Freyja - 01.01.1902, Qupperneq 19

ftiurjA
247
nst í hendur og elskast, og stefna á ljósið—stefna á ljósið og elskast af
öllu hjarta.“
Aldrei hefur neinn verið sælli en 4g var ná, því a!lt, sein égátti og
allt, sem íuér var kærast, og allt, sein ég elskaði af hjartans innstu rót-
iun, var nú hjá mér og hafði hrilið mig úr greipunt dauðans. Og ég
v;irð allt i einn svo frískm—að mér fannst—og styrkur og liress, af því
„lifsteinninn“ var svo nærri. „Elskulega Aðalheiður!—Hjartkæra Lalla!
—konan ntin—systir iuin!“ Eg var svo sæll—svo sæll! Og þegar Lalla
kom inn í herbergið til okkar og ég sá að hún brosti til Aðalheiðar og
strauk mjúklega vanga heunar, þá fannst mér allt vera fengið, sem
hjarta mittgat þráð, því inín elskulega Aðalheiður og mín hjartkæra
Lalla voru innilegar vinkonur. Veikindi mín höfðu dregið þær livora
að annari, höfðu tengt hjörtu þeirra saman og gjört. þær að elskandi
systrum. Þær höfðu vakað yfir mér á nris um langan tíma, ogstunduni
hiifðu þær báðar vakað yrtr mér í senn. Báðar liöfðu lagt fram alla sína
ilíkams og sálar krafta til þess að hjúkra mér og annast mig, svo mér
batnaði, og báðar elskuðu mig af öllu hjarta, önnur scm bróður, önnur
sem mann sinn. Og í þeirra augum var mitt líf a5 nokkru leyti þeirra
líf og minn dauði þeirra dauði. Og fúslega vildu þær leggja heilsu slna
og líf í hættu fyrir mig. Og um leið urðu þær vinkonur og systur, og
vinátta þeirra varð æ meiri og heitari eftir því sem þær kynntust leng-
ur.
Hversu elskuleg og göfugog guði llk er konan, þcgar húu gcngur
fram íklædd fegurð og lireinleika og dyggð, með himneska ást I hinu
viðkvæma og sjálfs-afneitandi hjarta sínu, allt bætandi, liuggandi.græð-
andi og lífgandi. — Hversu guðdómleg er hin hreina og ástrlka sál
konunnar!
AfANNLÍFSOÁTA.
Menn segja að iífið sé lukkuspil.—
Ég lifi því af því ég neyðist t:I.
Mér finnst að ég Vera flón, að þrá
ið fagra og góða,— en er svo þá?
Ef fengi ég hverja fyllta þrá,
mér fyndist ég vera kóngur þá.
En væri það líf mér lukkuspil?—
Mín löngun þá yrði að finna til.
Freyr.