Morgunblaðið - 13.06.2022, Síða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 13. JÚNÍ 2022
✝
Kristín Erna
Ólafsdóttir
fæddist í Reykjavík
30. apríl 1944. Hún
lést 28. maí 2022 í
Reykjavík.
Kristín Erna var
dóttir Ragnhildar
Ólafsdóttur frá
Miðvogi á Akra-
nesi, f. 2. febrúar
1923, d. 24. júní
2017, og Ólafs
Björnssonar frá Stóra-Sandfelli
í Miðdal, f. 18. mars 1920, d. 28.
desember 1979.
Systkini Kristínar eru Ragn-
heiður, f. 21. októ-
ber 1945, Bergþór
Rúnar, f. 31. júlí
1949, og Ólöf Anna,
f. 30. júlí 1954.
Kristín giftist
Óskari Lárussyni
frá Reykjavík, f. 20.
september 1942, og
eignuðust þau fjög-
ur börn. Þau slitu
samvistir 1977.
Börn þeirra: 1)
Lárus, kona hans er Guðlaug
Helgadóttir, börn þeirra eru
Hrefna Lind, Jóhanna og Helga
og þrjú barnabörn. 2) Ásthildur,
maður hennar er Eiríkur Ágúst
Ingvarsson, barn þeirra er
Brynjar. 3) Anna María, hennar
maður Halldór Benjamín Brynj-
arsson, börn þeirra eru Kristín
og Gunnar Örn, þau eiga eitt
barnabarn. 4) Andri Þór, börn
hans eru Alexandra, Aníta og
Sara.
Kristín ólst upp á Blómvalla-
götu í Vesturbænum. Hún gekk
í Melaskóla og gaggó vest, einn-
ig fór hún í húsmæðraskólann.
Eftir að hún eignaðist börnin
var hún heimavinnandi en vann
einnig af og til í skóbúð pabba
síns sem ung kona. Árið 1976
byrjaði hún að vinna á Landspít-
alanum þar sem hún vann alla
tíð sem móttökuritari, fyrst á
röntgen- en svo á geisladeild,
þar til hún hætti störfum.
Útförin fór fram í kyrrþey 9.
júní 2022.
Minning um móður.
Í hjarta mínu er lítið ljós,
sem logar svo skært og rótt.
Í gegnum torleiði tíma og rúms
það tindrar þar hverja nótt.
Það ljósið kveiktir þú, móðir mín,
Af mildi, sem hljóðlát var.
Það hefur lifað í öll þessi ár,
þótt annað slokknaði þar.
Og þó þú sért horfin héðan burt
og hönd þín sé dauðakyrr,
í ljósi þessu er líf þitt geymt,
– það logar þar eins og fyrr.
Í skini þess sífellt sé ég þig
þá sömu og þú forðum varst,
er eins og ljósið hvern lífsins kross
með ljúfu geði þú barst.
Af fátækt þinni þú gafst það glöð,
– þess geislar vermdu mig strax
og fátækt minni það litla ljós
mun lýsa til hinsta dags.
(Jóhannes úr Kötlum)
Elskulega móðir mín verður
jarðsungin í dag, eftir að hafa
glímt við mjög erfið veikindi und-
anfarin ár. Það er þungu fargi af
henni létt og ég veit að henni líður
betur þar sem hún er núna. Hún
tókst á við þessi veikindi af æðru-
leysi og naut þar styrks síns
besta vinar, Gústa, sem alltaf stóð
eins og klettur við hlið hennar í
veikindum hennar, alveg fram á
síðasta dag. Ég á ekki nógu mörg
orð til að þakka Gústa fyrir
trausta og fallega vináttu við
mömmu. Alla tíð og alveg undir
það síðasta kallaði Gústi fram
bros á varir og glampa í augu
mömmu. Takk Gústi, fyrir að
vera til staðar fyrir mömmu, við
systkinin kunnum mjög vel að
meta það. Mamma sá ekki sólina
fyrir þér og elskaði þig meira en
lífið sjálft.
