Morgunblaðið - 13.06.2022, Page 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 13. JÚNÍ 2022
Atvinnuauglýsingar
Raðauglýsingar
Félagsstarf eldri borgara
Árskógar 4 Gönguhópur (stutt ganga) með göngustjóra kl. 11.
Handavinna kl. 12.30-16. Félagsvist kl. 12.45. Hádegismatur kl. 11.30-
12.30. Heitt á könnunni. Kaffisala kl. 14.45-15.30. Allir velkomnir.
Sími 411-2600.
Boðinn Bingó kl. 13.
Félagsmiðstöðin Hæðargarði 31 Kaffisopi og spjall kl. 8.30-11.
Morgunleikfimi með Halldóru á RÚV kl. 9.45-10. Ganga kl. 10.
Hádegismatur kl. 11.30-12.30. Heimaleikfimi á RÚV kl. 13-13.10.
Félagsvist kl. 13. Síðdegiskaffi kl. 14.30-15.30.
Garðabær Kl. 9 pool-hópur í Jónshúsi, kl. 10 gönguhópur frá Jóns-
húsi, kl. 12.30-15.40 brids í Jónshúsi, kl. 12.40 Bónus-rúta frá Jóns-
húsi, kl. 13 gönguhópur frá Smiðju.
Gerðuberg Opin vinnustofa í Búkollulaut frá kl. 8.30, heitt á
könnunni.
Samfélagshúsið Vitatorgi Opin handverksstofa kl. 9-12. Opin
handverksstofa kl. 13-16. Botsía í setustofu kl. 13.15-14, síðdegiskaffi
frá kl. 14.30-15.30. Allar nánari upplýsingar í síma 411-9450. Öll hjart-
anlega velkomin til okkar.
Seltjarnarnes Kaffi í króknum kl. 9. Jóga / leikfimi í salnum á Skóla-
braut. Frjáls stund, handavinna, samvera og kaffi í salnum kl. 13.
Karlakaffi í safnaðarheimilinu kl. 14. Skráning er hafin í ferðina í
Hellisgerði þriðjudaginn þann 21. júní. Skráningablöð liggja á Skóla-
braut og Eiðismýri. Einnig er hægt að skrá sig í síma 5959147 /
6626633.
Vantar þig
fagmann?
FINNA.is
Blaðberar
Morgunblaðið óskar eftir
blaðberum í
Keflavík
Upplýsingar veitir Guðbjörg
í síma 773 5164
Smáauglýsingar
Sumarhús
Sumarhús – Gestahús –
Breytingar
.Framleiðum stórglæsileg sumarhús
í ýmsum stærðum.
.Tökum að okkur stækkun og
breytingar á eldri húsum.
.Smíðum gestahús – margar
útfærslur.
.Sjáum um almennt viðhald á
sumarhúsum og sólpöllum.
.Setjum niður heita potta og
smíðum palla og skjólveggi.
Áratugareynsla –
endilega kynnið ykkur málið.
Trésmiðja Heimis, Þorlákshöfn,
sími 892-3742 og 483-3693,
www.tresmidjan.is
Ýmislegt
Prentun
RollUp&
BannerUp
Húsviðhald
Húsaviðgerðir
www.husco.is
Sími 555 1947
Gsm 894 0217
✝
Ragnar G.
Kvaran flug-
stjóri fæddist í
Reykjavík 11. júlí
1927. Hann lést 1.
júní 2022 á Hrafn-
istu í Laugarási.
Foreldrar hans
voru Gunnar E.
Kvaran stór-
kaupmaður, f.
11.11. 1895, d. 17.6.
1975, og Guð-
munda Guðmundsdóttir, f.
28.12. 1986, d. 11.12. 1953.
Systkini Ragnars voru Einar, f.
31.10. 1924, d. 15.8. 1985, Ragn-
hildur, f. 24.4. 1931, d. 18.11.
2014, og Gunnar Gísli, f. 4.3.
1937.
Ragnar kvæntist í desember
1948 Hrefnu Lárusdóttur, f. 3.4.
1929, d. 29.9. 2014. Börn þeirra:
1) Ragnar flugstjóri, f. 14.8.
