Heimili og skóli - 01.10.1968, Side 10

ÓLAFUR GUNNARSSO'N, sálfræðingur:
Er yfirleitt um
að ræða einhvern
„erfiðan aldur?"
Sjœllands Tindende 13. júlí 1968.
Það bar til í október í fyrra, að íslenzk-
ur alþingismaður flutti verulega góða ræðu
í Alþingi um æskulýðsvandamálið. En
þetta var Jónas Árnason, rithöfundur og
alþingismaður. Meðal annars ræddi hann
um það djúp, sem orðið hefur á milli kyn-
slóðanna, er hann taldi óheillavænlega
þróun. Að nokkru leyti vegna þessarar
ræðu og að nokkru út frá eigin reynslu,
verður vikið að þessu vandamáli í eftirfar-
andi grein.
Jónas Árnason, og fleiri skoðanahræður
hans, hafa í seinni tíð bent á, að djúpið
milli kynslóðanna leiðir til einsemdar hjá
börnum og unglingum á vissum aldri. Á
gelgjuskeiðinu lætur þetta eftir sig sálfræði
lega eyðimörk, þar sem erfitt er að halda
réttum áttum, en eftir verður enn meiri
lamandi einsemdarkennd.
Af samtölum við ungt fólk, hef ég hin
síðari ár orðið þessarar sálfræðilegu ein-
semdar var, sem oft er á góðri leið með að
gera líf hinna ungu óbærilegt, og þá er
102 HEIMILI OG SKÓLI
stutt leið út í allskonar misreiknuð glappa-
skot.
Hinar ríkmannlegu stofur heimilanna
bæta ekki úr þessari einmanakennd, held-
ur geta beinlínis aukið á hana. Það er
heldur ekki hægt að ráða bót á þessari ein-
manakennd unglinganna með því að gefa
þeim rausnarlega vasapeninga.
Þegar ég var drengúr, var ég alinn upp
á bændabýli, þar sem þrjár kynslóðir
mynduðu heimilið. Fósturforeldrar mínir,
ásamt vinnuhjúum á svipuðum aldri,
mynduðu kjarna heimilisins. Annars veg-
ar voru þarna þrjár aldraðar manneskjur,
ein kona og tveir karlar, en hinsvegar tvö
fóstursystkini mín, ein stúlka, lítið eitt
yngrí en ég og svo ég sjálfur. Allt þetta
fóík var samanslungið af frændsemisbönd-
um og vináttu, sem átti sér djúpar rætur.
I sameiningu mynduðum við eina heild,
þar sem hver einstaklingur hafði sínu
ákveðna hlutverki að gegna, sem þurfti
að rækja vel og greip auk þess inn í fjöl-