Lífshlaup mömmu einkenndist
af dugnaði, ósérhlífni, hlýju, ást
og kærleika. Ung varð hún frá-
skilin fjögurra barna móðir og
þurfi alla tíð að hafa mikið fyrir
lífinu með fjögur börn, sem hún
elskaði út af lífinu og setti okkur
alltaf í fyrsta sæti. Hún kenndi
manni að heiðarleiki og hrein-
skilni væru góðir mannkostir og
hennar ráð voru alltaf þau, að
maður ætti að koma hreint og
beint fram. Mamma var okkur
systkinum mjög góð fyrirmynd í
lífinu og verður hennar ávallt
minnst sem stoltrar móður, sem
lagði mjög mikið á sig, til að börn-
in hennar fengju gott uppeldi.
Mamma var mikil fjölskyldu-
manneskja og þau eru ófá mat-
arboðin, þar sem hún hóaði liðinu
sínu saman í mat, þar sem var
spjallað um daginn og veginn.
Hún elskaði að ferðast til útlanda
og voru ferðirnar ófáar sem hún
fór til Miðjarðarhafslanda eða til
Ameríku og naut þar lífsins í
góðra vina hópi. Elsku mamma,
takk fyrir að reynast mér góð
mamma, að reynast Guðlaugu
góð tengdamamma, börnunum
okkar góð amma, barnabörnun-
um okkar góð langamma, við
söknum þín öll mikið en ég veit að
sorgin og söknuðurinn sem við
upplifum núna svo sterkt mun
með tímanum breytast í fallegar
minningar um þig og okkar
stundir saman. Ég mun ávallt
minnast þín með hlýju í hjarta.
Lárus Óskarsson.
Elsku hjartans yndislega
mamma okkar, nú ertu farin frá
okkur og er það ólýsanlega sárt
að hugsa til þess að sjá þig ekki
aftur, fallega brosið þitt, en þú
tókst alltaf á móti okkur með bros
á vör og sagðir: „Ertu komin, ó
hvað það er gott að fá þig!“
Þú varst okkur svo mikil fyr-
irmynd í lífinu, kenndir okkur svo
margt. Við vorum bara litlar sex
ára stelpur og þú byrjuð að kenna
okkur að prjóna. Einnig saumaðir
þú fullt af fallegum fötum, bæði á
okkur og sjálfa þig. Þú kenndir
okkur að baka og var ægilega vin-
sælt af vinkonum okkar að koma
heim og baka skúffuköku, alltaf
stuð í Barmahlíðinni. Alltaf vor-
um við svo montnar af þér, svo
falleg, góð og glæsileg, þú varst
sko mamma okkar!
Þótt þú ættir fjögur börn og
værir í fullri vinnu á lansanum
var heimili okkar alltaf svo hreint
og fallegt. Úr Barmahlíðinni var
stutt að kíkja í heimsókn í vinn-
una og segja hæ, alltaf vorum við
velkomnar á þinn vinnustað.
Þér fannst gaman að ferðast
bæði innan- og utanlands, hafðir
farið mjög víða: Ameríkuferðin,
sem tók þá 12 tíma flug, til Önnu
frænku, þar naust þú þín vel og
hafðir gaman af. Ítalíuferðin þeg-
ar við vorum aðeins níu ára og
fengum að koma með, það var sko
spennandi og í þrjár vikur.
Árin liðu og eignaðist þú
barnabörnin sem þér fannst gam-
an að fylgjast með. Þú eignaðist
líka fjögur langömmubörn og tvö
þeirra alveg ný sem þú hafðir
yndi af að sjá. Síðustu ár fór
heilsu þinni að hraka og fórum við
þá að eyða meiri tíma saman, sem
er okkur svo dýrmætt í dag. Svo
kom covid og þá var farið mikið í
bíltúra: Vesturbærinn tekinn;
Blómvallagatan, Fjólugatan og
auðvitað Hlíðarnar. Alltaf var
stoppað og keyptur ís, því þú
elskaðir að fá ís. Áttum líka ynd-
isleg kvöld saman, þá var horft á
Silfur Egils, Attenborough,
Mamma mía og ekki má gleyma
laugardagskvöldunum með
Helga Björns, þau voru í uppá-
haldi.
Elsku mamma okkar, við gæt-
um haldið endalaust áfram að
rifja upp góðar minningar sem
við geymum nú í hjarta okkar.