1947, d. 8.2. 2009, kvæntur
bæjarskóla og Menntaskólann í
Reykjavík. Úr menntaskóla lá
leiðin í flugið, sem eftir það átti
hug hans allan. Hann lauk at-
vinnuflugmannsnámi og námi í
loftsiglingafræði í Southampton
á Englandi 1949. Fór síðan á
vegum Flugmálastjórnar Ís-
lands í flugumsjónarnám til
New York 1950 og starfaði sem
flugumsjónarmaður á Keflavík-
urflugvelli til 1953. Réð sig til
Flugfélags Íslands 1954 og þar
með hófst atvinnuflugmannsfer-
ill hans hjá ýmsum flugfélögum
víða um heim. Lengst af hjá
Cargolux í Lúxemborg þar sem
hann var flugstjóri og yfirflug-
stjóri þar til hann lét af störfum
1992, þá 65 ára.
Ragnar stundaði alla ævi
ýmsar íþróttir og var mikill
áhugamaður um sagnfræði og
ljóðlist. Eftir hann liggur ljóða-
bókin Úr Quarantínu sem út
kom árið 1995.
Útförin verður gerð frá Frí-
kirkjunni í Reykjavík í dag, 13.
júní 2022, klukkan 13.
Ólöfu Björgu
Björnsdóttur, f.
23.9. 1949. Dætur
þeirra eru Kolbrún
Tinna, Hrafnhildur
og Bergljót Inga. 2)
Lárus Hrafn flug-
maður, f. 8.3. 1951,
d. 5.6. 2010. Fyrri
kona hans var Mai
Vongnu, f. 14.4.
1952. Barn þeirra
Anna Sugila. Síðari
kona Lárusar var Gittý (Zohren
Aletaka), f. 26.3. 1960. Börn
þeirra eru Einar Artin og Talla
Björk. 3) Anna Ragnhildur, f.
25.7. 1956. Börn hennar eru
Hrefna, Hanna Kristín, Gaston
Ragnar, Jasmine Marcelle og
Íris Victoria.
Ragnar ólst upp í Þingholt-
unum í Reykjavík, lengst af á
Smáragötu 6. Hann gekk í Ís-
aksskóla, Austurbæjar- og Mið-
Nú þegar Ragnar bróðir minn
er látinn koma margar minning-
ar upp í hugann, ekki síst tengd-
ar alls konar hreyfingu.
Árið 1950 festi Ragnar kaup á
sjóskíðum ásamt tveimur sam-
starfsmönnum sínum við flugum-
sjón á Keflavíkurflugvelli, þar
sem hann vann þá. Þegar farið
var að prófa þau á Þingvallavatni
fékk ég 14 ára strákurinn að fara
með. Þá voru ekki þurr- eða
blautbúningar sem notaðir eru af
flestum í dag heldur var farið í
ullarpeysu og ullarsokka til að
forðast kuldann. En allt gekk
þetta vel og síðan hafa sjóskíði
verið í notkun í minni fjölskyldu.
Ekki löngu seinna fékk hann mig
með sér til að stunda badminton
sem við gerðum í ein 2-3 ár.
Árið 1961, að mig minnir,
hringdi Ragnar í mig og spurði
hvort ég væri til í að fara með
honum um verslunarmannahelg-
ina á skíði upp í Kerlingarfjöll.
Ég sló til og við fórum á gamla
Benzinum hans, sem komst yfir
allar óbrúuðu árnar. Þegar þang-
að var komið var þar einungis Ei-
ríkur Haraldsson Kerlingar-
fjallamaður í gamla
Ferðafélagsskálanum. Hann
setti traktorinn uppi í Bringum í
gang fyrir okkur og skemmtum
við okkur við skíðaiðkun alla
helgina. Síðan hef ég verið við-
loðandi Kerlingarfjöllin og
stundað skíði ásamt Ragnari
jafnt innanlands sem utan.
