Morgunblaðið - 08.08.2022, Blaðsíða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 8. ÁGÚST 2022
✝
Sandra May
Ericson fædd-
ist á Long Island í
Bandaríkjunum
29. nóvember
1953. Hún lést á
líknardeild Land-
spítalans 28. júlí
2022.
Sandra var
dóttir Ragnhildar
Eiðsdóttur, f. 15.3.
1930, d. 1.4. 2000,
og Henrys Fredericks Ericson.
Bróðir hennar er Kristmann
Ericson, meðferðarráðgjafi, f.
3.12 1960.
Árið 1972 giftist hún Gunn-
ari Bergmann Arnkelssyni,
kennara, f. 3.8. 1948. Þau
hlíð, BA-prófi í listfræði frá
University of South Florida og
MA í listfræði frá Bryn Mawr
College í Pennsylvaníu og
stundaði einnig doktorsnám
þar. Hún kenndi í Bryn Mawr
og Muhlenberg College. Hún
stofnaði ásamt manni sínum
Leonard myndlistargalleríið
Ericson Gallery í Fíladelfíu á
tíunda áratugnum. Árið 2005
varð hún fyrir mænuskaða í
slysi og var bundin við hjóla-
stól eftir það. Hún og maður
hennar fluttu til Íslands árið
2007 þar sem þau hafa verið
búsett síðan.
Útförin fer fram frá Hall-
grímskirkju í dag, 8. ágúst
2022, klukkan 15.
skildu. Dóttir
þeirra er Magda-
lena Bergmann
Gunnarsdóttir, sál-
fræðingur, f. 18.2.
1973. Sandra gift-
ist síðar Edward
Fort Fry, prófess-
or í listfræði, f.
6.5. 1935, d. 17.4.
1992. Núlifandi
eiginmaður henn-
ar er Leonard
Fredrick Ashford prestur, f.
13.5. 1943, börn hans eru Nina
Christine Campagna, f. 3.1.
1970, og Paul Templin Ash-
ford, f. 5.7. 1973.
Sandra lauk stúdentsprófi
frá Menntaskólanum í Hamra-
Sandra frænka var sérstök.
Kynni mín af henni voru kafla-
skipt í gegnum lífið, fyrst man
ég eftir henni sem stráklingur,
ekki síst þegar ég var að leika
mér með bróður hennar Krist-
manni, jafnaldra mínum. Hún
var þá ung og glæsileg stúlka
sem vakti athygli flestra sem á
vegi hennar urðu.
Sandra giftist fyrsta manni
sínum, Gunnari Bergmann Arn-
kelssyni snemma á áttunda ára-
tugnum og flutti um tíma til
Hríseyjar, muni ég rétt, og við
höfðum minna af henni að segja
þessi árin, utan þess að við
fréttum auðvitað af fæðingu
dóttur þeirra, Lenu Bergmann
Gunnarsdóttur. Hún fór ásamt
fjölskyldunni til Bandaríkjanna
til náms í listfræði við Univers-
ity of Florida. Þau Gunnar
skildu og hún hélt í framhalds-
nám í listfræði við Bryn Mawr
College í Pennsylvaníu. Þar
kynntist hún öðrum manni sín-
um, þekktum listfræðingi og
prófessor, Edward Fort Fry,
nógu þekktum til að sviplegt
andlát hans snemma á tíunda
áratugnum var frétt í New
York Times.
En Sandra átti svo því láni
að fagna að kynnast núlifandi
eiginmanni sínum, Leonard
Frederick Ashford, á tíunda
áratugnum, manni sem hefur
fylgt henni af mikilli ást og
tryggð alla tíð síðan. Hún sagði
þá sögu, eða hvort það er þjóð-
saga í fjölskyldunni, að hún hafi
séð nafnið hans við dyr í há-
skólanum og þar stóð The Rev-
end Leonard Frederick As-
hford og þótti henni það
tilkomumikið, sagði hún sposk
eins og hún var svo oft. Þau
kynntust síðan í nefnd sem sá
um innkaup á listaverkum fyrir
skólann og eftir það varð ekki
aftur snúið. Þau settu síðan
heimili sitt niður í borginni
Fíladelfíu í Pennsylvaníu og
stofnuðu þar saman myndlist-
argalleríið Ericson Gallery sem
þau ráku í nokkur ár og sýndu
þar frægir listamenn ásamt öðr-
um, má þar nefna kanadíska
myndhöggvarann Robert
Murray sem dæmi.
