Morgunblaðið - 05.07.2022, Qupperneq 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 5. JÚLÍ 2022
Elsku afi minn.
Ég er búin að kvíða
þessu svo lengi, en
ég veit að þú ert á
betri stað og þú átt
það allra besta skilið, alltaf.
Afi hefur alltaf verið mér eins
og pabbi, helsta stoð og stytta í
öllu, traustasti og klárasti mað-
urinn. Þegar ég var lítil, eyddi ég
flestum helgum og fríum hjá afa
og ömmu á Akureyri.
Ég fékk oft að fara með afa í
vinnuna hjá Vegagerðinni þegar
ég var lítil. Það var mjög spenn-
andi og hef ég alltaf verið stolt af
því að eiga afa sem sprengdi upp
fjöll og byggði göng. Ég var um
eins árs þegar ég fór í fyrstu
gangavígsluna mína og montaði
mig af því óspart. Afi á mjög stór-
an þátt í uppbyggingu vega- og
gangamála landsins.
Þrátt fyrir að hafa búið á Ak-
ureyri í áratugi, var afi alltaf Ís-
firðingur. Ég kallaði mig sjálfa
Ísfirðing nr. 1 og Akureyring nr.
2 lengi vel. Ég átti mjög erfitt
með að þurfa að verða borgar-
barn og flaug því norður til afa og
ömmu eins oft og ég gat.
Sigurður
Oddsson
✝
Sigurður Odds-
son fæddist 13.
september 1944.
Hann lést 4. júní
2022. Útför hans
fór fram 21. júní
2022.
Margar af bestu
minningunum eru
frá ferðunum vestur
á Ísafjörð, að sitja
aftur í jeppanum
hans afa með Sigga
frænda og svo Vikt-
ori frænda.
Ég var mjög bíl-
veik, þurfti að
stoppa oft í Djúpinu
og ældi nokkuð oft í
fjörurnar, en þrátt
fyrir það elskaði ég þessar ferðir.
Amma smurði alltaf samlokur og
var alltaf stoppað á fallegum
stöðum.
Afi kenndi okkur hvað hver
einasti vegur, heiði, fjörður og
fjall héti, og á tíma var ég eins og
talandi landakort að keyra á milli
Reykjavikur, Akureyrar og Ísa-
fjarðar.
Afi var mikill smekkmaður.
Ég man að þegar mamma var að
fara eitthvert út, fékk hún álit
afa á klæðnaðinum og hafði hann
sterkar skoðanir á fötum og út-
liti, enda alltaf mjög smart.
Afi kom reglulega í bæinn til
að fara á Oddfellow-fundi,
klæddi sig í „mörgæsarföt“ (kjól-
fötin) og fór á leynifundi. Þá var
líka alltaf skyldustopp á Hróa
Hetti í JL-húsinu. Afi kom
gjarnan suður og fór með mig í
Kringluna að kaupa jólakjól á
mig. Jólakjóllinn var alltaf hlut-
verkið hans afa og lagði hann sig
allan fram við að finna rétta jóla-
kjólinn.
Afi kenndi mér svo margt. Að
hjóla, á skíði, borgaði fyrir snjó-
brettakennara, kenndi mér að að
keyra, að verða betri bílstjóri, á
fjórhjól, á snjósleða og svo margt
fleira.
Þorláksmessa var uppáhalds-
dagurinn minn á yngri árum, því
afi og amma voru þekkt fyrir
skötuveislurnar sínar sem þau
héldu í meira en 30 ár. Allir hjálp-
uðust að í undirbúningnum, húsið
fylltist af fólki og alltaf var samið
ljóð, skötuljóðið. Þarna byrjuðu
jólin.
Við skreyttum jólatréð undir
strangri leiðsögn afa. Hann var
afar nákvæmur, smámunasamur
og með fullkomnunaráráttu. Það
þurfti að gera þetta allt rétt og
fara vel með hlutina, enda entust
þeir mjög vel og notaði hann sömu
jólaseríuna og var notuð þegar
hann var barn og ég held að hún
virki enn í dag. Svo fór hann út í
bílskúr og fékk sér hákarl úr
frystikistunni og snafs með.
Ég á endalausar minningar um
afa. Hann og amma eru svo stór
hluti af mér og mínu lífi og munu
alltaf vera það. Alltaf til staðar
fyrir alla, alltaf að hjálpa öllum.
