Morgunblaðið - 30.10.1997, Page 43

Morgunblaðið - 30.10.1997, Page 43
MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR FIMMTUDAGUR 30. OKTÓBER 1997 43 höfðu náð að vinna alla. Júlli taldi í fyrstu brögð hafa verið í tafli, en aðrir hlustuðu ekki á slíkt. Það var einfaldlega mest gaman að vinna Júlla, sem tapaði alltof sjaldan að mati okkar hinna. Það verður að játast nú, að hann var öflugasti skákmaðurinn í hópnum og hann vissi það svo sem, enda vann hann mótin okkar undantekningalítið. Það verður erfítt að fá ekki fleiri færi á að rúlla Júlla. Það er jafn erfitt að hugsa til þess að verða ekki framar rúllað af Júlla. Skákin verður ekki söm hjá Skákrannsóknarfélaginu án hans. Við hinir munum þó reyna að halda merkinu á lofti, sannfærðir um að þannig sé minningu Júlla mestur sómi sýndur. Það vita allir sem Júlla þekktu, að hann var frábær fjölskyldufaðir og afar stoltur af íjölskyldunni. Strákunum sínum kenndi hann vita- skuld skák og áhugi þeirra og hæfi- leikar glöddu hann mjög. Eini mað- urinn sem Júlli tapaði skák fyrir með stolti var Þórir Júlíusson. Magn- ús, þá smástúfur, gladdi líka pabba sinn ósegjanlega þegar hann mátaði einn skákrannsóknarann í aukaskák á einu mótinu. Hugur okkar félaganna er hjá ykkur, elsku Helga, Þórir, Magnús og María Soffía, á þessari hræðilega erfiðu stundu. Við vonum að algóður guð gefi ykkur styrk og minningin um yndislegan föður, félaga og eig- inmann lifi með ykkur. Skákrannsóknarfélagið. Milli lífs og dauða er örmjór strengur. Einhvem tímann brestur hann, en við ætlum það verði seinna en á morgun. Stundum gerist það fyrr og alltaf verðum við jafn agn- dofa. Af hverju núna? spyrjum við, en fáum ekkert svar. Góður drengur er farinn. Strengur hans brast fyrr. Góður drengur með glettni í augum og góðlátlegt bros, vinur vina sinna og ástríkur fjöl- skyldu sinni. Það er enginn strengur í minning- um, minningin um Júlla mun lifa. Elsku Helga, Þórir, Magnús og litla María Soffía, Fríða mín, Ólöf, Sæli og fjölskyldur, megi guð styrkja ykkur í sorginni og söknuðinum. Kristín. Ungur maður, okkur svo kær, er látinn. Hvemig öllum er afmarkaður staður og stund er okkur hulin ráð- gáta. Á örskotsstundu skynjum við að ekkert verður héreftir sem hing- aðtil. Eftir stendur minningin svo ljós- lifandi. Glæsilegur maður, góðum gáfum gæddur, svo einstaklega geð- þekkur. Lífsglaður drengur, mikill húmoristi og sérlega skemmtilegur. Maður sem vakti með manni vænt- umþykju og virðingu. Við dáðumst að dugnaði hans, hve vel hann sinr.ti öllu sínu, fjölskyldu og heimili, vinnu, námi og fjölmörg- um áhugamálum. Það bar þó af öðm og vakti sanna aðdáun hve vel hann rækti föðurhlutverk sitt. Af alúð tók hann virkan þátt í leik þeirra og starfi. Þeim veitti hann meira en margur gerir á langri ævi. Við tengdumst Júlla og Helgu venslaböndum þegar systir mín og bróðir hennar rugluðu saman reytum fyrir allnokkrum árum. Síðan þá höfum við átt samleið og með okkur þróast samkennd og vinátta. Þau voru fastur punktur í tilveru okkar og fyrir það þóttumst við einkar lán- söm. Það er með þungum trega sem