Í maí 1998 fórum við á göngu-
skíðum ásamt Halldóri syni mín-
um og tveimur öðrum frá Kverk-
fjallaskálanum og ætluðum við
yfir Vatnajökul. Sökum veðurs
urðum við að vera lengur í skál-
anum en til stóð. Við komumst þó
af stað en þegar við vorum um
það bil hálfnaðir skall veðrið á
aftur og við urðum að tjalda. Við
vorum þarna í eina 60 tíma áður
en veðrinu slotaði. Við fórum þá
strax af stað, en þegar við vorum
komnir að rótum Grímsfjalls
brast veðrið á aftur. Við ætluðum
að tjalda í skyndi. Veðurofsinn
var þá slíkur að við misstum ann-
að tjaldið út í vindinn og urðum
því allir fimm að troða okkur í
það tjaldið sem ekki fauk. Við
ákváðum að ýta á hnappinn á ör-
yggissímanum í von um björgun.
Þannig stóð þá á að þetta sama
kvöld hafði bíl verið ekið fram af
Grímsfjalli og þess vegna var
björgunarsveitarbíll kominn til
okkar það fljótt að það var eins
og við hefðum verið að hringja í
leigubíl.
Einnig fórum við bræðurnir
víða saman í golf, bæði hérlendis
og erlendis, og höfum við átt góð-
ar samverustundir í því sem og
öðru í gegnum tíðina.
Ragnar starfaði í mörg ár sem
yfirflugstjóri hjá Cargolux auk
þess að sjá um þjálfun flug-
manna. Hann flaug um heim all-
an og lifði ævintýralegu lífi, m.a.
flaug hann í Bíafrastríðinu þar
sem skotið var á vélina.
Ég sendi Önnu og öðrum af-
komendum mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
Gunnar G. Kvaran.
Ragnar föðurbróðir (Aggi) var
lengst af ævi minnar utan seiling-
ar. Hann bjó ásamt fjölskyldu er-
lendis og því kynntist ég honum
sáralítið fyrr en síðustu árin eftir
að hann flutti heim og Hrefna
kona hans var fallin frá. Á upp-
vaxtarárum mínum vörpuðu sög-
ur úr fluginu ævintýraljóma á
þennan fjarstadda frænda. Sú
mynd sem ég hafði í kollinum var
af flugstjóranum sem flaug um
allar heimsins álfur, með píla-
gríma frá Naíróbí til Jeddah og
tók þátt í að mynda loftbrú með
hjálpargögn og matvæli til Bíafra
sem þá háði sjálfstæðisstríð. Að-
stæður voru oft skuggalegar og
iðulega teflt á tæpasta vað þegar
sprengjum var varpað á flug-
brautir og skotin dundu á vélun-
um. En alltaf slapp Aggi og líka
þegar hann stundaði ferjuflug á
minni vélum milli Bandaríkjanna
og Íslands þar sem hreyflar áttu
það til að drepa á sér þegar
minnst varði. Hann var góður
penni og mikill húmoristi og end-
urminningar sem hann skráði frá
flugmannsárunum eru stór-
skemmtilegur texti sem afkom-
endur hans geta lesið í handriti
sem því miður var aldrei gefið út.
Aggi gat tekið upp á ýmsu og
ég minnist þess þegar við Lárus
sonur hans vorum í sveit á Lýt-
ingsstöðum í Holtum að einn sól-
ríkan dag fylltist loftið af ærandi
hávaða svo hús í sveitinni nötr-
uðu. Hvað var í gangi? Jú, þá var
Aggi að koma úr millilandaflugi á
stórri farþegavél og tók lágflug
yfir sveitina til að kíkja eftir
hrossum sem hann var með þar í
hagagöngu. Eftir smá stund dó
hávaðinn út og vélin hvarf út í
buskann en við tóku miklar
hringingar og sveitasíminn logaði
í líflegum umræðum lengi á eftir.
Sem flugstjóri hjá Loftleiðum,
Cargolux og fleiri félögum dvaldi
frændi oft löngum stundum á
hótelum á milli ferða. Hann nýtti
tímann til að grúska í hvers kyns
fræðum auk þess að stunda sund,
golf og aðrar íþróttir. Hann var
alltaf með tvær bækur í flugtösk-
unni, Grimberg lexicon og Sturl-
ungu. Íslendingasögurnar voru
honum hugleiknar og hann hafði
ákveðnar skoðanir á atburðum og
persónum sem sögurnar lýstu.