Ég mun sakna þín að eilífu og
elska þig endalaust.
Hrefna Hagalín Geirsdóttir.
Afi minn, Sigurður Oddsson
senjor, hefur alltaf frá því ég man
eftir mér verið óhaggandi fasti í
mínu lífi. Mér fannst hann alltaf
flottur, virðulegur maður með
ákveðinn stíl og standard. Afi var
líka ungur afi. Hann var bara fjór-
um árum eldri en ég er núna þeg-
ar ég fæddist. Ég hef alltaf verið
mjög montinn af að hafa verið al-
nafni hans og að vera Siggi Odds
júníor. Stórir skór að fylla. En
mér fannst afi alltaf sveipaður
ákveðinni dulúð líka, hann var
meðlimur í Oddfellow síðan ég
man eftir mér og mér fannst allt-
af mjög merkilegt að sjá hann
klæddan í nýpressuð kjólfötin,
með orður og skraut á bringunni.
Ég hef á seinni árum líka verið
mjög forvitinn um æsku hans á
Ísafirði og hvernig hann var þá,
og langar að heyra fleiri sögur.
En ég hef ömmu mína núna til að
svara þeim spurningum að ein-
hverju leyti og fyrir það og hana
er ég ótrúlega þakklátur.
Mér finnst ég svo ekki geta
sleppt því að minnast á brandar-
ann sem fylgdi mér og afa og
ömmu síðan ég var 4-5 ára. Það
var þegar ég sagði við ömmu þeg-
ar hún var að afklæðast: „Amma,
þú ert alveg eins og risaeðla!“ …
Nú fannst mér risaeðlur örugg-
lega það flottasta í heiminum á
þessum tíma svo ég held að ég
hafi meint allt það besta með at-
hugasemdinni. Afa fannst þetta
hins vegar svo fyndið að við höf-
um ekki hist síðan þetta gerðist
án þess að hann spyrði: „Manstu
hvað þú sagðir við ömmu?“ Mér
þótti alltaf mjög vænt um þennan
lengsta brandara ævi minnar og
mun eiga hann áfram með ömmu.
Að lokum verður að nefna hvað
afi var barngóður og hress kring-
um börn – mér leið alltaf eins og
miðpunkti alheimsins þegar ég
var lítill með afa og ömmu og ég
er þakklátur fyrir að Marinó
minn kynntist honum og myndaði
minningar um hann. Hann man
eftir afa að spyrja sig hvað hann
væri að gera og segja sér að hann
væri flottur og seigur strákur.
Síðustu stundum okkar afa fyrir
um mánuði eyddum við svo helst í
að skoða myndir af litla Leó okk-
ar. Afi brosti og gerði barnahljóð
á móti við hann og mér fannst
ótrúlega verðmætt að eiga þessa
stund með honum sem ég vissi
innst inni að væri kveðjustund áð-
ur en ég fór aftur utan. Ég elska
þig afi minn og þú lifir í mér og
okkur öllum áfram um alla tíð.
Ástarkveðjur á alla frá mér,
Önnu, Marinó og Leó frá Frakk-
landi.
Sigurður Oddsson.
Mig langar að minnast Sigga
Odds með nokkrum orðum en við
vorum bekkjarbræður á Ísafirði.
Siggi var mikill foringi okkar
strákanna í árgangi 1944. Alltaf
fremstur í flokki þeirra sem vildu
skara fram úr. Hann réð oftast
ferðinni um hvað gert var og
hvernig við strákarnir klædd-
umst þegar við fórum að greiða í
„píku“. Hann lét ekki segja sér
fyrir verkum í skólanum, hann
var góður námsmaður en þoldi
ekki dónaskap eða að láta lítil-
lækka okkur í bekknum og mót-
mælti slíkum tilraunum hástöfum
þegar það bar við.
Ég minnist sérstaklega þess
þegar við strákarnir í efstu
bekkjum Grunnskólans á Ísafirði
vorum fengnir til að landa afla úr
togurunum hjá Ísfirðingi, Sól-
borgu og Ísborgu, þegar vantaði
mannskap og fengum við þá frí í
skólanum. Þegar við komum nið-
ur í lestina röðuðum við strák-
arnir okkur hver í sína stíu. Var
mikil keppni milli okkar um hver
yrði fyrstur að tæma sína stíu.
