Freyja - 01.01.1902, Page 30

f'RETJA
m
Baróninn opnaði nú stofudyrnar og leiddi Kósalíu inn,en liún þorði
eklti að þrjózkast. Þar rar Eíroy fyrir, og er Iíúií bugsaði um afstöðu
*ina gagnvart honum, fékk Uún súran styng: í hjartad og let höfuðsíga á
hrmgti niðitr,
„Koindu, EJroy, liún er retð«l>úin,“'sagði baróniim
Þetta var síðasta sporið að kvalabekknum. Rósalía þekkti friðdóm.-
arann og vissi velr að gnll föður síns vægi heliuingi, þúsund sinnunn
meira ii.já lionuro en öll tár og bænir sundurkramins lijarta, svo leiigi að
konnra sjálfum vseri óbætt-
„Við skulum lenda ltenrri og jieningum bennar í trausta böfná stntt-
ftm tíraar“ sagði lögmaðurinn, með gneðgis bros á sínu viðbjóðslega,
snijaðurlega andliti.
Pram að þessu augnaWikí var Rósalía eins og lamb ti( slátronar
leitt, l»ún bafði enga löngun og engan styrk til aðþrjózkast-. En þessi orð
friðdóinarans. breyttu algjörlega áformi hennar á einn augnabliki, útúr
þeiro las hún svo ótvírieðlega tilgang þeirra með þessu hjónábandi. Með
þessu móti losaðist faðir bennar við hana á sér geðfeldan og þægilegain
hátt, friðdómarinn gjörði allt sem af honum var beimtað fyrir pcninga
wg Elroy giftist benni v'egna imninga bennar. Orð friðdóaiarans fóm
eins og rafurmagns leiftur gegnum sálu bcnnar. Mótstöðu a'ft hennar
rar endurvakið svo itún ásetti sér að deyja iieldur en að giftast nauðug.
Hið öjöfullega bros sem flögraði uni varir Elroys, var storkunar-bros
sigurvegarans, það var endurskin af orðum og liugsunum friðdómarans.
Sameiginlega skoðuðu þeir hana ambátt, sem þeir gætu tarið nieð að
vild sinni.
„Komdu ekkí nærri raér, [>ví ég giftist þér aldrei/“ sagði bún með
áherzln og hvessti augun á Elroy, sem nú var á leiðinni til hennar.
„Ha/ hvað er núá seyðié1 sagði baróninn.
„Ekki nema þaðr að ög giftist bonnra aldrei/" sagði Rósaíía, og
fterði sig fram að dyrunum. „Eg þekki bjartaiag ykkar og veit hvað
knýr ykknr ti 1 þessa verks," bætti hún við.
„Þú giftist bonum ekkit ha!“ grenjaði barónini),
r,Nei, aidrei, aldrei!" lirópaði hún.
„Víð sknlum sjá,“ orgaði baróninn, stökk til Rósariu, gireip um hönd
hennar og dró hana með sfer inn eftir gólfinu. „Við skulum sjá hverjum
þú giftist.“
„Slepptn mér/ Þíð megið drepa míg ef þið viljið. En ég giftist
honam aldrei! a)drei!“
Um leið og hún sagði þetta, sleit hón síg lausa. ílún hafii ekki
tíma til aðhngsa um annað en aðsleppa frá kvölurnm sfnnm eitthvað
út í bláinn. Samt komst bún ekki nema fram að hnrðínni, þar náði bar-
óninn henni og dró hann ínn aftur.