Morgunblaðið - 10.09.1977, Side 23

Morgunblaðið - 10.09.1977, Side 23
MORGUNBLAÐIÐ, LAUG ARDAGUR 10. SEPTEMBER 1977 23 Nixon í síðasta Frost-viðtalinu: Allt Mörthu og Haldemann að kenna LÖNGUM hefur tvennt í sam- bandi við mál Nixons forseta vafizt fyrir fólki til skilnings, þ.e. hvers vegna skyldi forseti, sem sat í embætti eftir gifur- legt kjörfylgi 1972, taka þá frá- leitu áhættu sem Watergateinn- brotið var í sjálfu sér? Og hvers vegna lét hann ekki eyðileggja segulböndin sem tengdu hann við hneykslið, þegar ljóst var að málið tók að brenna á honum? í síðasta sjónvarpssamtali sínu við David Frost svarar Nixon þessum spurningum og velur þá leið að kenna einfaldlega öðrum um: þeim John Mitchell fyrr. dómsmálaráðherra og Haldemann fyrrv. starfsmanna- stjóra Hvíta hússins. Verður nú aðeins vikið að því nánar hvað fram kom i samtali þeirra. Um Mitchell segir hann að aldrei hafi verið upplýst um það mál að neinu ráði. „Ég skal segja þér að vandi Johns var ekki Watergate. Hans vandi var Martha og sá vandi var einn af persónulegum harmleikjum okkar tíma.“ Nixon segir að Martha hafi verið trufluð á geðsmunum og að „Mitchell hafi orðið að senda hana í burtu í fimm, sex vikur“ í kosninga- baráttunni 1968. Þegar leið að lokum kosningabaráttunnar 1972 versnaði ástand hennar enn, að því er Nixon skýrði Frost frá, og Bebe Rebozo stakk upp á þvi við Mitchell að hann sendi hana í burtu — og þá á geðveikrahæli væntanlega. „Ef ekki hefði verið fyrir Mörthu hefði ekki verið neitt Water- gate“ sagði Nixon „vegna þess að John gleymdi að hugsa um sitt verk, ... hann lét Jeb Magruder og alla þessa kum- pána, algera fáráðlinga, stjórna málunum. Hann gat ekki hugs- að um annað en vesalings Mörthu“. Hvað snertir segulbandsupp- tökurnar staðfestir Nixon í samtalinu að hann hafi upp- runalega hugsað sér að eyði- leggja þær. „Nú, satt að segja, — þótt einkennilegt sé hugsaði ég ekki bara um það, heldur stakk ég upp á því og ég held... skipaði Haldemann að... sjá Martha og John Mitchell Nixon um segulböndin...“ og eyði- leggja þau sem höfðu ekkert sögulegt gildi og svo framvegis. „Einnig hafi verið rætt um að bæta upptökukerfið i forseta- skrifstofunni, svo að hann gæti kveikt og slökkt á þvi að vild. Nixon segir að Haldemann muni ekki hafa túlkað orð sín sem skipun og því hafi hann ekkert gert í málinu. „Ef bönd- in hefðu verið eyðilögð“ segir Nixon „hefði ég ekki þurft að ganga í gegnum allt þetta strið, angist og afsögn og þar af leiðir að ég óska þess, að Haldemann hefði... gert eins og ég stakk upp á.“ Þó segir Nixon að hann hafi ekkert heyrt á böndunum sem gæti verið hættulegt fyrir hann þegar hann hlustaði á þau i júni 1973. Önnur ástæða fyrir því að hann eyðilagði ekki böndin var „að það hefði verið rakin játn- ing eða að minnsta kosti litið út sem játning." Hann kannast við að einkaritari hans, Rose Mary Woods, hafi í ógáti þurrkað sem svarar 4ra mínútna kafla út af böndunum. I samtalinu er og vikið að utanrikismálum og stefnu Nix- ons. Nixon heldur þvi til dæmis fram að Kissinger hafi verið langtum harðskeyttari i þeim efnum en forsetinn og meðal annars krafizt þess að loftárásir