Freyja - 01.01.1902, Side 13

rnzrjA
241
ég henni allt eins og komið var, að ég væri giftur og að Aðalheiður
væri konan mín. Egbað hana að skrifa Aðalheiði það, sem henni sýn-
ást viðvíkjandi veikindum minum, því iæknirinn Uefði að líkinduin sagt
henni {Lijlluj hvort ég væri hættulega veikur eða ekki. Lalla hlýddi íi
sögu mína og sagði ekkert hvorki með né móti giftingu minni. Hún
klaþpaði mér Iwra á vangann eins og eiskulegum bróður slnum. Kg
vissi það, að Lalia skrifaði bréfið til Aðalheiðar, ég man húw las mðr
það, en ég inan ekki innihald þess, þvi ég var þá öðurn að jndssa alla
rænu.
. *
Eg fór ekki að verða þess var, sem gjörðist i kringum mig. Beynd-
ar þóttistég vita, fyrst frsman aí', að Lalla sat við rúmstokkinn minn,
eg ég fann, en samt óglöggt, að hú« laut .ofan að mér með köfiuiu og
iét JJiig taka eitthvað inn. Allt í einu varð ég þcss var, að ainhver hélt
um úlfliðinn á jnér, en ég vissi ekki hver það var. Einusinni fannst mér
að Ilendrick Ti’omp vera lijá mér, og drengirnir frá Annapólis; cn þeir
hnrfuallir undir eins aftur, hurfu út um vegginn á herberginu. Egþótt-
ást líka verða vur við þá, dr. Dallas og herra Wcst. Ó hvað andlitið var
íatigt á hjnum ht' West. Hann varð aliur að andliti. Svo liðu þeir allt
í einu upp um loftið á herberg inu, og herra West hé!t í annan fótinn á
•dr. Dailas, á meðan þeir vorii að fara upp uiu loftið. Svo fannst mcr ég
vera allt í einu kotainn langt ftt á sjó, ég synti og synti uj>p á líf og
<d;tuða, ég var að drukkna. En það kom b&tur yfir hafið. Eg komst
upp á haon, það sat einhver á jnkJþó/tujuii.það var gamli (jeir. „Austu
llagsi, austul'1 sagði gjunli Geir- Hann hamaðist og reri ujiji á lff og
dauða. „Austu, lagsi, austu, lagsi, austu, austu, austu!" sagði hann í si-
fellu. Því lét aumingja maðurinu svona? Var ég svo setn ekki að ausaf
Jú, allt af varégaðausa upp á líf og dauða. Svo tók ég eftir því, að
því meir sejjj Geir i-en, því harðara fór báturinn aftur á bak. Ó, hvað
•öldurnar á sjórium risu háttl Þær urðu eius og há fjölí, uámu við him-
ininn, og féllu alíar inn í b&tinn, og urðu allar að hvöluni og hákiirlum
eg höfrungum, og svo urðu hvalirnir og hákarlarriir og höfrungarnir að
fólki, sem settist á þóptuna fyrir aftan Geir, og það var allt frakkneskt
fól v -alit frakkueskir blóðhundar og bardaga-fólk. Þ.ir var Najióleon
ijouaparte, Roljesjjierre, Murat, Katrín. de Medici og ótai fleirú' „Skjóttu,
skjóttu!1 sagði ég við Geir. „Ó, skjóttu upji á lif og dauða!“ En Geir
reri bara og gretti sig. Aldrei hafði liann áður grctt sig .eiws, annað
anunnvikið lenti upp fyrir angabrftn, en hitt ofan á bringu- Það var of-
boðslegt! Svo varð allt frakkneska fólkið að flugum og þær scttust allar
á neíð á Geir. O, hvað hann gretti sig þá. Það var hræðiieg sjón. Allt f
einu hvolfdi bátnum. „Hó!“ ég sogaðist inn í hvítfyssandi brimgarðinn.
„Hse!“ Geir var að drukkna. Nei, ég sá austurtrogið fram undan, og
upjj á austurtrogið komst ég og Geir á eftir. „Austu, iagsi, *ustu!“ sagði