Huggum okkur við það að við
sjáumst aftur í fallega sumar-
landinu. Takk fyrir allt, við elsk-
um þig.
Þínar ástkæru dætur,
Anna María og Ásthildur.
Elsku amma okkar, það er
undarlegt og erfitt að kveðja
þig, en við vonum að þú sért
komin á betri stað þar sem þér
líður vel. Þú fallega amma
skvís. Blómarós, allt svo fallegt
í kringum þig. Það var alltaf
gott að koma í heimsókn og
hitta þig. Brosið þitt þegar þú
opnaðir dyrnar og faðmlagið.
Þú varst ljúf og góð amma. Við
áttum margar góðar stundir
með þér elsku amma. Það var
svo gaman þegar þú varst að
vinna í skóbúðinni og við feng-
um fína skó frá þér á jólunum.
Sjálf áttir þú alltaf svo fallega
skó. Takk fyrir appelsínið, allt
spjallið við eldhúsborðið og
samprjónið. Takk fyrir purus-
teikina á jólunum, gleðina og
forvitnina. Takk fyrir að segja
okkur frá gamla tímanum þín-
um. Reykjavíkurmærin í Vest-
urbænum. Þú ert sannarlega
hetja í okkar augum.
Hver gengur þarna eftir Austurstræti
og ilmar eins og vorsins blóm
með djarfan svip og ögn af yfirlæti
á ótrúlega rauðum skóm
Ó, það er stúlka engum öðrum lík
það er hún fröken Reykjavík.
Ó, það er stúlka engum öðrum lík
það er hún fröken Reykjavík.
Hver situr þar með glóð í gullnum
lokkum
í grasinu við Arnarhól
Svo æskubjört í nýjum nælonsokkum
og nýjum, flegnum siffonkjól
(Jónas Árnason)
Hrefna og Jóhanna
Lárusdætur.
Elsku amma mín.
Takk fyrir allar yndislegu
stundirnar sem við áttum sam-
an. Þú ert partur af fyrstu
minningum mínum sem barn.
Þegar við tvær fórum að stúss-
ast saman. Okkur skvísunum
leiddist það ekki að kíkja saman
í Kolaportið. Ég man eftir því
hvað mér fannst þú alltaf glæsi-
leg. Rúllurnar í hárið, varalitur
og flott föt. Það var alltaf ynd-
islegt að koma í heimsókn til
þín, því þú varst svo elskuleg og
brosmild. Takk fyrir að kenna
mér að prjóna. Það var gaman
að hanga með þér, horfa á sjón-
varpið, prjóna, borða ís og
hlæja saman. Svo var líka svo
gaman að gera okkur fínar með
naglalakki, rúllum og varalit.
Já, þú varst sko ákveðin í því að
vera alltaf fín og sæt. Þú varðst
bara glæsilegri og glæsilegri.
Síðustu ár hefur þú staðið þig
eins og hetja, elsku amma mín.
Ég er viss um að þú sért komin
á góðan stað núna því ef það er
einhver sem á það skilið þá ert
það þú.
Hvíldu í friði, ég elska þig.
Helga Lárusdóttir.
Kristín Erna
Ólafsdóttir
Hlöðuvelli, Arnarvatnsheiði,
norður fyrir Langjökul, um
Hveravelli og Kerlingarfjöll, í
Arnarfell undir Hofsjökli, Hruna-
manna- og Gnúpverjaafrétt,
Fjallabaksleiðir, Rangárvalla- og
Fljótshlíðarafrétti og víðar. En
eftirminnilegasta ferðin í huga
okkar er ferðin 1985 austur
Landmannaleið, inn að Langasjó,
inn á milli Fögrufjalla inn í Gras-
ver undir Vatnajökli, yfir Skaftá
gegnt Tröllhamri, niður Skaft-
áreldahraunið að Kirkjubæjar-
klaustri og syðri Fjallabaksleið
heim. Þau Kristján og Magga
voru ávallt vel ríðandi. Hún hafði
eignast hryssu frá Þverspyrnu í
Hrunamannahreppi og var henni
haldið undir góða stóðhesta og
urðu afkvæmi hennar öll lángef-
in, góðgeng og traust hross og
sómdu þau hjón sér vel á þessum
gæðingum sínum.