yrðu hafnar á Norður-Kóreu eftir að bandarisk flugvél var skotin niður yfir norður- kóreönsku landi. Sömuleiðis rifjar Nixon upp er hann var að skemmta sér ásamt með Mao Tse-tung og Chou En-lai við að tala um siðustu leyniferð Kiss- ingers til Kina. „Hann hefur nú ekki útlit fyrir að vera leynileg- ur sendiboði" hefur Nixon eftir Mao formanni um Kissinger. Færeyingar semja um gagnkvæmar veiðar við EBE Þórshöfn, 9. september — frá Arge, fréttaritara Morgunblaðs- ins. KLUKKAN sex á fimmtudagsmorKun lauk samningaviðræðum landstjórnarinnar í Færeyjum og Efnahagsbandalagsins með samningi, sem er gerður með fyrirvara um samþykki Lögþings F’ær- eyja og ráðherranefndar EBE. Samningurinn kveður á um heimild Efnahags- handalagsins til að veiða allt að 11.600 tonnum af þorski og ýsu við Færeyjar á árinu 1977. Þetta er nærfellt helm- ingi minni afli en á árinu 1976 þannig að á yfir- standandi ári eiga EBE- skipin aðeins eftir að veiða um 2 þúsund tonn. Ufsaveiðar EBE tak- markast við 30 þúsund tonn, en hafa áður verið á bilinu 27 til 48 þúsund tonn á ári. Hvað viðkem- ur veiðum á blálöngu, karfa og löngu innan fær- eysku fiskveiðilögsög- unnar er gert ráð fyrir því að afli EBE-skipanna aukist ekki frá þvi sem var á síðasta ári, en það þýðir í raun að fram til áramóta má EBE-flotinn veiða um 4500 tonn af þessum fisktegundum. Skilyrði Færeyinga fyrir þvi að samningur- inn taki gildi er að þeir þurfi ekki að draga úr veiðum sinum i Norður- sjónum, þó með þeirri undantekningu að þeir fá ekki fremur en aðrir að veiða þar síld, en algert síldveiðibann er enn í gildi. Þetta þýðir meðal annars að fyrirhugaðar veiðitakmarkanir austur af Skotlandi frá 15. októ- ber n.k. taka ekki til Fær- eyinga, ella eru Færey- ingar ekki bundnir af samkomulaginu. Auk þessara skilmála var það krafa Færeyinga, að þeir mættu veiða 2500 tonn af síld vestur af Skotlandi. Elísabet Guðna- dóttir—Minning F. 13. maí, 1935. D. 4. september, 1977. Glæsileg kona i blóma lífsins er gengin. Löngu stríði er lokið. Þó að við ofurefli væri að etja, þá mátti ekki á milli sjá fyrr en yfir lauk. óbilandi kjarki og brosi á vör tókst konunni ungu að snúa á andstæðing sinn i hverri orust- unni af annarri og þó að úrslitin væru ráðin fyrir löngu var upp- gjöf viðs fjarri. Karlmennsku hennar og lifs- löngun var kannski bezt lýst, þeg- ar hún fyrir rúmum hálfum máh- uði, fársjúk austur á Norðfirði, sagði við lækni sinn, að hún hefði í huga að taka sér sumarfrf eins og annað fólk og skreppa suður og heimsækja bernskustöðvarnar. Læknir hennar gaf henni ferða- leyfi og hún lét ekki sitja við orðin tóm, stóð upp af sóttarsæng og sat í flugvél við hlið eigin- manns síns næsta dag og gat eng- inn séð annað en lífið brosti við þessari björtu og glæstu konu. Svona var Elsa. Vopnahléið varð ekki langt. Daginn eftir hingað- komu sína var hún aftur komin á sjúkrahús. Maðurinn með ljáinn hafði engu gleymt, vægð var hon- um ekki að skapi. Komið var að upphafi ferðaloka. Brosandi og hughreystandi háði Elsa sína lokaorrustu. Við köllum hana Elsu, en hún hét fullu nafni Elísabet Sigríður, dóttir hjónanna Elísabetar Gísla- dóttur og Guðna