Freyja - 01.01.1902, Side 20

248
FREYJA
Araskiftin.
Árin koma, &rin fara
eilífðar 1 víðan geim,
frelsishetju flytja marga
flughratt út úr þessum heim.
Hvort skál stríðið enda eiga
og ei ið góða sigur fá,
en harmur, fátækt, heimska, krediia
hæstu vðldum eiga að n&?
Oss þ& tíðarandinn svarar:
aldrei þrýtur lífsins stríð,
fyr en bundnir foldar þrælar
frjálsa lifa sælutfð,
fyrir allsnægt fátækt rýmir,
fyrir gloði sorgin flýr
og vizkan stígur á veldisstólinn
og vaninn gamli er orðinn nýr.
0g aldrei verður eiður rofinn,
aldrei breytist vinar trú,
aldrei bróðir annan svfkur
og ekkert Verður lfkt og nú.—
Árin koma, árin fara
eilífðar I víðftn geim.
Vel sé þeim sem starfa og strlða,
straumur tímans hlýðirþeim,
S. B.
GÆFULEIT.
Hingað yflr höfln blá,
á hafnir vonarinnar,
leggur margur landi frá,
að leita gæfu sinnar,
Áð leita ávalt þess ljúfast er
af lífsins gæðum, mun heimslca fóm.
Vér finnum þrávalt, j& þvf er ver,
þyrnirósír og eitruð blóm,
Þyrnir.