Kristján var ákaflega fróð-
leiksfús og vel lesinn og stundum
þegar hann sagði frá var því lík-
ast sem hann þekkti fólk í hverj-
um hreppi á Íslandi. Bæði voru
þau hjón ljóð- og söngelsk eins og
mörg okkar, og alltaf kátt á hjalla
í sæluhúsunum þegar komið var í
náttstað á kvöldin. Þau hjón voru
ákaflega gestrisin og höfðingjar
heim að sækja og borðin svignuðu
undan kræsingunum sem Magga
breiddi á borð í veislunum sem
þau héldu.
Eftir slysið sem henti Kristján
fyrir nokkrum árum var aðdáun-
arvert að sjá hvað Magga og
börnin hans tókust á við erfiðleik-
ana sem því fylgdi og sýndu hon-
um óendanlega þolinmæði og um-
hyggju.
Að leiðarlokum þakka ég hon-
um alla þá vináttu og tryggð sem
hann ávallt sýndi okkur Gunnu og
fjölskyldu okkar og vinahópurinn
úr hestaferðunum sendir Möggu
og fjölskyldu hennar samúðar-
kveðjur með þökk fyrir allt sem
hann var okkur.
Andreas
Bergmann.
Kristján Guðmundsson var
góður maður og allt sem honum
var falið vann hann af trú-
mennsku og alúð. Hann var glað-
sinna, heilsteyptur og hlýr í
samskiptum. Það var einstak-
lega gott að eiga hann að vini og
ég hef saknað hans síðan slysið
varð. En frá þeim tíma hefur líf
hans og fjölskyldunnar verið
gjörbreytt. Ég kynntist Krist-
jáni þegar nýr kafli var að hefj-
ast í mínu lífi þegar ég var kosin í
bæjarstjórn Kópavogs 1978.
Hann var þá félagsmálastjóri og
þar varð minn vettvangur árin í
bæjarstjórn. Kristján varð bæj-
arstjóri tveimur árum seinna og
áratugurinn sem fylgdi líklega
sá umsvifa- og áhrifamesti á
starfsævi hans. Hann átti ein-
staklega gott með að umgangast
fólk og ná til þess. Hann lét sig
líka varða hagi annarra og hlúði
persónulega að ýmsum sem höll-
um fæti stóðu og taldi aldrei eft-
ir sér að reyna að leysa vanda ef
til hans var leitað. Það var gam-
an að vinna með Kristjáni, hann
var skemmtilegur og það var
góður bragur á því sem hann sá
um. Hann var bæjarstjóri fyrir
meirihluta Alþýðuflokks, Al-
þýðubandalags og Framsóknar-
flokks. Við vorum framsækin við
stjórn bæjarins og stolt þegar
bærinn hlaut viðurnefnið félags-
málabærinn. Þegar mörgu á að
hrinda í framkvæmd er mikil-
vægt að hafa ötulan bæjarstjóra
sem fylgir málunum vel eftir inn
í kerfið. Þannig var Kristján og
ég fullyrði að starfsmenn Kópa-
vogsbæjar hafi lagt sig fram allir
sem einn miðað við þann góða
anda sem ríkti milli starfsfólks-
ins á þessum tíma. Þetta var
góður og eftirminnilegur tími og
vinabönd þróuðust milli margra.
Við Sverrir eignuðumst Mar-
gréti og Kristján að góðum vin-
um og fylgdumst álengdar með
lífi barnanna og þeirra sterku
stórfjölskyldu. Við höfum líka
fylgst með því undanfarin ár
hvernig þau öll hafa reynt að
létta Kristjáni breyttar og mjög
erfiðar aðstæður. Við eigum ljúf-
ar minningar um innlit og kaffi-
spjall í Hrauntungunni og alltaf
var gaman meðan Kristján var
frískur og kíkti við á Hlíðarvegi
á heilsugöngu sinni í dalnum. Nú
er lífsgöngu þessa sómamanns
lokið. Ég er stolt af að hafa átt
hann að vini og við Sverrir þökk-
um áralanga samfylgd um leið
og við vottum Margréti, Höllu,
Svövu og Hjalta, já allri fjöl-
skyldunni, innilega samúð.
