Føringatíðindi - 01.01.1890, Blaðsíða 2

Føringatíðindi - 01.01.1890, Blaðsíða 2
serskilt ljóð framman undan e, i og ey. Tað eru fleiri onnur ting úttalini viðrðrandi at leggja sær i goym, sum ikki her alt skal nevnast. Tí verri hava fleiri ikki lært at kenna hesar so kallaðu latínsku bók- stavirnar, sum til hendan skrivumátan mugu brukast; tað má tó hopast, at tey við einum góðum vilja lætliga koma eftir tí. Góðir menn hava sagt, sum tað sigst í vísuni, at Fðrjamálið nú á dðgum «dugur neyvt til bóndaskrál». Er tað, sum sagt er, tá mann vera ringt við at gera. Ráð eru tó ímóti ollum óráðum. Duga vit ikki til at flygva upp ájavnt «teir stóru og klóku», so læt okkum halda okkum niðari, har sum vit halda vera nóg hogt. — I.at tað eita bóndaskrál. — Bóndanavnið hevur ikki fyrr verið hundsnavn í Fðrjum. Fóringafelag er ikki ársgamalt. Tað hevur tí ikki komið nógv av skafti enn. Av fyrstu tíð var tað fáment og hevur enn ikki fieiri enn úti við 200 limir (felags- menn og felagskvinnur); tó hevur tað hegar til vaksið so javnt og hóliga, at tað ikki vísur seg at vera bert eitt upplop, sum summir vilja halda. Tá ið nakað nýtt kemur upp, ¦— lat tað vera aldrig so gott —, fær tað tó altíð nógv ímóti sær. Hettar hevur Fðringafelag ro)rnt so væl sum nakar. Tey, sum tað minst kundi væntast av, hava kastað hatir á felagio fyri tað, sum tað segðist at streva eftir. Sðgu-smettur hava borið út tað, sum óvitigur heilar hava pentað sær saman av ongum. Tað hevur verið sagt, at Foringa- felag vil vekja hat ímóti Danskarinum og tí Danska málinum, reka alt Danskt út av landinum. Nú má spyrja.st: Hevur nakað vitugt fólk hoyrt ella lesið nakað frá felagnum sjálvum, sum kann styrkja hesi freku klagu ? — Kunnu Fðringar ikki elska og æra sítt egið móðurmál, so at teir ikki vilja hava tað burtur tvatlað og blandað við útlendskum orðum, og tillíka æra og læra tað Danska? — Er tað so sterkt fyri neyðini at drepa tað Foroyska og gera tað til eitt mál, sum ikki er Fðroyskt, og lata okkum læra Danskt, sum ongum er líkt, í tí at vit ikki duga at gera skil millum bæði málini ? — Tað er eisini sagt, at Foringafelag strevar eftir at fáa Fðringar til at sláa seg burtur úr tí Danska ríkinum. Hettar mann vera útlagt av tí, at felagið vil, at Fðringar mugu verðasjálvbjargnir. Hvat ið har við meinast er skilliga fram- sett á felagsfundum og útfðrt í Dimma- lætting. Var tað nakað rangt í tí, um Fðringar kundu verið sjálvbjargnir, hvðr við síni ogn? Var tað ikki eftir ynskjandi, um allir Foringar kundu verið so fríir í sinni, at ein og hvðr so dánt kundi hjálpt sær við sínum egni tánkum og sínum egni orðum, uttan at lána mál frá ððrum, sum papagoyan? /Her má leggjast til merki, at orðið sjálvbjargin ikki er so stórt, sum ein og annar vil halda. At vera sjálv- bjargin er, at hava tað, ein við neyð kann hjálpast við, — redda ella bjarga seg við sjálvur. Hvðr fríir maður má kunna bjarga sær sjálvum í ðllum teimum viður- skiftum, her er orðað um. Annað er at taka hjálp, har sum hon er givin frítt og glaðiliga; tað hevur ongin maður skomm av. «Hjálp tú mær í ár, eg hjálpi tær at ári,» er orðatakið. Skamm fáið tú ríva. Eina ferð í konga- handilstíðini var ein genta í N., sum hevði sett allan sín hug til at kunna sleppa burtur úr hesum neyðara landinum Fðrjum at læra útlendskar siðir. Hon hevði verið í Havn og sætt skrivarakonuna og aðrar bera klæðir, sum hon helt vera so nógv betri og vakrari, enn tann Fðroyski búnin, at hon ikki bant frið, fyrr enn hon hevði fingið hatt og kjóla. Eisini hevði hon sæt embætsmenn og skipsmenn, sum vóru fínt klæddir og hðvdu so stutligt tos; tí vildi hon nú hvðrki hoyra ella síggja Fðroyskar dreingir. Endin var, at hon fekk foreldur síni at lova sær burtir til útlondini. Tey kundu tí gjarna lata hana fara; hon var eitt ódugnadýr, sum einki gott gjordi heima. Hon var tá stutt fyri Ólavsðku komin í eitt av handilskipinum, sum lá laðið at fara til Kopinhavn. Teir lættu ankar í góðum veðri og hildu suður ígjðgnum Nálsoyjarfjðrð. Tá kom meira lot av eystri. Tað var broddur av eystfalli og streymurin var í harðastu mysing, so at tað snorkaði illa í stronginum á bor- tanganum. Har fekk góða gentan annað at kenna enn at sita uppi á landi og byggja harraborgir i tankunum — hvar í hon sjálv var húsfrúgv og kundi sita á stólum og herska yvir nógvum undirfolki. Ikki tordi hon at vera niðri undur og tá ið hon kom upp í kappan fekk hon barmin fullan av sjógv. Vindurin sýntist nú at stðgga við ættina og skiparin fann tí fyri gott at seta

x

Føringatíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Føringatíðindi
https://timarit.is/publication/10

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.