Muninn - 01.08.2018, Blaðsíða 81

Hann er greinilega ekki alveg búinn að læra á lífið hérna í Grayville. Hann
hlýtur að vera frá New York eða einhverri álfka borg þar sem það eru miUjón
samgönguieiðir allan tíma sólahringsins. Strætóbílstjórinn gerir honum Ijóst
að hann muni ekki stoppa aftur fyrir honum ef hann verður seinn. Hann var
reiður, ég hef aldrei séð Tom-strætó reiðan áður. Það er það sem ég kalla
hann. Ég veit ekkert hvað hann heitir þannig að í mínum huga heitir hann
Tom-strætó. Hann hefur aUtaf verið þessi hressi strætóbíLstjóri sem að veit
held ég ekkert af hverju hann er hress en hann er það bara alltaf, sama
hversu leiðinleg eða óhress ég er við hann þá býður hann mér alltaf tyggjó
þegar ég kem inn. Ég er reyndar eini fastakúnninn hans, sem mér finnst svo
sem bara fínt því að ég neita því að eyða pening og andrúmslofti í enn einn
bíLinn, eða það er það sem ég segi við mömmu. Aðalástæðan er sú að ég þori
ekki að Læra á bíl því ég treysti sjáLfri mér í raun ekki fyrir því að keyra ekki
út af kletti þegar ég dett í aLlar þessar hugsanir. Þær eru nú reyndar oftast
bara þegar ég Leggst á koddann en maður veit aLdrei. Ég nefniLega hugsa að
ég gæti ekki gert mömmu það að deyja frá henni. Hún á engan annan.
Stoppistöðin mín er komin og ég fer heim á koddann. Þetta kvöLd er öðruvísi
en hin kvöLdin því núna koma engar svona hugsanir. Núna er ég að veLta
fyrir mér hvar Casey býr. ÆtLi hann eigi konu og barn eða býr hann einn með
kettinum sínum? Og já það eru bara tvö tilfeLli. Hvað ætLi hann geri þegar
hann er ekki að vinna? ÆtLi hann sé hamingjusamur eða ætLi honum finnist
hamingja vera tímasóun eins og mér?
Restina af vikunni lifi ég á því að fara í þennan strætó. Það er batteríið mitt,
það sem heldur mér vakandi. Ég hef aldrei hlegið jafn mikið á ævi minni
eins og bara þessa viku á því að gera grín að heiLalausu fólki sem gerir
ekki annað en að undirbúa sig undir morgundaginn og hugsa um hvað því
leið veL í gær sem það gerði ekkert endilega. Það er aLLt betra en núið fyrir
þetta fóLk. Mér líður eins og við tvö séum föst inni í töLvuLeik þar sem við
erum einu Leikmennirnir og það er fulLt af fóLki sem hefur verið forritað tiL
þess að segja og gera alLs kyns hLuti. í dag er sunnudagur. Dagur sem var
skapaður sem Letidagur. Enginn strætó í gær og enginn í dag svo ég ákveð
að Liggja uppi í rúmi og teikna eins og ég geri stundum. Það er rigning úti
svo ég teikna. Hugurinn reikar og ég fer að hugsa út í það að ef ekkert hefur
tiLgang og það er bara heiLalaust fóLk í heiminum nema ég og einhver 27
ára grunnskólakennari, hvers vegna ég er að þessu öLLu saman, tiL hvers? Ég
fer út, sest út í bílinn hennar mömmu, kveiki á honum án þess að spenna
mig, keyri út í bæ framhjá strætóstöðinni og ætla að reyna að finna Casey.
Kannski hann hafi einhver svör en þegar ég keyri framhjá strætóstöðinni
er Casey sitjandi á einhverjum pappa inn í skýlinu. Hann er heimilisLaus. Er
hann heimilisLaus?
Það er þá engin von fyrir fóLk eins og okkur. Það er engin lausn fyrir mig.
“Þetta reddast” ekki. Ég fyLgist með sjálfri mér keyra mikLu hraðar en ég
ætlaði mér og aLlt í einu
- Nafnlaust