Haukur - 11.11.1898, Blaðsíða 1

Haukur - 11.11.1898, Blaðsíða 1
 Kemur ut 1—2 í mánuði, að minnsta kosti 8 blað- síðuri hvert skiiti. Árg. minnst 30 arkir, kostar 2 kr. (erlendis kr. 2,50), er borgist fyrir 1. april. HAUKUR Uppsögn skrifleg, ógild nema komin sje til út- I gefanda fyrir l.júni, og I uppsegjandi sje skuld- laus fyrir Hauk. Útgef andi: StefánRunólísson. ALÞYÐLEGT SKEMMTI- OG FRÆÐI-RIT M 3.-4. ISAFJORÐUR, ii. NOVEMBER 1898. II. AR. Á fimm mínútum. (Þýsk glæpamálssaga.) —:o:— (Framh.) Það var hvítur kvenn-vasaklútur, úr mjög smágerðu silki. Fallegi, ókunni kvennmaður- inn hlaut að hafa týnt honum þarna, og með því að hann, vegna hianar fyrirhuguðu brottferðar sinnar úr bænum, hafði ekki tíma tU, að bíða hennar þarna við dyi nar, en þótti hinsvegar ókurteisi, að fara að ónáða hana með slíku iítilræði, meðan hún að öllum líkind- um sat á mikíls varðandi samtali við prúðbúna, svart- skeggjaða mannian, þá braut Nordeck vasaklútinn vandlega saman, og lagði hann í veskið sitt. Þegar hann kom heim, varð hann að flýta sjer, sem mest hann mátti, að safna saman dóti því, er hann þurfti að hafa með sjer á ferðalaginu, og koma þvi fyrir í ferðaskrínu sinni. Það var nokkuð lang- ur vegur á járnbrautarstöðina, og hafði hann því fengið vinnukonu húsmóðurinnar til þess, að útvega sjer vagn og ökumann. Þegar hann svo hafði komið dóti sínu fyrir, var vagninn ókominn og meðan hann beið þannig, datt honum i hug, að taka upp veski sitt, og skoða betur vasaklút þann, sem hann hafði fundið. í einu horninu a klútnum varkóróna, snilld- arlega saumuð, og fyrir neðan hana fangamarkið 6. v. B., sömuleiðis einstaklega vel saumað. Nú var það auðsjeð, að ágizkun hans um, að kvennmaður inu væri »ein af heldra taginu«, var alveg rjett. En hver hún var, um það vissi hann jafn lítið, og áður. Og þegar hann lagði af stað, fann3t honum, sem hann hefði gert sjálfan sig hálf hlægilegan, er hann varð þess áskynja, að hann hafði eytt tullum 15 mínútum í það, að reyna að íá öll möguleg og ómöguleg nöfn út úr þessum þrem stöfum. Þegar hann kom á járnbrautarstöðina, vantaði klukkuna fimm mínútur í átta, og lestin var altilbú- in, og átti að leggja af stað klukkan átta. Það var svo að sjá, sem fáir ætluðu að ferðast með lestinni, og Nordeck gat þvi valið sjer eitthvert bezta horn- sætið í klefa einum, og leit út fyrir, að enginn annar ætlaði að verða í klefanum. Það var búið að gefa annað burtfararmerkið, og Nordeck var innilega glað- ur yflr því, að enginn kom til þess að ónáða hann. Bann hafði aí'iur sökkt sjer niður í það, að hugsa Um fallegu, ókunnu stúlkuna, en svo var klefahurðinni allt í einu hrundið upp, og maður kom inn, rjett í söniu sviCum, sem lestin var að leggja af stað. »Gott kvöld, Nordeck! Það var ágætt, að þjer skylduð vera hjerna. Það er ekkert til, sem mjer þykir eins leiðinlegt, eins og að vera einn á ferð, og geta ekki kjaftað nokkurt orð við nokkurn mann. Það var svei mjer gott, að við gátum báðir komizt hjá slíkum vandræða-leiðindum*. Nordeck var á allt annari skoðun i þessu efni, heldur en förunautur hans, en hann vildi auðvitað ekki vera svo ókurteis, að láta á því bera. Haun þekkti mjög lítið þennan unga og ljóshærða mann, með grábláu augun og upp3núna yfirskeggið, eu vissi þó, að hann var sonur auðugs kaupmanns þar í bæn- um, og viðurkenndur að vera forkólfur hins »fína æskuiyðs« bæjarins. Nordeck hafði þegar heyrt alls konar sögur af gjálifi hans og ljettúð, en hafði af á- settu ráði varast öll mök eða náinn kunningsskap við hann, með því að hann hafði ætið hafc hálfgerða ó- beit á þessari ungu landeyðu. En Leó Helbig talaði samt þegar við hann eins og gamlan og góðan vin. Það leit svo út, sem hann heföi orðið að flýta sjer mjög, til þess að ná i lestina, því að hann var rjóður út undir eyru og sprengmóður. »Bölvaður ekillinn! Að eins til þess að hafa á- stæðu til að setja upp hærri aksturslaun, fór þessi ó- lukkans þrjótur með mig langan krók, sem tafði okk- ur um einar fimm minútur. Það mátti svei mjer ekki miklu muna — lestin var nærri því þotiu af stað, rjett við neflð á mjer. En jeg kæri hann nátt- úrlega, hrappinn þann arna. Meðbræður manns eiga heimtingu á, að slíkum körlum sje ekki látin haldast önnur eins ósvífni uppi. Er það ekki satt, sem jeg segi? Þjer eruð lögf'ræðingur, og getið dæmt um það«. Nordeck svaraði að eins eins atkvæðisorði, og ljet sem hann væri þreyttur og syfjaður. En hinn ljet samt sem áður dæluna ganga um hríð, og hló oft sjálfur dátt að fyndni sinni og gamanyrðum, rjett eins og hann vildi fyrir hvern mun sýna Nordeck það, í hve einstaklega góðu skapi hann væri. En með því að Nordeck Ijet ekki á sjer sjá, að hann hefði neina löngun ti), að taka þátt í þessari kæti, þá þagnaði Leó Helbig að lokum, lagði fæturnar upp á bekkinn, og hallaði höfðinu á svæfilinn. Áður en þeir voru komnir á næstu viðkomustöð. var hann þegar tekinn að hrjóta, en Hans Nordeck dreymdi með opin aug- un um æfintýri sitt, og þegar honum að lokum auðn- aðist að sofna, þá dreymdi hann um þessa þrjá dul- arfallu stafi: G. v. B., er tóku í draumnum ásigalls konar lögun og liti, hvern öðrum fegri. II. Þótt Hans Nordeck hefði ekki beinlínis »timbur- menn«, þegar hann að morgDÍ hins þriðja dags mætti aftur á ráðhúsinu, þá var hann samt sem áður mjög dapur í bragði, og það var öðru nær, en að bonum batnaði í skapi, þegar hann heyrði, hvern starfa hinn elskulegi húsbóndi hans setlaði honum einmitt í dag. Þegar er Nordeck kom inn, komu boð frá Berg- mann jústizráði, að hann vildi tala við Nordeck. Jústizráðið hafói um mörg undanfarin ár gegnt rann- sóknardómarastörfum í öllum stærri glæpamálum, sem komu fyrir þar í bænum. Hann skýrði nú Nordeck fra því, að hann hefði fengið leyfi húsbónda

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.