Atlantica - 01.12.2006, Síða 36

Atlantica - 01.12.2006, Síða 36
PARISa because it was raining. When I’m tired I lie down and it don’t matter where. Sometimes it’s in the pahking lot.” I ask Pete where he met these guys, with whom he’s eaten breakfast more than 5,000 times. “Aw, I just found these guys crawhlin’ down the street,” he smirks, shifting in his stool. “What do you do during the two-and-a-half days the diner’s closed?” I ask no one in particu- lar. “We tailgate it,” Babson says, deadpan. Becky Rand, 52, opened her eponymous diner on Hobson’s Wharf in 1991 with USD 55,000 of borrowed money and a prayer. “There was a need for this,” Rand told me later. “You know, the guy with the grease on his clothes and the fiberglass in his hair needs a place to eat. Everyone wants to eat a good meal. A homemade meal.” At the time, her children were between the ages of one and 12, and her husband had just left her. She waited tables breakfast, lunch, and dinner, and baked pies during her “free” time to make ends meet. She had no health insurance and slowly began to lose her house. “One sick kid would wipe out my money for the week,” Rand said. She has since put all of her children but one through college. “You’ve gotta fake it ’til you make it.” Every one of her kids either works or has worked at the diner. Rand’s dad comes in three times a day – at night he mops the floor. Her three sons, all lobstermen, catch the lobsters she serves for dinner. Rand’s hours? Usually 2:30 pm until 2:30 am. Her office, the size of a janitorial closet, is crammed to the ceiling with stuff, and there’s no room on the desk to complete paperwork for bills or payroll. Come midnight, she lays her spreadsheets out on the front counter and gets her work done. Nowadays she’s usually out before the 4 am boys roll in, but not always. “There’s a buzz at 4 am,” Becky says. “They’re almost always chatting about the weather while nursing their coffee. As it gets colder, they linger a little longer. And, you know, I always feel a responsibility. When we close those two and a half days, I want to be here for them.” His usual: a coffee and a “medium rare” blueberry muffin, (read: fresh out of the oven). Plus one to go. BECKY RAND 034-44MainAtl606.indd 34 18.10.2006 21:54:01
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100

x

Atlantica

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Atlantica
https://timarit.is/publication/1840

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.