Síðan gerðist það að Sandra
lenti í sínu örlagaríka slysi þar
sem hún varð fyrir mænuskaða
og hún lamaðist að mestu fyrir
neðan hálsinn. Það var tvísýnt
um líf hennar um tíma, en hún
barðist í gegnum það. Þar sem
fjölskylda hennar var að mestu
hér á Íslandi ákvað hún svo að
flytjast hingað ásamt Len sín-
um og ekki stóð á honum að
koma með. Þar með hófst annar
hamingjuríkur og skemmtilegur
kafli fyrir okkur hin, því þótt
Sandra væri bundin við hjóla-
stól var hún stolt og skemmti-
leg og vildi vera með í öllum
fögnuðum fjölskyldunnar. Hún
hafði kannski góða fyrirmynd í
ömmu sinni, Guðríði, sem var
lengi bundin við hjólastól en
var samt höfuð fjölskyldunnar
svo lengi sem hún lifði.
Það voru forréttindi að
þekkja Söndru, þessa skarp-
greindu konu sem svo gaman
var að ræða við, því hún var
hreinskilin og átti til góðan
skammt af íroníu. Við höfum
fylgt þeim Len undanfarin
fimmtán ár hér á landi og haft
gríðarlega ánægju af þeim
kynnum; krakkarnir okkar hafa
sérstaklega laðast að Len og
Söndru og spjölluðu oft við þau
á Facetime. En fyrst og fremst
blífur minningin um heillandi
konu sem gaman var að ræða
við um fjölskylduna, listir og
samtímann og allt þar á milli.
Blessuð sé minning hennar sem
fór allt of fljótt.
Gauti Kristmannsson.
Sandra kallaði á mig í einni
heimsókn hjá ömmu í Eskihlíð-
inni árið 1969. Ég var uppnum-
in að flotta frænka mín sem var
fyrirmynd skyldi bjóða mér inn
í herbergi til sín. Með Söndru
voru tvær vinkonur og tónlist á
fóninum. Skvísurnar voru að
hlusta á nýjustu Bítlaplötuna,
Let it be. Sandra sýnir mér
plötuumslagið og spyr: „Hver
finnst þér sætastur?“ Ég var
tíu ára en hafði samt skoðun á
því. Jú, mér fannst þessi efst til
hægri sætastur. Sandra tók ut-
an um mig og sagði „mér finnst
það líka“. „Paul er langsætast-
ur.“ Þessi minning er mér dýr-
mæt og varð grunnurinn að
sterkri og einlægri vináttu sem
við Sandra áttum.
Reglulega heimsóttum við
Árni, Söndru og hennar ynd-
islega eiginmann Len til Phila-
delphiu. Það var ævintýri líkast
að koma til þeirra. Sandra tók
alltaf á móti okkur með opinn
faðminn og falleg orð þegar
hún bauð okkur velkomin.
Sandra og Len bjuggu í
gömlu húsi á þremur hæðum.
Hver hlutur í húsinu var ein-
stakur. Mikið af myndlist,
skúlptúr, postulíni, leirmunum,
antíkhúsgögnum og teppum.
Öllu var raðað fullkomlega,
engin mínimalismi heldur þvert
á móti hellingur af litum, form-
um og óvenjulegum hlutum
sem komu á óvart. Sandra var
með næmt auga fyrir hönnun
og einstaklega smekkvís.
Við kynntumst borginni vel
og Sandra sá til þess að fara
með okkur á helstu listasöfnin
og aðra menningartengda at-
burði. En á kvöldin elduðum við
oftast heima. Að vera í húsinu
þeirra var miklu skemmtilegra
heldur en að fara á veitinga-
stað. Við skiptum eldamennsk-
unni á milli okkar en þegar
Sandra eldaði þá galdraði hún
fram alls kyns framandi rétti
sem kitluðu bragðlaukana enda
frábær kokkur. Í eldhúsinu var
mikið hlegið, skemmtisögur
sagðar og alls kyns fróðleikur
sem gaman var að taka þátt í.
