Muninn - 01.08.2018, Page 80

Tíminn klárast og ég Labba í hina tímana með öllum þessum mismunandi en
á sama tíma svo einsleitu persónuleikum. Þetta er ekkert svo stór skóli þannig
að maður sér sama fólkið aLla daga og er farin að þekkja týpurnar. Það eru
raunverulega þrenns konar týpur. Það eru þeir sem vilja falla í hópinn, þeir sem
vilja vera öðruvísi en allir aðrir og þeir sem vilja vera eins og þeir sem vilja vera
öðruvísi.
Nú er klukkan orðin fjögur sem þýðir að það er tími til þess að fara heim. Ég
Labba niður stigann og stíg upp í strætóinn. Maðurinn sem ég talaði við í
morgun er ekki þar. Ég veLti fyrir mér hvort hann gæti verið að vinna lengur eða
hvar hann sé. Þetta er ömurLeg bílferð.
Ég kem heim og mamma tekur á móti mér brosandi eins og alLtaf þó ég viti að
það sé engin góð tiLfinning á bak við þetta bros. Hún vinnur í vinnu sem hún
hatar og hugsar ekkert um sjáLfa sig því henni finnst það tímaeyðsla. Hún reynir
sitt besta að feLa það en ég þekki hana einum of vel. Pabbi fór frá okkur þegar
ég var 13 ára og hún hefur alLtaf verið svoLítið tóm að innan síðan þá heLd ég.
Hún á enga vini, bara kunningja, eins og ég. Ég heLd að ég sé eina manneskjan í
heiminum sem henni þykirvænt um, hvað sem það þýðir.
Ég þori varLa að fara upp í rúm aftur því þá flæða hugsanirnar að mér og ég
kann ekki að stoppa þær. Stundum er ég hrædd við það en á sömu stundu velti
ég fyrir mér hver tilgangurinn er í því að vera hrædd við sjálfa mig. En svo hugsa
ég að ef ég ætti að vera hrædd við eitthvað þá er það mig sjáLfa ekki satt. Er
tiLgangur með einhverju yfir höfuð samt? Nú eru þær byrjaðar, hugsanirnar.
Ég sofna.
Þriðjudagur. Jæja þá er það bara að gera það sama og ég geri aLla daga, standa
upp og fara í strætó. Nei samt ekki, kannski er maðurinn þarna í dag. Ég
labba að strætóstoppistöðinni vongóð um að hann sitji þar eða aLLavega inni
í strætónum. Ég fer upp í strætóinn og þarna situr hann. í þetta skiptið ákveð
ég að setjast hjá honum og byrja á því að spyrja hann hvað hann heiti. Ég heLd
hann hafi verið glaður að sjá mig þó hann hafi ekki Litið út fyrir það. Hann segist
heita Casey. Við spjöLLuðum heiLmikið því það tekur aLveg klukkutíma að fara
frá heimilinu mínu í skóLann þar sem hann vinnur. Hann hefur þvílíkan áhuga á
því að spjaLla og segir að honum finnist gaman að ég sé ekki eins og alLar aðrar
stelpur sem hann hefur taLað við. Það er komið að stoppinu hans. Hann kveður
og segist vonast til að sjá mig á morgun. Ég segi að mér sé svona nokkurn
veginn sama hvort ég sjái hann, bara svo hann haLdi ekki að mér Líki eitthvað
við hann því mér Líkar ekkert við hann, ekki þannig, hann er svo gamaLl. Hann er
alveg 27 ára, sem er 10 árum eLdri en ég. Sem hann svosem veit ekki.
Ég fer í skóLann og sé sama fólkið og aLLa aðra daga, aLLir að gera eitthvað.
Hvort það er að keppast um athygli frá samnemendum sínum, kennaranum eða
fóLkinu í símanum þá eru þau endaLaust að misskiLja heiminn. Þau átta sig ekki
á því að þetta hefur engan tilgang. Ekkert hefur tiLgang.
Ég fer í strætóinn heim, bíð eftir að sjá andlitið á Casey birtast þegar hann sér
mig þegar við komum að hans stoppi en ég sé engan Casey. Strætóinn keyrir
af stað og þegar ég Lít aftur fyrir mig er Casey hlaupandi á eftir okkur. Ég öskra
á strætóbílstjórann þangað tiL hann stoppar því það er bara einn strætó sem
gengur um bæinn og ég ætlaði sko ekki að missa af því að taLa við Casey.