Það var segin saga að Siggi var
alltaf fyrstur og hafði hátt þegar
hann hamaðist við að gogga fisk-
inn í karið og skipti þá ekki máli
hvort landað væri þorski eða
karfa. Sama var þegar við losuð-
um kolaskipin, þá mokuðum við
lausum kolum úr lestunum upp í
mál. Málið sem Siggi mokaði í
fylltist alltaf fyrst.
Við Siggi vorum 17 ára þegar
við vorum ráðnir sem hásetar á
mb. Vin ÍS á troll. Ég hafði oft
verið á sjó en Siggi aldrei og kom
hann því alveg óreyndur um borð.
Talsverð bræla var fyrsta túrinn
og fór veltingurinn ekki vel í
Sigga sem ældi lifur og lungum
eins og sagt var og lagaðist það
ekki allan túrinn. Kappið í Sigga
til að standa sig var þó svo mikið
að hann mætti alltaf fyrstur í híf-
inguna og þótt hann ældi yfir
bobbingana þá kastaði hann þeim
til eins og boltum. Skipstjórinn
sagðist ekki hafa séð aðra eins
hörku í nokkrum manni.
Siggi sá sig líklega ekki sem
sjómann eftir þennan fyrsta túr
og fór í tæknifræðinám og haslaði
sér völl hjá Vegagerðinni. Ég
fylgdist með Sigga í gegnum æv-
ina og hitti hann á flugvellinum í
Reykjavík nokkru áður en hann
fékk áfallið. Hann var þá enn
sami hressi Siggi Odds og hann
var á Ísafirði forðum.
Votta ég Hrefnu og fjölskyldu
mína dýpstu samúð. Blessuð sé
minning Sigurðar Oddssonar frá
Ísafirði.
Kristján Pálsson.
✝
Rósa Jónsdóttir
fæddist í
Reykjavík 24. júlí
1937. Hún lést á
bráðamóttöku
Landspítalans í
Fossvogi 13. júní
2022.
Foreldrar henn-
ar voru Jón Jóns-
son, f. 11. október
1909, d. 13. október
1980 og Guðný B.
Jóakimsdóttir, f. 8. maí 1914, d.
29. júní 1996.
Systkini hennar voru Sólveig,
f. 15. júlí 1936, d. 19. júní 1995,
Jóna Björg, f. 10. desember
1938, d. 17. febrúar 1994, óskírð-
ur, f. 28. desember 1939, d. 20.
apríl 1940, Brynhildur Ásta, f.
21. apríl 1942, Magnea, f. 22.
september 1945, d. 6. janúar
2011, Álfheiður Erna, f. 6. ágúst
1947, Jón, f. 2. mars 1949, d. 28.
október 2012 og Anna Margrét,
10. ágúst 1987, og Birna Guð-
jónsdóttir, f. 26. nóvember 1990,
sambýlismaður Gunnar Andri
Hlíðdal Kristinsson, f. 5. júní
1986.
Dídí ólst upp í foreldrahúsum
á Undralandi í Reykjavík og
gekk hún í Laugarnesskóla þar
til hún flutti á Skúlagötuna, þá
fluttist hún yfir í Austurbæj-
arskóla. Hún útskrifaðist með
gagnfræðapróf úr Lindargötu-
skóla. Að skólagöngu sinni lok-
inni lá leið hennar til Siglu-
fjarðar að vinna í síld ásamt
vinkonum sínum, eftir það vann
hún í frystihúsi á Kirkjusandi í
Reykjavík með systrum sínum
og vinkonum. Lengst af vann
hún í Ópal, síðar meir Nóa Sí-
ríusi.
Fjölskyldan var hennar
stærsta áhugamál og hún var
alltaf í miklu sambandi við þau
og vini sína.Vönduð og falleg föt
voru einnig mikið áhugamál og
hún var mikill dýravinur.
Útför Rósu fór fram í kyrrþey
24. júní 2022 að ósk hinnar
látnu.
f. 17. febrúar 1952.