Blessuð sé minning Kristjáns
Guðmundssonar.
Rannveig
Guðmundsdóttir.
Mig langar að minnast góðs
vinar og samferðamanns, Krist-
jáns Guðmundssonar, með
nokkrum minningabrotum.
Fyrstu kynni okkar eru tengd
Bergstöðum í Biskupstungum en
þangað átti hann oft leið með föð-
urbróður sínum Bergi og Rögnu
konu hans. Þau keyptu jörðina
ásamt fjórum öðrum fjölskyldum
og voru að koma sér upp bústað á
landinu. Þessar minningar eru
tengdar hestastússi, sameigin-
legu áhugamáli þessa hóps.
Bergur féll frá 1983 og þá hófst
nýtt og nánara skeið í samskipt-
um Kristjáns við okkur og við
Rögnu og Unni föðursystur hans,
en þær voru nú félagar í hesta-
mennskunni. Hélst þessi hesta-
tenging áfram, m.a. voru nokkrar
„burtreiðar“ saman, en um þetta
leyti árs er farið ríðandi með
hrossin af höfuðborgarsvæðinu
austur yfir heiðar í sumarhaga.
Leiðir okkar lágu einnig sam-
an á starfsvettvangi, þegar ég
sótti um starf garðyrkjustjóra í
Kópavogi 1986. Samstarf við
hann og þann meirihluta sem þá
stýrði málum bæjarins var ein-
staklega frjótt og skemmtilegt.
Það var gríðarlega mikill vilji til
að gera veg umhverfismála bæj-
arfélagsins í víðum skilningi sem
mestan. Þetta var mikill blóma-
tími fyrir starfsumhverfi okkar
sem unnum saman að umhverf-
ismálum bæjarins næstu árin.
Bæði var mikill skilningur hjá
nefndum og yfirstjórn bæjarins.
Kristján hóf sinn starfsferil
hjá Kópavogsbæ sem félags-
málastjóri 1971 en frá 1982 var
hann ráðinn bæjarstjóri og starf-
aði til ársins 1990. Á þessum
tíma, fyrir nær 40 árum, fór mjög
gott orð af fyrirmyndarfélags-
þjónustu hjá Kópavogsbæ. Mála-
flokkurinn er margþættur og
tekur til flestra þátta velferðar
íbúanna, sérstaklega þeirra sem
minna mega sín.
Skömmu eftir að ég hóf störf
sem garðyrkjustjóri átti ég orða-
stað við ungan verktaka sem
vann fyrir okkur. Hann trúði mér
fyrir því að hann vildi svo gjarna
flytja í Kópavog því hann hefði
vissu fyrir því að hann fengi mun
betri þjónustu við ungt barn sitt í
Kópavogi en hann fengi þar sem
hann bjó.
Undir lok starfs hans sem
bæjarstjóri undir 1990 hvessti í
sambúð Reykjavíkur og Kópa-
vogs um lagningu hraðbrauta um
Fossvogsdal. Á árunum 1986-
1990 mögnuðust þessar deilur
mjög og í byrjun maí 1989 var
enn gripið til mótmæla og fjöl-
menntu íbúar við dalinn og víðar
að og gróðursettu nokkur hundr-
uð aspir og önnur tré í mótmæla-
skyni. Mótmælin voru undir for-
ustu Kristjáns í góðu samráði við
íbúa að dalnum. Þessir lundir eru
í dag yfir 10 m háir og setja mik-
inn svip á svæðið kringum
Fagralund, íþróttasvæði HK.
Kristján var alltaf jákvæður
og glaðsinna í daglegum sam-
skiptum þannig að minninga-
brotin eru öll mjög jákvæð og ljúf
af áralöngum kynnum.
Við fjölskylda mín og systkin
mín tengd Bergstöðum þökkum
samfylgdina og vottum Margréti
og fjölskyldunni allri innilega
samúð á þessum tímamótum.
Einar E. Sæmundsen.
Auður var fyrir-
buri og vart hugað líf
eftir að hún fæddist.