Hann var t.d. ekki í neinum vafa
um að Barði Guðmundsson hefði
rétt fyrir sér þegar hann færði
rök fyrir því að Þorvarður Þór-
arinsson væri höfundur Njálu og
að sagan byggðist að hluta til á
atburðum úr lífi Þorvarðar. Allt
þetta rakti Aggi og lánaði mér
ritgerðir Barða sem eru áhuga-
verð lesning.
Síðustu árin hittumst við
reglulega og áttum þá langar
samræður um allt milli himins og
jarðar. Ég vildi vita meira um
uppvaxtarár þeirra systkina á
Smáragötu og hann svaraði ljúf-
lega öllu sem spurt var um. Við
fórum einnig í Kópavogslaug
tvisvar í viku og síðasta haust lét
hann sig ekki muna um að synda
kílómetra í hverri ferð þótt kom-
inn væri á 95. aldursár. Frændi
var ágætur hagyrðingur og gaf út
ljóðabókina Quarantínu árið 1995
sem hann myndskreytti sjálfur.
Síðustu vikurnar fyrir andlátið
vorum við að undirbúa aukna og
endurbætta útgáfu þeirrar bók-
ar. Því miður náði hann ekki að
njóta afraksturs þeirrar vinnu
því bókin var enn í prentsmiðju
þegar kallið kom. Við leiðarlok
minnist ég þessa stórmerkilega
frænda með þakklæti og virðingu
um leið og ég sendi Önnu frænku
og öðrum afkomendum hans
samúðarkveðjur.
Gunnar E. Kvaran.
Fjölbýlishús, þar sem búa um
100 manns, er eins og lítið þorp
þar sem íbúar eiga margt saman
að sælda, formlega í húsfélagi og
óformlega með meiri eða minni
kynnum sín í milli. Sumir sjást
oft, aðrir sjaldan. Sumir ala sinn
aldur í húsinu hálfa ævina, aðrir
staldra stutt við og eru óðara
farnir annað. Það er með sanni
sjónarsviptir að þegar vel látinn
aldursforseti Espigerðis 2 hefur
nú kvatt okkur hin í „þorpinu“
fyrir fullt og allt eftir áratuganá-
býli, lengi vel með Hrefnu heit-
inni Lárusdóttur, konu hans.
Ragnar Kvaran var góður,
fróður og skemmtilegur ná-
granni sem gaman var að mæta á
förnum vegi og spjalla við á
göngum hússins eða stéttinni úti
fyrir. Þótt kominn væri til ára
sinna, var Ragnar mikið á ferð-
inni fram í háa elli og golfið
stundaði hann statt og stöðugt
hvernig sem viðraði, þar til
gönguferðir í nágrenninu tóku
við síðustu árin. Seint lét hann
minnkandi sjón aftra sér frá því
að hreyfa sig og fá sér frískt loft.
Forvitnilegar voru frásögurn-
ar sem Ragnar flugstjóri hafði að
segja frá ferðum sínum um allar
álfur, ekki síst Afríku, og hafði
margt kostulegt á daga hans
drifið. Ragnar var ræðinn og orð-
hagur. Mér þykir vænt um
kvæðabókina sem hann gaf mér,
„Kvæði úr Quarantínu“, með
allra handa kvæðum sem hann
orti á ferðum sínum og “biðstöð-
um“ úti í heimi. Næði var til að
drepa tímann með því að yrkja.
Langar mig að klykkja hér út
með ávarpsorðum í bók sem lýsa
skáldi við stýri hátt uppi í háloft-
unum.
Ort ég hef í ýmsum álfum,
eitt og annað út í bláinn.
Ekki urðu í huga hálfum,
heilleg kvæði af sjálfum sér,
en seiddust máski í sinni mér.
Er ég sat við stýrisskjáinn,
stundin laut við tímaljáinn,
löng er nótt, þá dagur fer.
Af því skræða, innan skæða,
altént nokkur kvæði ber,
er hljóðstöfum úr húmi læða,
hringhent, jafnvel, rímuð ræða,
rakin hér, að geði þér.
Við Jóhanna konan mín og aðr-
ir „þorpsbúar“ í Espigerði 2 vott-
um fjölskyldu Ragnars Kvaran
innilega samúð við fráfall hans.
Þór Jakobsson.