Rósa giftist eft-
irlifandi eigin-
manni sínum, Hall-
grími Birgi Þor-
steinssyni, f. 9. apríl
1937, og voru þau
gift í nærri 7 ára-
tugi. Hann er sonur
Þorsteins Halldórs-
sonar, f. 2. desem-
ber 1908, d. 3. sept-
ember 1988 og
konu hans Ísbjörgu Hallgríms-
dóttur, f. 19. október 1908, d. 16.
nóvember 1995.
Uppeldissonur Rósu og Hall-
gríms er Guðjón Magnússon, f.
21. júní 1959, sambýliskona hans
Kolbrún Kópsdóttir, f. 5. nóv-
ember 1957. Börn þeirra eru
Rósa Guðjónsdóttir, f. 13. mars
1981, sambýlismaður Björn Már
Jakobsson, f. 20. desember 1981,
dætur þeirra eru Katrín Rós og
Kolbrún; Kópur Guðjónsson, f.
Hvað er hægt að segja um Dídí
ömmu nema að hún var mögnuð
kona og hennar verður sárt sakn-
að. Við systkinin eyddum miklum
tíma á Sólbakka hjá Dídí og Halla
afa, hvort sem það var að kíkja í
heimsókn, fá að gista, horfa á
Eurovision, fegurðarsamkeppnir,
Á tali með Hemma Gunn eða
Spaugstofuna. Það var alltaf jafn
gaman að vera hjá þeim í sveitinni
á Vatnsenda.
Alltaf þegar við komum, vinir,
fjölskylda eða kunningjar, voru
kræsingar settar á borð, m.a.
heimabakað brauð með tómötum,
agúrku, eggi og ekki mátti gleyma
að setja aromat ofan á, eða með
eggi og síld, og flatkökur með
heimgerðri ömmukæfu. Amma
var mikill matgæðingur og fannst
henni fátt skemmtilegra en að
fæða aðra, það fór sko enginn
svangur af Sólbakka.
Við áttum alltaf jólin saman,
pabbi, mamma, Rósa systir, Kóp-
ur bróðir, ég, Dídí og Halli afi, og
það var alveg sama hvernig henni
leið, aðfangadagur skyldi alltaf
vera haldinn á Sólbakka. Hún
byrjaði að elda snemma að morgni
aðfangadags og settist ekki niður
fyrr en klukkan rétt að verða 18. Á
aðfangadag var alltaf lúðuhlaup
með kokteilsósu í forrétt og maís-
stönglar fyrir gikki eins og mig.
Aðalrétturinn var alltaf glæsileg-
ur kalkúnn með öllu tilheyrandi,
m.a. sveppasósu, brúnuðum kart-
öflum, sykruðu káli og maís með
smjöri og salti. Eftirrétturinn var
heldur látlaus, vanilluís með sósu
og auðvitað var alltaf ein mandla í
einni skál fyrir möndlugjöfina.
Einnig bjó hún alltaf til kartöflu-
salat og keypti pylsur og lét Halla
afa fara með til fjölskyldunnar á
gamlársdag svo allir gætu notið í
hádeginu á nýársdag. Alla bollu-
daga þá gerði hún bestu fiskiboll-
ur í heimi með kartöflumús, lauk í
smjöri og afasalati eða hrásalat
eins og flestir kalla það. Hún
steikti bollur allan daginn og þeg-
ar fólk var búið að vinna eða við
krakkarnir komin heim úr skólan-
um þá skunduðu allir á Sólbakka
og átu eins mikið og þeir gátu. All-
ir voru velkomnir, alltaf tvísetið,
og eins og áður þá fór enginn
svangur heim og sendi hún flesta
með afganga heim. Á sprengidag
var alltaf saltkjöt og baunir og
eins og áður voru allir velkomnir.
Burtséð frá mat þá var amma
einnig mikill nammigrís og alltaf
var til nóg af sælgæti á heimilinu,
þá einna helst vindlar, rindlar,
karamellukúlur og ópal og alltaf
voru til kókosbollur eða kossar. Á
páskunum gaf hún okkur krökk-
unum alltaf páskaegg frá Nóa-Sí-
ríusi.
Dídí amma elskaði fallega hluti
og fór hún oft á allskonar listasýn-
ingar, antikbúðir og markaði. Allt-
af fann hún eitthvað sem henni
fannst fallegt sem hún vildi eiga
eða gefa öðrum. Farnar voru ófá-
ar búðarferðir með Ástu systur
hennar, og þegar yngsta lang-
ömmubarnið hennar, Kolbrún, var
komin með aldur til þá fannst
henni ægilega gaman að fara með
henni og kaupa eitthvert glingur.