við nú þökkum Júlla samfylgdina. Helgu og barnanna er missirinn mikill. Við fáum ekki skilið það sem nú er á þau lagt. Við lútum höfði og biðjum almáttugan guð að um- vefja þau kærleika sínum og leiða þau gegnum dimman dalinn. Við biðjum að þeim hlotnist huggun um síðir. Megi minningin um ástríkan eiginmann og föður vera þeim leið- arljós í sorginni. Móður Júlíusar, systur og bróður sem og aðstandendum öllum, sendum við okkar dýpstu samúðarkveðjur. Júlíus kveðjum við með virðingu og þakklæti fyrir þær góðu minning- ar sem hann skilur eftir hjá okkur. Sigríður Jónsdóttir og Karl Wernersson. JONFINNS JÓNSSON + Jón Finns Jóns- son fæddist í Hlíð í Reykhóla- hreppi 4. desember 1919. Hann lést á Hrafnistu í Hafnar- firði 21. október síð- astliðinn. Foreldrar hans voru Guðrún Ámadóttir og Jón L. Hansson, sem þá voru ábúendur í Hlíð. Tveggja ára gamall var hann tekinn í fóstur af hjónunum Magnúsi Sigurðssyni og Ingi- björgu Einarsdóttur, sem bjuggu á Kinnarstöðum í Reyk- hólasveit. Alsystkini Jóns Finns eru eftirtalin: Hansína Kristin, f. 1916, d. 1989, Guðný, f. 1921, d. 1991, Sigríður, f. 1923, d. 1944, Ólöf, f. 1925, d. 1946, Guðbjörg, f. 1927, d. 1940, Erl- ingur, f. 1930, Arai, f. 1931. Systkini Jóns, samfeðra eru: Hannes, Ogn, Gunnar og Pétur og síðan Guðmundur, sem öll Við andlát Nonna frænda er eins og við systumar séum að kveðja hluta tilveru okkar frá bemskudög- unum. í mörg ár var það fastur lið- ur að Nonni frændi væri hjá okkur á aðfangadag. Alltaf kom hann fær- andi hendi og gladdi okkur með ýmsu móti. Þegar búið var að taka upp jólapakkana munum við eftir sögunum hans frá mörgum þeim löndum sem hann hafði heimsótt. Okkur fannst að hann hefði heim- sótt öll lönd heimsins og hann var ótrúlega fróður um allt mögulegt. Við munum líka eftir honum þeg- ar hann rak verslunina á hominu og alltaf var tekið vel á móti okkur þegar við litum þar við. Eftir að Nonni flutti á Hrafnistu urðu heim- sóknir hans stijálli en þar leið honum vel. Ámi, bróðir hans, heimsótti hann daglega og tók hann með sér í ferðir um bæinn og stytti honum stundir á ýmsa lund. Þótt hann hafí oft verið mikið veikur kom andlát hans okkur á óvart. Við munum varðveita góðar minningar um Nonna frænda í hjörtum okkar. Pálína Margrét og Guðrún Brynja. Andlát Jóns Finns Jónssonar, bróður okkar, kom snöggt. Hann hafði verið óvenju hress undanfama daga og talaði um það góðlátlega að þær væru nú orðnar nokkuð margar banalegumar sem hann hefði komist klakklaust úr. Lífshlaup bróður okkar hefur á margan hátt verið merkilegt. Hann ólst upp í Reykhólasveit, sem hann taldi feg- ursta allra sveita. Þar naut hann samvista við þær Kinnarstaðasystur og alla tíð var hann í nánum tengsl- um við þær fóstursystur sínar þó fjarlægðin væri löngum mikil. Eftir notadijúga skólagöngu varð sjórinn hans starfsvettvangur í fjölda ára og um öll heimsins höf lágu leiðir hans. Hann hafði óvenju góða frá- sagnargáfu og sögur hans frá þess- um stöðum vom sannarlega heill- andi. Hann setti sig einnig inn í hag landsmanna í mörgum þessara landa og var ótrúlega fróður um