Sigurbjarnarson- ar, málmsteypumanns hér í borg, en þau hjón eru bæði látin. Elsa heitin ólst upp f faðmi stórrar og hamingjusamrar fjölskyldu. Hún fór snemma að vinna fyrir sér, var eftirsótt til allra starfa, táp- mikil og dugleg svo af bar. Árið 1960 geku Elsa að eiga Hrein Stefánsson, málara, í Nes- kaupstað. Það var jafnræði með þeim hjónum. Hann dökkur og gjörvulegur dugnaðarmaður og hún ljós og björt. Þeim varð ekki barna auðið en Elsa hafði áður eignast tvö börn, þau Maríu og Sævar. Bæði eru börn hennar bú- sett f Neskaupstað, María gift Jóhanni Stephensen, húsasmiða- meistara, og Sævar sjómaður. Alls staðar var Elsa heitin lið- tæk og eru mér sérstaklega minnisstæð tilþrif hennar og röskleiki við síldarsöltun hér á árunum, og þær voru ekki margar konurnar, sem stóðu henni á sporði við þá erfiðu iðju. Um skeið rak Elsa verzlun á Norðfirði og fórst henni það vel eins og annað. Elsa var alls staðar eftir- sótt, þegar mikið þurfti við og allir vildu eiga hana að vini. Því skal ekki gleymt að Hreinn eiginmaður Elsu’reyndist henni traustur og uppörvandi förunaut- ur og börnum hennar sem besti faðir. Afabörnin fjögur voru sólargeislarnir á heimili þeirra Elsu og Hreins. Þó að sfðustu mánuðir hafi oft verið daprir og drungalegir á heimili þeirra hjóna að Miðstræti í Neskaupstað, þá tókst Elsu jafnan að koma heim með birtu og yl, þegar hlé varð á sjúkrahúsvistinni og þá voru sannkölluð jól hjá barna- börnunum smáu. Heimilið og fjöl- skyldan var ætið númer eitt hjá Elsu, þar fór saman myndarbrag- ur og höfðingsskapur og þó að hún væri oft kölluð til að létta undir með öðrum, þá hafði hún alltaf nægan tima til að sinna heimilisstörfum og hlúa að fjöl- skyldu sinni. Elsa var einstaklega elskuleg og hlý f allri umgengni en bjó yfir miklu skapi og ódrep- andi kjarki. Með þessurn fátæklegu orðum sendi ég Hreini vini minum og fjölskyldu hans svo og eftirlifandi ættingjum Elsu samúðarkveðjur okkar hjóna og um leið þakka ég þeirri, sem i dag er kvödd, margar ljúfar stundir og góða samfylgd. B. Bjarman. — Minning ívan Framhald af bls. 29. FÍestum mun ljóst, að farsælt heimilislíf er kjölfesta þjóðfélags- ins. Heimili þeirra Ölínu og ívans i Þingholtsstræti var sterkur hlekkur f þeirri keðju, sem þjóð- félag okkar byggist á. Koma Ivans hingað til landsins var þvi þjóðfé- laginu til heilla, en sú hefur raun- in orðið á, þegar samvizkusamir erlendir menn hafa tekið sér bú- setu í okkar landi. Nú að leiðarlokum þakka ég ivan Rasmusson góð kynni og sendi ástvinum hans öllum mínar beztu samúðarkveðjur. Aðalsteinn Jóhannsson. Skátar— Innritun Eftirtalin skátafélög í Reykjavík hafa innritun sem hér segir.: Skátafélagið Landnemar: Laugardaginn 10 sept kl 14.00—1 7.00. Skátaheimilið í Austurbæjarskólanum Skátafélagið Dalbúar: Mánudaginn 12 sept kl 18.00—22.00. Skátaheimilið v/Leirulæk. Þriðjudaginn 13 sept. kl. 18 00— 22 00 Skátafélagið Garðbúar: Fimmtudaginn 15 sept kl 18.00—22 00. Skátaheimilið v/Háagerði. Skátafélagið Urðarkettir: Laugardaginn 17 sept kl 14.00—18.00 Skátaheimilið Breiðholtsskóla. Skátasamband Reykjavíkur.

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.