Hún umkringdi sig með listaverk-
um, málverkum, skúlptúrum og
öðru glingri.
Hún var mjög stolt af Katrínu
Rós og Kolbrúnu, langömmu-
stelpunum sínum, vildi vita hvern-
ig þeim gekk í skóla og sérstak-
lega hvernig þeim báðum gekk í
íshokkí og horfði hún iðulega á
leiki ef þeir voru sýndir í sjónvarp-
inu. Hún vildi alltaf vita hvað væri
á döfinni í okkar lífi, hvernig dýrin
hefðu það hjá þeim sem áttu gælu-
dýr og hvernig við hefðum það.
Ég held við öll eigum eftir að
sakna þess að heyra í henni, kíkja í
heimsókn og hlusta á hana tala um
fjölskylduna, hvað allir væru að
gera og þess háttar.
Við elskum þig ótrúlega mikið.
Þín barnabörn,
Rósa, Kópur og Birna.
Elsku Dídí mín.
Mikið fórstu snöggt frá okkur.
Nokkrum dögum áður greind með
alvarleg veikindi.
Þú sagðist alltaf hafa það fínt
en hafðir meiri áhyggjur af okkur
hinum.
Sterkari og betri manneskju en
þig var erfitt að finna. Vildir allt
fyrir alla gera og gerðir. Fiskiboll-
ur … alltaf var þínum nánustu
boðið á bolludaginn og þú varst
ánægðust ef það var tvísetið við
borðið. Sprengidagurinn – puls-
urnar og heimalagaða kartöflusal-
atið þitt á gamlárskvöld – að sjálf-
sögðu heimsent og ekki má
gleyma lúðuhlaupinu á jólunum
með heimalagaðri kokteilsósu
með fullt af rjóma a la Dídí.
Þú hafðir svo gaman af því að
gefa fallega hluti í gjafir og varst
algjör fagurkeri hvort sem var á
listmuni eða á föt. Að skreppa í
Debba eða Kringluna og Smára-
lind að skoða. Fara í bíltúr í Hveró
og skoða blómin en þú elskaðir
blóm. Tja, og fá Ástu í bíltúr í
Fjarðarkaup og skella í fiskibollur
eða í Koló og kaupa harðfisk
handa hundunum, en alla tíð hefur
þú átt hunda og elskaðir þá meira
en allt. Enda fengu þeir dekur-
uppeldi – sem okkur þótti nóg um
– og enginn matur var nógu góður
fyrir hundana.
Dídí mín var gull af manni og
þvílíkt sem hún og Halli reyndust
mömmu vel þegar hún veiktist.
Þau töldu ekki eftir sé að skutlast
út á Seltjarnarnes og taka
mömmu með í bíltúr. Ég veit að
mamma var þeim óendanlega
þakklát fyrir hugulsemina og um-
hyggjuna og hvað henni þótti
vænt um þetta. Við getum seint
fullþakkað þetta. En svona var
Dídí en þær systur voru nánar og
ég veit að það er gaman í Sum-
arlandinu núna og amma og þau
systkinin hafa tekið vel á móti
henni.
Dídí og Halli kynntust 17 ára og
höfðu verið gift í tæp 68 ár. Yf-
irleitt voru þau nefnd saman enda
alltaf saman. Þau bjuggu lengst af
á Sólbakka á Vatnsenda og mikið
var alltaf gott að koma til þeirra.
Alltaf stökk hún til og smurði heil-
an bakka af brauði og þá helst með
eggjum og síld því hún vissi hvað
mér þótti það gott. Við vorum
mjög nánar og ég kynnti Dídí sem
svona hina mömmu mína.
Mikið þótti okkur vænt hvor
um aðra.
Það verður skrítið að vera ekki
saman fyrir jólin að pakka inn
jólagjöfunum fyrir hana eins og ég
hef gert með henni í fjölda ára.
Erfitt að fá ekki símtölin en við
töluðum mikið saman í síma en
hún hélt manni upplýstum um
hvað væri í gangi hjá stórfjöl-
skyldunni en hún var mjög frænd-
rækin og var í sambandi við ótrú-
lega marga. Henni var annt um
sitt fólk og fróð um sína ætt og
stolt af henni.