Þegar kom að mannkynssögu
og listum vissi Sandra allt. Ég
gat setið eins og fróðleiksfús
nemandi og hlustað á Söndru
tala um listaverk og söguna á
bak við tiltekið málverk. Þetta
gerði hún af næmni og virðingu
sem heillaði okkur öll.
Ytra umhverfi skipti Söndru
máli hvort sem það var heimilið
eða garðurinn. Þegar Sandra
lagði á borð þá voru antík-krist-
alsglös tekin fram, silfurhnífa-
pör, postulínsdiskar og þunnar
hvítar hörservéttur. Það var
upplifun að setjast til borðs með
þeim heiðurshjónum.
Ég er þakklát og stolt að
hafa átt þig sem frænku mína,
elsku Sandra, og mun sakna
hlýjunnar þinnar, fallega bross-
ins, nærgætninnar og innihalds-
ríku samræðnanna okkar.
Af Let it be þar sem kynni
okkar hófust.
And in my hour of darkness
she is standing right in front of me
speaking words of wisdom
Let it be
(Á stund myrkursins,
hún stendur fyrir framan mig,
talar af visku,
látum það vera)
Takk fyrir allt. Ég elska þig.
Guðríður B. Rail.
Elskuleg frænka mín og vin-
ur er fallin frá.
Því miður getum við Lísa
ekki verið viðstödd útför henn-
ar þar sem við erum stödd er-
lendis. Hún var mér og fjöl-
skyldu minni afar kær á öllum
tímum í lífi hennar og svo bætti
hún rósinni í hnappagatið þegar
hún kynntist eftirlifandi manni
sínum, Leonard Ashford. Þau
voru sannkallaðir sáluvinir enda
stóð hann eins og tröll við hlið
konu sinnar eftir að hún lam-
aðist. Ég hef aldrei séð annað
eins traust, trúnað og ást.
Sandra var listfræðingur, stór-
gáfuð og umfram allt skemmti-
leg og unun að vera í félagsskap
hennar, hennar verður sárt
saknað af fjölskyldu hennar og
vinum. Ég votta Len vini mín-
um og bróður mína dýpstu sam-
úð og þeirra fjölskyldu.
Þorsteinn Kristmannsson.
Sandra May Ericson
✝
Björn Jónsson
fæddist 30. júní
1935 í Bakkagerði í
Arnarneshreppi,
Eyjafirði. Hann lést
á Hjúkrunarheim-
ilinu Uppsölum á
Fáskrúðsfirði 14.
júlí 2022.
Foreldrar hans
voru Guðrún Katr-
ín Gísladóttir, f.
31.10. 1896, d. 16.2.
1977, og Jón Marínó Ólafsson, f.
8.8. 1884, d. 4.9. 1968.
Björn átti eina systur,
Ágústu, f. 7.1. 1919, d. 26.12.
2006, og einn fósturbróður, Jón
Pálmason, f. 15.8. 1918, d. 31.8.
2003.
Hinn 18.11. 1961 giftist Björn
Ástu Kristínu Guðmundsdóttur,
f. 28.3. 1926, d. 27.4. 2011. Börn
þeirra eru: 1) Ingveldur Björk, f.
8.3. 1963, gift Magnúsi Hreins-
syni, f. 14.3. 1955, börn þeirra
eru Agnes Ösp, gift Gunnari
Snorra Guðmundssyni, og eiga
þau þrjú börn, Ásta Birna gift
Markusi Kröner og eiga þau eitt
barn og Katla Rún. 2) Jón Rún-
ar, f. 18.5. 1965, giftur Jonah So-
corro M. Marchadesch, f. 27.6.
1978, börn þeirra eru Victoria
Isabelle og Elín Sabrina.
Fyrir átti Ásta Kristín fjögur
börn: 1) Victor
Björgvin Ingólfs-
son, f. 1.10. 1946, d.
