Freyja - 01.01.1902, Side 26

FRETJA
'EA
í'imnna. Hún &purði þi eftir Kóbírt. Þeir bentu henni á.glui»gpi, og þ tr
síi bfui ei»klfiíg» »inn l>ttng,)» f daaðateygþinmii. I*i varð lienni &vo illt,
að húríkoraengu orði oppoggat sig bvet'gi hrcn'ft. &t þti var bún þrifim
upp af ósénura hfihcinra og ijorirt upp, hærra ogr hærra. Yfirkomin af
ótta lokaði búrr augurrura, þar fil l»ún var sett niður aftur, og er hútti
íeit í kringura sig, si bún, að bún var á sam.i stað í skóginutn bji litliu
feeknutn, og: út- írr skiiginura kora rbckt, sein sagðk
„•Vertu bhræclcl, ég er tneð þfer.“
Þetta var röcícl móðnr iKtnnarog'fratnundan scii', s-i Irúu bareti stand i
fneð sama ústrfka, blíða bromð á andlitinu, eins og til forna og von-
glaða sigorsvip. Við þessti sjón h,7öðnutðu hennar eigin sorgir.
„Elskn barnið mittr“ sagði svipur raóður liennar,sem um leið út
breiddi faðrainn & raóti benni. „Óttastu ekkí, ég er tneð þér. Almættí
og kærleikur utnkringj i þig. Þcir vondu stgra ekki ávalt.“
„Móðirí 6, ftstkæra móðir, f* ég að fara með þér?“ sagði Rósalía.
„Ekki enn þá, cn þú ert farsæl, því englar og góðir andar valca
,vfir þér,“ sagci svípurinn og leið svo á brott.
V»ð þetta vaknaði Rósalía og sft að kotninn var dagur. Henni f.tnnst
drauinurinn »ve virkiiegnr, að bón átti bAgt tneð að átta sig á því, að
það væri aðeins cVraumur. Hún leit f kringutn sig í þeirri von að sjá.
móður, sina; En er liún sá eugan, reyndi hún samt að telja sér trú umr
að clraotnurinn hefði sét’staka þýðingu fyrir sig.
Hósalía var glaðrakandi, klæddi sig því og settíst við glnggann á
herbergi sínu. Iiúti borfði á eina stjbrnu, setn enn þi var sýnileg, þang-
að til hún einnig hvarf fyrir birtu dagsins. Hún harmaði sáran örlög
þau, er þessi nýkomni dagur átti að færa lienni. Hún ásetti sér að ber-
ast svo vel afr sera liúti gæti, þvi kveinstafir ltennar fengu enga álieyrn
livort setn væri. En ivúu ásetti sfer að játa engunv spuvninguin,bvað sera
það kostaði.
Ilún klædcli sig í bversdag3fÖt sín og beið þannig niorgunverðar.
Hún áleit, að nieð því ;ið búa sig betur en vanalega, gæfi bún þegjanclí
sainþykki með bjúskap þcriiTii, og þtcss vegna gjörði hún það ckki.
I.itiu seinna kotvi ráðskotiaiv tneð morgnnverð bennar á baklc;» og
setti hann á borð hjá henni og sagði svo með háðslegu brosi;
„Þú átt að koma fram í stofu, nngfrú Kósar eins fljótt og þú getur.“'
„Áttír þú að segja tnér það?“ spurði Rósalía þnrlega.
,rlá, ntig'frú gc5ð/ Faðir þimi — þessi góðir göfugi, guðrækní og
þolínmóði faðir, bað nv'g að segja þér það.“
„Einmitt það.'1'
KáðsUonan beið í þeitTi von að Kís'ifía yrtí á síg, því þiætlaði hún
íið leysa frá slyóðunni, þvi liún þurfti ;ið gjalda henai gamla skuld, og
álcit þetta heppilegt tækifæri. Kósidía liorfði á liana þegjandi ofut' Iitla