Lísing - 01.12.1898, Qupperneq 14

30
í þprgnnuift firir syp $em pkkprt, gefa ptemíagp firir sára
!íW- Fipst. mönnnift að gnj þetfif æpf vprp np(jkgrt spur@-
m4l? Pn fjé það eklfi, fiyí eFg J4 ffleuft «$ !4!» feifga sig pypfgf
(pngi?
í stíirifQrgimunt á pnglandi p. fp. Qlpsgqw pg ^ivejpqp} ,er
evona l&gaður spsínlisntgS að færast ^kadega Í viist, P}1 stppf
sem almenning varðar eru menn að gjörs ítð qpÍRberifnt eignnn}
qg fieppnast það syp yel að auk aljra þægindtf spm nf þyí fljóta,
þá eru menn að yerða skattfríir, þar sem meip1 4ðþr ætluðu að
sligast andir skattbirðinni. Væri það ekki þægilegt að geta
farir frá Selkirk til Winnipeg firir ein 25 sent? frá Winnipeg
til Hamilton N. D. firir einn dollar? eða að geta farið á strætis-
vögnum í Winnipeg, hvert sem maðup vildi um bæinn firir að-
eins eitt sent.
Þá vilja menn og láta skemtistaði t. d. leikhús, leikfimis-
hús, böð og listigarða vera almenningseign og láta þar skemt-
@uir vera svo ódírar að fátækir hafi jafnan kpst 4 að skemta sór
og hinjr ríku.
Til að vernda verkalíðinn og bændur hafa verið gefin ímig-
leg lög. Ábirgðarsjóðir 4 Þískalandi stofuaðjr. fíru vinuuyeit-
emjur skildaðir til að annast þá sem slasast í vinfiu hjá þeiin,
og banifað er að taka eigur bænda eða kaup veyk&manna upp í
8kuldir, vmnutíminn takmarkaður, barpayfnfia tfönnuð í verk-
smiðjum og margt þesskonpr.
Þcsgi stefna finst oss alvpg rétt, það yerður að vernda lítil-
magnann firir ofurvaldiiiu, hinn yeikff firjr Ifinuin sterka, hinn
fátæka firir hinum ríka. Það er sannarlega afi haltla í hina réttu
átt, að gjöra allar lífsins unaðsemdir sem aðgengilegastar firjr
hina fátækari, að gjöra þeim mögulegt ffð iijífta seqi flestra lífs-
ius þæginda að mögulegt er. En Bififfuin þikir þetta seiqt
ganga pg þó að menn hafi nú um fleiri 4r yerjð qð berjast vjð
að fá þessu framgengt, þá hefur auðvaldfð ekki veyið aðgjörða-
laust á meðan. Það hefur girt um sig með Jögum líka. Enda
stendur það betur að vígi því það þarf e}íkt anuað en að verjast
og halda föstu því sem það hefur, eu hinir þurfa að sækja á og
heija blóðugan bardagann firir hverju lagaboðinfi sem þeim er
í hag. Og einlægt herðir auðvaldið hlekkina fastar og fastar að
alþíðunni. Þessi vegur er áreiðanlegur og róstulaus ef samtök
eru nóg, en oft vilja þau vanta pg verða menn þá óþpUnmóðir,
þyí að leið þessi erlöng og seinfarin, en góð er hún.