8.7. 2004, giftur
Kristínu Sigrúnu
Halldórsdóttur, f.
11.10. 1947, eiga
þau fjögur börn. 2)
Guðmundur Árni
Þorkell Sigurðsson,
f. 13.11. 1948, gift-
ur Sigurbjörgu Sig-
urðardóttur, f.
17.6. 1953, eiga þau þrjú börn. 3)
Elín Lára Sigurðardóttir, f.
16.2. 1950, gift Sigurði Oddi
Gunnarsyni, f. 1.8. 1931, d. 6.7.
2016, eiga þau fjögur börn. 4)
Ásta Sigríður Sigurðardóttir, f.
2.10. 1957, gift Sigurbirni Árna-
syni, f. 7.2. 1954, eiga þau fimm
börn. Samtals eru afkomendur
þeirra hjóna sextíu og fjórir.
Björn ólst upp á Bakkagerði í
Arnarneshreppi, Eyjafirði þar
sem hann reri oft til sjávar með
föður sínum. Björn vann lengst
af sem vélstjóri á fiskiskipum.
Hann fluttist austur á Djúpavog
með fjölskyldu sinni árið 1970
og bjó þar allt þar til hann flutt-
ist á hjúkrunarheimilið Uppsali
á Fáskrúðsfirði árið 2017 þar
sem hann bjó til æviloka.
Útförin fór fram í Djúpavogs-
kirkju 26. júlí 2022.
Mig langar í örfáum orðum að
minnast þín kæri Björn.
Árið var 1956 og ég sex ára
þegar sá þig fyrst. Þá bjuggum
við á Ásvallagötunni í Reykjavík.
Þú komst með strákunum Jóa og
Lalla frá Sælandi sem voru þá í
Stýrimannaskólanum og voru oft
í fæði hjá mömmu. Ég man hvað
mér fannst þú svakalega stór við
hliðina á bræðrunum sem voru
fremur lágvaxnir og svo varstu
líka mjög grannur. Ári seinna
fluttum við í Kópavog og þú
komst stundum þangað en Lalli
og Binni bjuggu hjá okkur þar
um tíma. Þeir voru mjög
skemmtilegir, spiluðu bæði á
harmoniku og gítar. Ég man
hvað mig langaði að læra á nikku
en mamma vildi ekki leyfa það.
Lalli kenndi mér fyrstu gripin á
gítar og seinna eignaðist ég slík-
an grip. Mér fannst þú alltaf
frekar daufur, eiginlega bara
ekkert skemmtilegur. Þarna var
ég 10 ára. Næsta vor þegar ég
var 11 ára fór mamma með mig
til Danmerkur þar sem ég átti að
passa tvö börn vinkonu hennar
sem þar bjó ásamt pólskum
manni sínum. Þetta var lær-
dómsríkt fyrir mig. Ég lærði
fljótt að tala dönsku og við ferð-
uðumst mikið og veðrið var alltaf
gott. Ég fór heim til Íslands í
ágúst einsömul með flugvél. Ég
man að vélin hét Gullfaxi og það
var yndisleg flugfreyja sem sat
hjá mér þegar hún var ekki að
sinna öðrum farþegum. Við vor-
um að minnsta kosti fimm tíma á
flugi og vélin hristist mikið.
Mamma sótti mig á Reykjavík-
urflugvöll. Mér fannst eitthvað
skrítið liggja í loftinu. Hún sagði
mér að hún og pabbi væru skilin
og að við værum að flytja suður í
Garðahrepp í hús sem hún væri
búin að kaupa. Ég varð mjög leið
og reið. Svo einhverjum vikum/
mánuðum seinna komst þú í
heimsókn og mamma sagði mér
að þið ætluðuð að gifta ykkur. Þá
var mér allri lokið. Ég varð alveg
vita brjáluð og úthúðaði þér á all-
an hátt. En það var alveg sama
hversu orðljót ég var, þú varst
alltaf jafn rólegur og prúður. Ég
man ekki hvenær ég sættist við
þig en smátt og smátt tók ég þig í
sátt enda varstu nánast aldrei
heima, alltaf úti á sjó. Þetta voru
okkar fyrstu kynni. Þú reyndist
okkur systkinunum alltaf vel og
hafðir einstaka þolinmæði gagn-
vart öllu. Þið fluttuð svo austur á
Djúpavog og ég dvaldi hjá ykkur
eitt ár á meðan ég sjálf stóð í
skilnaði. Skilnaður hjóna er alltaf
erfiður en það er alltaf einhver
ástæða sem býr að baki og al-
gjörlega fáránlegt að ætla að það
sé bara einhver einn sem veldur.
