Úrval - 01.07.1981, Blaðsíða 22

20
ÚRVAL
var Hurley álitinn of gamall til að fá
stöðu sem herljósmyndari. Hann
hófst því ekki haoda fyrr en 1940. Þá
birtist hann á vígvellinum, fimmtíu
og fimm ára gamall, og stóð við hlið
ástralskra hermanna í líbýsku eyði-
mörkinni. Hann tók myndir af falli
Bardia og seinna Torek. Hann tók
myndir í Sýrlandi, fékk mýraköldu og
orðu fyrir myndir sínar.
Hann tók myndir af átökunum við
Alamein sem birst hafa í hinni
þekktu mynd Desert Victory (Sigur í
eyðimörkinni). Bretar útnefndu
Hurley yfirmann stríðsmynda- og
herfréttadeildar hersins og sem slíkur
ferðaðist hann meðfram Persaflóa,
reið við hlið arabískra hermanna,
snæddi hjá furstum og tók myndir af
Churchill, Roosevelt og Stalín á
ráðstefnum.
Eftir sex ára ævintýraferðir um
heim allan kom Hurley aftur til
Sidney. Þar framleiddi hann hverja
myndina á fætur annarri og skrifaði
ótal bækur. Samt vann hann aldrei
neitt flýtisverk. Það tók hann oft
margar klukkustundir að ná þeirri
mynd sem hann vildi taka.
Dag nokkurn í janúar 1962 kom
hann hálflasinn heim, fór í slopp og
setdst. Fjölskyldan leitaði til læknis,
sem ráðlagði Hurley að leggjast í
rúmið. Þessi 76 ára stríðshetja hristi
kollinn, honum fannst hann ekki
geta endað ævintýraríkt líf sitt í
rúminu. Um hádegi næsta dag dó
hann sitjandi í stólnum. Loks var
þessi afreksmaður, sem samdi gaman-
vísur við suðurheimskaudð, látinn.
En Frank Hurley gleymist ekki.
Myndirnar, sem hann lét eftir sig, eru
minnisvarði hans. Myndasmiðurinn
og myndavélin bera vitni um
hugdirfð, næman skilning og tækni-
lega kunnáttu. ★
Allir vilja skilja listina. Hvers vegna ekki að reyna að skilja fuglasöng-
inn? Af hverju að elska næturblómin, eða umhverfi sitt, án þess að
reyna að skilja það? En ef um málaralist er að ræða verður fólk að
skilja. Bara að það vildi skilja að fyrst og fremst vinnur listamaður af
þörf, hann sjálfur er aðeins smábrot af veröldinni og mikilvægi hans
ætti ekki að vera metið meira en svo margra annarra hluta sem gleðja
okkur þótt við getum ekki skilið þá.
— Pablo Picasso
Ef grannir fingur útvarpsins geta náð lagi utan úr nóttinni og flutt
okkur það yfir lönd og höf; ef tærir tónar fiðlunnar berast yfir auðnir
og borgir; ef fögur lög, eins og Rauðar rósir, berast manni frá heiðum
himni — hvers vegna skyldu þá dauðlegir menn efast um að Guð
heyri bænir? _ Rk kaþóiskra