Ólína móðir Auðar
lést einungis fjórum
dögum eftir fæðinguna. Vegna að-
stæðna var Auður send í fóstur að
Gunnlaugsstöðum á Fljótsdalshér-
aði þar sem hún ólst upp við gott
atlæti. Gunnlaugsstaðir eru í
næsta nágrenni við Hallormsstað-
arskóg og hinn fallega og vinsæla
áningarstað Atlavík við Lagar-
fljótið.
Auður var send í nám að Hús-
mæðraskólanum á Hallormsstað.
Auður
Magnúsdóttir
✝
Auður Magn-
úsdóttir fædd-
ist 12. apríl 1924.
Hún lést 11. maí
2022. Útför Auðar
fór fram í kyrrþey
27. maí 2022.
Uppi á héraði kynnt-
ist hún eiginmanni
sínum Rögnvaldi
Sigurðssyni tré-
smíðameistara. Þau
bjuggu um skeið á
Seyðisfirði ásamt
fjórum börnum sín-
um áður en þau
fluttu til Reykjavík-
ur. Hún vann lengst
af við verslunarstörf
og heimaþjónustu í
Reykjavík. Skömmu eftir að Auð-
ur varð ekkja flutti hún í litla íbúð í
Hörðalandi 22 í Reykjavík sem
reyndist henni mikið gæfuspor.
Hún undi sér vel í Hörðalandi í yfir
30 ár með yndislegum nágrönnum
sem reyndust henni sannkölluð
stoð og stytta. Á góðviðrisdögum
hafði hún yndi af því að sitja í litla
skjólgóða garðinum fyrir framan
íbúðina sína. Hún las bæði bækur
og dagblöð og fylgdist alla tíð vel
með þjóðmálum.
Auður var létt í lund en hlédræg
að eðlisfari, hún var samt mikil fé-
lagsvera og fannst gaman að vera
innan um fólk. Henni fannst gott
að fara í sund og í Múlabæ ásamt
starfi eldriborgara í Bústaða-
kirkju. Þrátt fyrir að hún ætti æ
erfiðara með gang vegna gigtar
var hún mjög sjálfstæð og keyrði
bíl fram á 92. aldursár og vildi allt-
af komast áfram á eigin forsend-
um. Það var henni því mikil frels-
isskerðing þegar hún þurfti að
hætta að keyra bíl. Það var alltaf
stutt í húmorinn hjá henni en aldr-
ei þannig að það væri meiðandi eða
á kostnað annarra og hún gerði
óspart grín að sjálfri sér. Einhvern
tíma þegar hún var búin í einni af
mörgum mjaðmaskiptaaðgerðum
sínum þá sagði hún glettin að það
væri bara verið að skipta um vara-
hluti í henni eins og bílnum henn-
ar.
Hennar stóra fjölskylda skipti
hana mestu máli og fylgdist hún
alltaf vel með öllum, ekki síst
yngsta fólkinu. Það er minnisstætt
þegar gesti bar að garði, þá hitaði
hún alltaf kaffi í mokka espresso-
kaffikönnunni sinni á eldavélar-
hellunni þar til kannan fór að
flauta, þá var kaffið tilbúið. Síðan
dró hún fram bakkelsi sem hún
átti alltaf handa gestum og gang-
andi. Auður vildi líta vel út og al-
veg fram á síðasta dag fannst
henni mikilvægt að vera snyrtilega
til fara og með fallegt hár. Lífið lék
ekki alltaf við Auði og á fyrstu ár-
unum eftir að fjölskyldan flutti til
Reykjavíkur var oft erfitt að ná
endum saman. Hún hafði ríka rétt-
lætiskennd og lét það óspart í ljós
ef henni fannst hallað á minnimátt-
ar í samfélaginu.
Auður var aldrei rík að verald-
legum auði en átti þeim mun meira
af hjartahlýju. Þessi litla pena
kona sem var vart hugað líf eftir að
hún kom í heiminn var dugnaðar-
forkur. Hún kvaddi sátt við lífið og
tilveruna og erum við þakklát fyrir
að hafa átt hana svona lengi að.
Eins og hún sagði sjálf: það verður
forvitnilegt þetta síðasta ferðalag.
Hvíl í friði elsku mamma og
tengdamamma.
Arnaldur Austdal og
Patrina Margaret.