Ég bað þig aldrei afsökunar á
hegðun minni gagnvart þér en
reyndi að sýna í verki hversu
mjög ég virti þig og þína prúð-
mennsku.
Þegar mamma dó 2011 tókst
þú Emblu litlu undir þinn vernd-
arvæng og það var einstakt sam-
band sem myndaðist á milli ykk-
ar. Þegar svo fór að halla undan
fæti hjá þér og þú þurftir að
flytja á hjúkrunarheimilið Upp-
sali gastu ekki tekið Emblu með
og þá tók ég hana til mín. Þar bjó
hún með mínum uns hún flutti
yfir í Sumarlandið með Snorra
vini sínum fyrir ári. Það hafa
vafalaust orðið gleðifundir þegar
þið hittust þar öll fyrir stuttu.
Hafðu þökk fyrir allt og allt.
Lára.
Björn Jónsson
✝
Jóna Jóns-
dóttir, hús-
freyja, bóndi og
skólabílstjóri,
fæddist í Borg-
arnesi 8. ágúst
1947. Hún lést á
Sjúkrahúsi Akra-
ness 8. júlí 2020.
Foreldrar henn-
ar voru Guðlaug
Sigurjónsdóttir
húsmóðir, f. 12.
apríl 1918, d. 31. maí 2007, og
Jón Úlfarsson bifreiðarstjóri,
f. 20. ágúst 1912, d. 12. sept-
ember 1981. Systkini hennar
eru Úlfar Gunnar, f. 1936, d.
2014, Lára, f. 1942, d. 2017,
Rannveig, f. 1944, Sigurjón, f.
1945, Ásta, f. 1947, Anna, f.
1949, d. 2017, Baldur, f. 1953,
Ragnar, f. 1954, og Hulda, f.
1958.
Jóna giftist hinn 13. sept-
ember 1969 Guðbrandi Guð-
brandssyni bónda, f. í Tröð
Kolbeinsstaðahreppi 28. apríl
1947. Foreldrar hans voru
Bjargey Guðmundsdóttir, f.
1910, d. 1970, og Guðbrandur
Magnússon, f. 1894, d. 1973.
Jóna og Guðbrandur eign-
uðust átta börn: 1) Áslaug, f.
1968. Eiginmaður hennar
Gísli Þórðarson, f. 1969. Fyrir
átti Áslaug soninn a) Jakob
Lukka, f. 1983. Maki hennar
er Huginn Rafn Arnarson, f.
1987. Saman eiga þau a)
Ragnheiði Bríeti, f. 2015, og
b) Kormák Loga, f. 2019. 8)
Jóhannes, f. 1985. Eiginkona
hans er Jónína Svavarsdóttir,
f. 1985. Saman eiga þau a)
Jónas Emil, f. 2011, Brynhildi
Eyju, f. 2014, og Örnólf Kára,
f. 2017. Fyrir átti Jónína
dótturina Steinunni Láru, f.
2005.
Jóna ólst upp hjá for-
eldrum sínum í Borgarnesi
ásamt níu systkinum sínum.
Hún fluttist ung að Mel í
Hraunhreppi og hóf þar bú-
skap ásamt Guðbrandi. Árið
1979 fluttust þau að Stað-
arhrauni þar sem þau byggðu
upp myndarlegt bú. Jóna tók
ávallt virkan þátt í bústörfum
auk þess að sinna stóru heim-
ili. Hún var einstaklega hand-
lagin og úrræðagóð, kunni að
gera mikið úr litlu og gerði
við fjölmörg tæki og tól á
heimilinu. Hún saumaði föt á
börnin og prjónaði hlý klæði
á bóndann, börn og barna-
börn. Jóna var matráðskona í
leitum í fjallhúsi í Hítarhólma
í áratugi og fæddi að auki
fjölmarga svanga smala í
smalamennskum og réttum
heima á Staðarhrauni alla
tíð.
