Freyja - 01.01.1902, Síða 25

KARM Ivl, NJ08XARI.
i^'miuhakl. ■ -
Cmm.in'gjustundir, þKe.c i*au Kdliert geng'u sama-n ög byggðu loftkastala
sína, eins <3g elskendur á dllum tíiuum gjSra og hafa gjiirt. Hún sfi.
stjörnurnareina eftir aðra líða upp fi hiniinhveltiiiguna óg tindra í
•blfiina iweturkyrða.rinnar. Hún hugsaði uiu mdður sína, seiu henni
t'annst að mundi húa þarna uppi í kjrrðiunir og svo var líklegt að lið
bert v«ri á leiðisni þangað, og húu minntist þessara orða skildsins:
,,Seen giansandi deinantar iiða íraittiUtu leið o.s.frv."
Og svo hugsaðt hún uiu gimsteina »undurkramine njarta—sinar cigin
vonir er nú lágw ailar í rústuni. • fi. I .
Hún hrökk upp «r klukkau sló t'2, feissa yftr því, liversu lengi hún
■hafði vakað. Næsti dagur fitti að flytja heBtii alla þfi bölvun, sem faðir
hennar h&fði hlaðið á /ramtið hennar.
„Ó, /fýtið yður stjðrnnr að renna yðar braut, Kf hiu lfeýndardóms-
•fulla tilvera yðar á nokkuð skylt við okkur,,iuaonHuua ulirn, þi styttið
•æfiskeið mitt, þv/ þarna uppi hjá yður hlýtur að vera friðúr og farsseld.
ö, ástkæra índSirJ Getur þú heyrt bæuir iuínai'? TaJaðu við mig ef þú
inátt og getur. Koiudu, inóðir laín, komdu.,'‘ sagði Kósalla, leit upp og
starði gráthólgnunc augum út í nart urkyrðina. „Koiudu, koiudu, móð
•ir/ G, koindit/'* bætti kún við, staulaðist svo i rúmið og lagði sig út af,
þreytt eg vonlaus og bað guð að láta sig ekki dreyiua hinar voðalegu
in.yndir, sem undanfarandt nætur höfðu (ært lieimi. Loks féll hún Idjúp
•an svefn íueð aafu föður síns á vörunum.
Þfi dreynsidi hana, að þau Kóbert væru á gangi með fr&iu'latk ein-
um litlum, og töluðu uin ástir og fagrar fra.mtíðar vonir, eins og til
•tornar. Húii þekkti ekki plássið og spurði því unnusta sinn, hvar þau
vseru stödd Haitn sagði að það væri skógur forlaganna, eg að va/nsfall
ið, sem hún sæ.i brjótast áfram, væri á dauðans. Hana liryliti véð þvi,
sem hann sagði,en brtisíi Jþó, er hú« sáekkert varnsfaii, ikujwí Jitla
lækinn og wtgí i.
„Hvaða vatnsfe.ll áttu vvð/“
I
„Sérðu það ekki?" sagði hann.
bá heyrði hún þungan, drynjandi ár.nið, eg «r kú«. >eit við, sáhúB
að lit/i laekurinn var orðinn að kolmórauðu óttalegtr vatnsialii, sem
s-leit stór tréu /rá rótuni, eg ruddi niður höiurum og hæðum. Hún varé
■óttaslegin mjögog hélt dauðalialdi í e/skhuga sinn. >á heyrði i»ún brak
andi hljóð og sá um leið að hamrabelti niikið brundi niður og (ylgdu
þvf drunur og dynkir. Hún stökk til hliðar og varð eftir, en vatnsfall-
ið barelskhuga hennar i»eð sér. Hún hljóðaði upp og hrópaði, hjálp.'
hjálpi En kenni kom engiu hjálp. Þá hljóp hún áeftir honum og varfi
3»ess brátt vör, að hún gekk á vatninu. I«oks bar hana a«i vegg einum
•iniklum, við þenna vegg myndaði vatnsfallið hyl, lygnan, <n djúpan
V þessum hyi stóð fangahús mikið og umhverfis það fjöldi brexkra lior