Fyrir fimmtán árum mæltum
við Aggi okkur mót í skíðabrekku
í Austurríki. Við myndum skíða
saman einn dag og ég var fullur
tilhlökkunar. Á tilsettum tíma sá
ég hann á fjallsbrúninni. Hann
kallaði: Sjáumst niðri! Brekkan
var kílómetri að lengd, snarbrött
og hólótt. Neðst var veitingastað-
ur með útisvæði þar sem fólk
borðaði hádegismat. Sólin skein
og það skipti engum togum að ég
sá á eftir honum eins og bláu
striki. Til að gera langa sögu
stutta mátti ég, tæplega fimmtug-
ur skíðakennarinn, fyrrverandi
keppnismaður, í ágætu formi,
hafa mig allan við að halda í við
tæplega áttræðan flugstjórann.
Hann var á undan mér niður og
slíkur var hraðinn að engu mátti
muna að síðustu bremsumetrar
mínir yrðu eftir endilöngu lang-
borðinu á troðfullum veitinga-
staðnum. Þarna stóð Aggi, bros-
andi út að eyrum og sagði: Jæja,
hvaða brekku eigum við að taka
næst?
Aggi var hetja. Árum saman
flaug hann yfir Atlantshafið,
stundum í snarvitlausu veðri, í
óþrýstijöfnuðum vélum, fullum af
farþegum, grunlausum um að
kannski hefði slokknað á tveimur
af fjórum hreyflum og óvíst hvort
næðist á næsta varaflugvöll vegna
eldsneytisleka. En þetta fólk var
heppið, því við stjórnvölinn sat
Capt. Ragnar Kvaran, skarp-
greindur, ískaldur, píreygður eins
og flugstjórar í bíómyndum, nema
hér var enginn leikstjóri sem gat
hrópað „cut!“ og allir í pásu heldur
blasti blákaldur og stórhættuleg-
ur raunveruleikinn við. Alltaf lenti
hann þó vélunum farsællega, ef
ekki á Nýfundnalandi þá á
áfangastað, á handaflinu, með út-
sjónarsemina og hugrekkið eitt að
vopni.
Seinna flaug hann sömu vél-
um, DC-6, í felulitum, og þá með
hjálpargögn til Biafra. Þær
komu stundum eins og gatasigti
til baka eftir kúlnahríðar, enda
setið fyrir þeim þar sem þess var
freistað að lenda í leyni um miðj-
ar nætur á myrkvuðum flugvöll-
um, án lendingarljósa ogradíó-
sambands. Þá var bara að beygja
sig í flugstjórasætinu, henda út
farminum á ferð, snúa vélinni
skarpt og hefja sig aftur til flugs
með geltandi hríðskotabyssu-
rnar í bakinu. Eftir langt heim-
flug gat Aggi samt tekið auka-
sveig, lágflug gegnum Þrengslin,
sér og áhöfninni til gamans, en
öðrum til skelfingar, rétt eins og
spennan í túrnum hefði ekki ver-
ið næg.
Eins og allar sannar hetjur
var Aggi óendanlega traustur og
hlýr, hjálpsamur og örlátur, með
góða lund og frábæran húmor,
mannkostir sem héldust þar til
yfir lauk. Hafði hann þó lifað tím-
ana tvenna hvað sína nánustu
varðaði, misst synina tvo langt
um aldur fram og heittelskaða
Hrefnu of fljótt. Blessunarlega
var Anna eftir og héldust þau
fast í hendur síðustu árin. Það
var fallegt að sjá.
Mér er um megn að þakka fyr-
ir allt sem Aggi og fjölskylda
hans gerðu fyrir mig. Ég dýrkaði
þau öll sem eitt. Það bíður betri
tíma. Ég vil þó nefna að á krefj-
andi tímum tók enginn okkur
Hrafnhildi, framtíðareiginkonu
minni, eins vel og Aggi og
Hrefna. Það var stórmannlegt,
lýsti þeim vel og verður aldrei
fullþakkað. Úr varð náin vinátta
okkar fjögurra og ógleymanleg-
ar samverustundir. Við vottum
Önnu og fjölskyldunni allri okkar
dýpstu samúð.
Pétur Jónasson.
Ragnar G. Kvaran