Ég veit að Dídí hefur ekki viljað
að ég væri að ræða um hennar
veikindi en hún hefur gengið í
gegnum svo margt. Við sögðum
stundum að hún hlyti að hafa níu
líf. En nú hefur ljósið slokknað en
minningarnar um þig, elsku Dídí,
þær lifa.
Ég er stolt af því að hafa tengst
þér og minnist þín með ást og
hlýju og veit að við hittumst síðar.
Ég kveiki á kerti í einum af
mörgu kertastjökunum sem þú
hefur gefið mér og mér er létt að
vita að þjáningum þínum er lokið.
Ég kveð þið með sömu orðun-
um og ég sagði við þig í okkar síð-
asta samtali: Ég elska þig.
Hulda.
Við Rósa, sem alltaf var kölluð
Dídí, kynntumst í Austurbæjar-
skólanum, vorum í sama bekk, en
eftir að skólaskyldu lauk skildi
leiðir okkar í nokkur ár en við hitt-
umst síðan aftur þegar við hófum
störf í frystihúsinu á Kirkjusandi.
Þar varð Dídí fljótlega leiðtogi
okkar stúlknanna, hún var hörku-
góður vinnukraftur, skemmtileg í
tilsvörum og gat vel svarað fyrir
sig ef svo bar undir, það var borin
virðing fyrir henni bæði af yfir-
mönnum og okkur stelpunum.
Hún var góður leiðtogi, góð mann-
eskja og bar mikla umhyggju fyrir
mönnum og dýrum, hún var sann-
kölluð alvörukona.
Það væri hægt að segja margar
góðar og skemmtilegar sögur af
veru okkar í frystihúsinu. Á seinni
árum endurnýjuðum við vinskap-
inn og fórum oft saman ásamt
Ástu systur hennar og Rannsý,
fengum okkur kaffisopa og kíkt-
um svona aðeins í búðir, stundum
skruppum við út úr bænum. Þetta
gerðum við lengi vel og það var
mikið hlegið og spjallað um gömlu
góðu dagana, rifjuð upp prakkara-
strikin í frystihúsinu og vorum við
sammála um að þessi vinnustaður
væri skemmtilegasti staður sem
við hefðum unnið á.
Dídí átti stóran systkinahóp,
hún var límið í þeirra hópi og mér
fannst stundum eins og hún setti
þeirra hag langt framar sínum
eigin. Eitt sinn er við vorum í búð-
arferð var hún að skoða kjóla, ég
spurði hana hvort hún væri að
leita sér að kjól: „Nei,“ svaraði
hún, „en það væri gott fyrir hana
Önnu systur að eiga svona kjól.“
Hún keypti kjólinn. Anna systir
hennar hefur líklega verið á sjö-
tugsaldri þegar þetta var.
Dídí var mikill fagurkeri og ber
heimili þeirra Halla þess merki og
það sem meira var er það að gest-
risni þeirra hjóna var alveg ein-
stök og enginn fór svangur frá
þeim – sumir fóru líka með nesti
með sér heim. Ég var svo heppin
að fá að kynnast aðeins fiskboll-
unum hennar, sem má segja að
séu orðnar landsfrægar hún var
einstaklega góður kokkur og naut
þess að taka á móti gestum.
Dídí átti við erfið veikindi að
stríða hin síðari ár. Hún var alltaf
ákveðin í því að sigrast á þeim en
svo fór ekki að þessu sinni, hún
lést á Landspítalanum aðfaranótt
13. júní. Blessuð sé minning henn-
ar.
Vinátta okkar Dídíar var sönn
og trú, allar minningarnar um
samveru okkar geymi ég í hjarta
mínu og ylja mér við þær þar til
við hittumst næst, líklega í blóma-
brekkunni. Ekki er ólíklegt að við
þá upprifjun falli nokkur gleði- og
sorgartár.
Elsku hjartans vinkona, ég
kveð þig núna með miklum sökn-
uði. Guð blessi þig. Halli minn,
Guðjón og fjölskylda, systur Dídí-
ar og aðrir ættingjar og vinir, inni-
legar samúðarkveðjur til ykkar.
Guðrún
Guðjónsdóttir.
Rósa Jónsdóttir