að sér
að leiða, var þannig farsællega
borgið. Of langt mál yrði að telja
þau mál öll upp sem hann leiddi
eða studdi með öðrum hætti til
árangurs. Það var því við hæfi að
starfsvettvangur Kristjáns varð
þar sem þessir hæfileikar nutu
sín best. Kristján gat því með
stolti litið yfir farinn veg.
Áhugamál Kristjáns voru fjöl-
mörg. Hann hafði mikinn áhuga á
sagnfræði og bókmenntum, enda
nam hann þau fræði ásamt ís-
lensku í Háskóla Íslands. Hann
var mjög ljóðelskur og leiddi oft
tal sitt að því áhugamáli sínu,
enda hafði hann kynnt sér ís-
lenska ljóðagerð vel.
Fyrir nokkrum árum varð
Kristján fyrir slysi sem rændu
hann þeim gæðum lífsins sem
miklu máli skipta. Dauða hans má
því kalla lausn frá erfiðu hlut-
skipti. Við, félagar hans í Borg-
um, minnumst Kristjáns með
gleði og þakklæti og hann mun
lengi lifa í minningu okkar. Hans
verður sárt saknað.
Fyrir hönd Rótarýklúbbsins
Borga í Kópavogi,
Þórður Helgason.
Elsku Halla Karen vinkona.
Þú hefur misst mikið við fráfall
elskulegs föður þíns en minning-
arnar hverfa ekki. Þegar ég
kynntist þér á unglingsaldri sá ég
fljótt hvaðan þú hafðir þennan
ótrúlega kraft, jákvæðni, smit-
andi hlátur, réttlætiskennd,
hjálpsemi, félagslyndi, góða nær-
veru og svo mætti lengi telja.
Marga aðra góða kosti hefur
þú frá hinum leggnum og séu þeir
lagðir saman ertu eiginlega bara
einn stór kostur. Enda góð vin-
kona, eiginkona, móðir, dóttir og
tengdadóttir.
Faðir þinn var heillandi mað-
ur, gleðipinni sem hafði góða
nærveru. Ég man eiginlega bara
eftir honum brosandi að taka
höfðinglega á móti okkur, hvort
sem það voru stórboð eða vídeó-
og spilakvöld. Hann var svo fé-
lagslyndur að hann var oft með
okkur í kjallaranum að spyrja
okkur spurninga um spilin sem
við vorum að spila, lesa fyrir okk-
ur ættfræði eða ljóð. Hann vildi
alltaf vera með í fjörinu, hvort
sem það voru börn, unglingar eða
annað fólk af öllum gerðum og úr
öllum stéttum. Það var kannski
helst að Magga næði honum upp
með sínum listamat og sæta-
brauði.
Faðir þinn gaf þér mikið en
mundu að þú átt það allt og geym-
ir í hjarta þínu. Þegar mikið bját-
ar á, þá hugsaðu til hans og hann
sendir þér styrk.
Ég votta Margréti, Svövu,
Hjalta og öðrum fjölskyldumeð-
limum samúð mína.
Einstakur maður er fallinn frá
en kominn á betri stað eftir erfið
veikindi sl. ár. Þið eigið heiður
skilinn fyrir einstaka umhyggju
og natni við hann þennan erfiða
tíma. Hetjum verður ei betur
lýst.
Eva Sigríður
Kristmundsdóttir.
Mínir vinir fara fjöld,
feigðin þessa heimtar köld,
ég kem eftir, kannske í kvöld,
með klofinn hjálm og rifinn skjöld,
brynju slitna, sundrað sverð og synda-
gjöld.
Þessi vísa Bólu-Hjálmars kom
mér í hug þegar ég frétti andlát
vinar míns Kristjáns Guðmunds-
sonar. Þegar árin færast yfir og
góðir vinir og vandamenn fara að
falla frá fyllist maður oft sorg og
söknuði yfir að hafa misst þá úr
lífi sínu. En þá er líka mest um
vert að snúa sorginni upp í gleði
yfir því að hafa átt þau öll að vin-
um og minnast allra gleði- og
samverustunda sem maður hefur
átt með þeim í gegn um lífið.
Við Kristján fórum báðir í sveit
á unga aldri austur í Árnessýslu,
hann að Urriðafossi í Villinga-
holtshreppi en ég að Steinsholti í
Gnúpverjahreppi. Á þeim árum
þekktumst við ekki en ég kynnt-
ist pabba hans lítillega, því hann
kom stundum í heimsókn austur.
Það var svo þegar við vorum
komnir undir tvítugt að við fórum
að hittast austur í Hreppi og ríða
út saman í góðra vina hópi á
kappreiðarnar á Sandlækjarholti,
í réttirnar og víðar.
Árið 1975 tókum við okkur
saman dálítill hópur héðan úr
Reykjavík og fórum að fara ár-
lega í öræfaferðir á hestum og þá
var oft byrjunin á ferðinni að ríða
hestunum í sumarhagana austur í
Gnúpverjahreppi. Við fórum víða
í þessum ferðum; vestur í Dali,
um ofanverðan Borgarfjörð að
Húsafelli og Kaldadal, inn á
Okkar ástkæra
SIGRÍÐUR HALLA JÓHANNSDÓTTIR,
Baugstjörn 1, Selfossi,
lést á Hjallatúni, Vík, laugardaginn 4. júní.
Útförin verður gerð frá Selfosskirkju
þriðjudaginn 14. júní klukkan 14.
Friðgeir Friðgeirsson
og systkini hinnar látnu
Elsku besti pabbi okkar, sonur og bróðir,
GEORG ALEXANDER VALGEIRSSON,
Bæjarási 3, Mosfellsbæ,
lést mánudaginn 30. maí.
Útför hans fer fram frá Grafarvogskirkju
miðvikudaginn 15. júní klukkan 13.
Blóm og kransar eru vinsamlegast afþökkuð en þeim sem vilja
minnast hans er bent á Dropann styrktarfélag barna með
sykursýki.
Halldór Snær Georgsson Valgeir Marinus S. Georgsson
Indriði Aron Georgsson Katrín Inda Georgsdóttir
Jóhanna Georgsdóttir
Helena Dögg Valgeirsdóttir Ramóna Lísa Valgeirsdóttir
Elísabet Viðarsdóttir