Várskot - 01.05.1905, Blaðsíða 1

Várskot - 01.05.1905, Blaðsíða 1
 BLAÐ FØROYINGAFELAGS t KEYPMANNAHAVN. Nr. 5—6. MAJ—JUNI. 1905. Fámenta fólk: fylkist tú oxl móti axlum, tá gerst tær stálkynt í jaxlum, sameinda fólk! Sangfuglur ættana. (Ævintýr av H. C. Andersen.) C§)að er ura vetrar tíð. jørðin liggur fjald undir kava, hvít sum mar- morið, ið høgt er úr fjallinum; him- malin er høgur og klárur, vindurin hvassur sum dvørgasmíðað svørð, trø- ðini standa sum hvítar korallir, sum sprettandi mandilkvistar; her dregist andin lættliga sum uppi á teim høgu sunnanfjøllum. Føgur er náttin við bleiktrandi norðljósi og ótaldum glóg- vandi stjørnum. Stormarnir koma, skýggjini førka seg — teypua, svanadún; kavaflokkarnir fúka, fjala hús og leið, tann opna bø og teir trongu stíggjar. Vit sita í tí fjálgu stovu, við grúgvuna og hoyra tíðindi frá farnum døgum, vit hoyra eina søgu. Uti við tað opna havið lá ein kempa grivin; á grøvuni sat við miðannátt kempan sjálv — kongur hevði hon verið — í hamferð; gullringurin, um hennar høvur lá, glitraði; hárið flag- saði fyri vindinum, klødd var hon í jarn og stál; sorganbundin sat hon við høvur i hendi og gav seg í friðloysi. Tá kom eitt skip siglandi. Tað kastaði akker og skipsmennirnir stigu á land; eitt skjald var millum teirra; hann helt mót kongalíknilsinum og spurdi: Hví syrgir tú so? Tá svaraði tann deyði: Eingin kvað um verk mítt; tað er deytt og gloymt; ikki bar kvæðið boð frá tí út um lond og inn í menniskjans hjørtur; tí fái eg ikki frið, ikki hvíld. Og hann greiddi frá sínari gerð og sínum roysnum; hanns samtíð visti

x

Várskot

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Várskot
https://timarit.is/publication/17

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.