Freyja - 01.01.1902, Page 18

FREYJA
•JÍ6
„Keldurðu það?‘"
„Eg hef bugboð' uro þiið. Kn við skulu’.ii. l>iða til o-g vita
ihrað bréfið fnnihe!(Iur.“
„Bréfið, sero kemar á inorgun? “■
„Já.“
„Eg vildi óska að þið Aðariieiðut' yrðuð gíðar n'iikprjifiVV ,
„Já, við verðuro góðar vinkonur.;' .
„En bréfið keinur áreiðunlega á roorgun, og írún karfti.jke.bráðimf/'
„Já, bún kemur, ef til villr br tðuro,— Vi.ð ^k.ulu.tn v.xv» og biða,
efsku Eirík.nr — vona og bíða,“
Alfan þenna dagsat Lalla við rámsr.okkimi raiinn, ogvið voruin allr
af að taía um Aðalheiði—alIt ;tf að taia um. roína. elskulegu Aðalheiði,
og niér fannst ég vera óðum að styrkjast. Un.dir kvtHdiðsofnaði ég-.mjög
vært með þessi orð Löllu í huganura; „Við skuiuro vona og bíðu,“ Eni
nin raorguniun, þegar ég vaknaði, sat Lallaqkki við rúrostokkinn minn
eins og hún var vön, eu í hennar stað sat þar önnur kona, ungog fríð,.
en fol. Eg kannaðist strax við audlitið. Var það ekki—j'ú, það var—Að-
alheiðui—mfn yndislega og heitt .elskaða Aðiillieiður—konan rnín—
konan raín komin yfir hatíð, til að rvnnast roig, ogelska mig, og skilja
aldrei framar víð roíg. ■ ■ * . ■
„Aðalbeiður, elskan mín, frjartað mitt/“ sagði ég.
„Elsku vinurf“ sagði Aðalheiður og grúfði sigofau að mér og kysstí
nirg- og ttrauk injúklega vanga raiun. „H.jartans vinur, elsicu . EiriKurl
guði sé lof að þör er að batna.“
Og Aðalheiðor grúfði sig ofau að, inér og grét.
Eg lagði bendurnar ura bálsinn á kcuunni, sem ég elskaðí Iieitast
afölluf beiininum, ög þrýsti henni að barmi rainuin og kyssti hana eins
(nnilega og nokkur getur kysst beitmey sína.
„Eískan mín, yndið mitt, hjartað raitt/ Hve yudislegertu og góð,
að ltoiua til niu yfir liaffð, þegar ög var veikur— að konia til míu og
sýna mér livað lieitt þú elskar mig—að koma til niín og hjúkra roéi’ og
annast raig—og kotna til rafn vftr liafið til þess að skilja aldrei framar
rið mig. Elskan mín, Aðalheiður, Iijartað niitt—viðskulunialdrei frain-
ar skilja—aldrei fyr en dauðinn aðskílur okkur.“
„Nci, aldrei að skilja framar, hj irtans vinur—allt af aðvera saman,
þangað til dauðinn aðsbilur okkur.“’ ,
„Við skulmn haldast f bendur qgláta. ást okkay iildrei kólna. Fram-
ttndan er slétnir Vegut—ef tíl víll með köfturo þröngnr og brattur, en
hann er sléttur, þvi ástin hefur rutt þann veg. Sjáðu blónvin, sem eru
meðfrain veginura, og þstrna er tjósið i fjarjægðinai, og á Ijósið sknl-
nm við stefna, mfn elskulega,. bj'aitkæra Aðalheiður.f
„Já, vegttrínn framundan en sléttur, eUku vimn*. Við skuluin hald-