Jóna var jarðsungin í
Borgarneskirkju 17. júlí
2020.
Arnar, f. 1987,
maki Guðdís Jóns-
dóttir, f. 1990, og
eiga þau tvö börn.
Saman eiga Ás-
laug og Gísli b)
Þórð, f. 1990, og
á hann þrjú börn,
c) Guðbrand
Tuma, f. 1999, og
d) Jónu Maríu, f.
2002. 2) Úlfar, f.
1969. Fyrrverandi
eiginkona hans er Kristín
Magdalena Ágústsdóttir, f.
1972. Saman eiga þau a) Jón
Gunnar, f. 1997, eiginkona
Hafdís Lára Halldórsdóttir, f.
1997, og eiga þau tvö börn. b)
Ágúst Guðmann, f. 1998, c)
Guðbrand Örn, f. 2001, d) Sig-
urjón Ragnar, f. 2009 og e)
Magdalenu Þöll, f. 2012. 3)
Guðrún Steinunn, f. 1972.
Fyrrverandi maki hennar er
Kolbrún Óttarsdóttir, f. 1969.
Saman eiga þær a) Hugrúnu
Hönnu, f. 2006. Guðrún St. á
einnig b) Birtu Rún, f. 2012.
4) Bjargey Anna, f. 1976. 5)
Gunnhildur, f. 1978. Eig-
inmaður hennar Páll Halldór
Björgúlfsson, f. 1978. Saman
eiga þau a) Úlf Pál, f. 2008,
Hjördísi Sigrúnu, f. 2010, og
Matthildi Móu, f. 2013. 6) Jón
Guðlaugur f. 1981. 7) Hugrún
Á afmælisdegi mömmu er
gott að minnast hennar nú þeg-
ar tvö ár eru liðin frá því að við
misstum hana frá okkur eftir
stutta baráttu við krabbamein.
Þó hún væri ekki mikið fyrir að
berast á þá hélt hún oftast upp
á afmælið sitt og vildi sífellt
stækkandi hóp afkomenda til sín
á Staðarhraun í einhvers konar
veisluhöld. Hópurinn heldur
áfram að stækka og fjögur
barnabarnabörn hafa bæst við á
þessum tveimur árum. Mamma
var ósérhlífin og það ætti að
vera mynd af henni við orðabók-
arskilgreininguna á seiglu, orðin
bóndi 21 árs með pabba og
þremur börnum í eldgömlu húsi
og þau byggðu svo bara annan
bæ á meðan tvö börn bættust
við og svo gerði hún sér lítið
fyrir og eignaðist þrjú í viðbót
eftir að við vorum flutt á Staðar-
hraun. Mamma var einstaklega
úrræðagóð og handlagin, hún
gerði við allt frá ullarsokkum að
þvottavél heimilisins, saumaði á
okkur skóla- og sparifötin og
passaði að við færum alltaf al-
mennilega klædd í smala-
mennskur enda „er alltaf hægt
að klæða sig úr en ekki hægt að
bæta við hlýjum fötum ef þau
eru skilin eftir heima“. Hún var
ekkert mikið fyrir að flíka til-
finningum sínum og hvað þá að
tala um þær en sýndi í staðinn
umhyggju í verki. Hrósaði okk-
ur sjaldnast í eigin persónu en
montaði sig svo af okkur við vini
og ættingja svo við vissum nú
alltaf að hún væri stolt af þess-
um krakkaskara. Ég er alltaf að
átta mig betur og betur á hvað
mamma kenndi mér mikið og
vona að hún sé á góðum stað í
góðu yfirlæti með kaffibolla sem
einhver annar hellti upp á.
Bjargey Anna Guð-
brandsdóttir.
Jóna Jónsdóttir