stjórnarf- ar og sögu þeirra. Ef aðstæður hefðu verið aðrar á uppvaxtarárum hans hefði hugur hans örugglega staðið til lengri skólagöngu en raun varð á. Hann hafði gaman af að spjalla um menn og málefni og var með mjög ákveðnar skoðanir á hlutunum og var ekkert að liggja á þeim hver svo sem átti í hlut. Hann var lengst af mjög róttækur í skoðunum og það var ekki svo sjaldan sem sló í brýnu með okkur bræðrum og honum þeg- ar sitt sýndist hveijum. En á síðari árum hneigðist hugur hans æ meira til hugleiðinga um lífið og tilveruna og hvað tæki við. Ef til vill átti sú reynsla sem hann gekk í gegnum sinn þátt í því. Svo oft stóð hann við dauðans dyr að hann taldi það enga tilviljun að hann „sneri alltaf eru látin, og Þor- varður, sem lifir bróður sinn. Eftir- lifandi bróðir Jóns, sammæðra, er Rún- ar Brynjólfsson. Jón stundaði nám í Flensborgarskóla í eitt ár er hann var 22 ára gamall og vann síðan um skeið við skrifstofustörf og verkamanna- vinnu. Lengst af ævinnar, eða í rúm 40 ár, stundaði Jón sjómennsku bæði á innlendum og erlendum skipum. Jón var sæmdur heiðursmerki sjómanna í Hafnarfirði að aflo- knu farsælu starfi á sjónum. Eftir það stundaði hann kaup- mennsku og starfaði við það í nokkur ár. Jón var ókvæntur og barn- laus. Útför Jóns fer fram frá Víði- staðakirkju í dag og hefst at- höfnin klukkan 13.30. aftur til mannheima", eins og hann orðaði það. Á sjómannsárum sínum hin síðari ár vann Nonni oftast sem mat- sveinn. Þegar í land var komið eftir langa útivist var það löngum frekar regla en undantekning hjá mörgum sjómanninum að tappi væri dreginn úr flösku. Jón bróðir okkar var þar engin undantekning. Hann var um tíma mjög dijúgur í þeim efnum, en hins vegar var það með ólíkindum að aldrei brást það að daginn áður en átti að fara út hætti hann og um borð fór hann á réttum tíma og stóð sina pligt. En sama ljúfmennið var hann hvernig sem ástandið var, og ekki vitum við um neinn mann sem hefur borið einhvern kala í bijósti til hans. Og þegar hann hætti loks á sjónum og kom í land var tappinn nokkrum árum síðar settur í flösk- una og ekki haft fleiri orð um það. Hann gat ekki neitað neinum manni um greiða ef honum var það á einhvem hátt mögulegt að leysa úr vandanum og sparaði þá ekkert til. Móðir okkar blessuð, Guðrún Ámadóttir, nefndi það oft að það hefði verið henni erfíð raun að sjá á eftir syni sínum í fóstur, þrátt fyrir það að um afbragðs fólk væri að ræða sem hann dvaldist hjá. Sam- band þeirra var mjög náið eftir að Jón fluttist suður og allt fram á síð- asta dag ævi hennar. Þau höfðu bæði yndi af ljóðum og skáldskap og sátu löngum á tali um þetta áhugamál sitt. Ekki fóm pólitískar hugmyndir þeirra saman á þessum ámm, en Jón gætti mjög hófs í skoð- unum sínum þegar hún var annars vegar. Það fer vel á því nú að leiðar- lokum að hann verður lagður til hvíldar við hlið hennar. Árin hans á Hrafnistu í Hafnar- fírði vom honum góð, þrátt fyrir erfið veikindi. Nonni þreyttist aldrei á að tala um hve vel væri um hann hugsað. Aðstandendur vilja koma á framfæri innilegu þakklæti til allra þeirra er voru honum stoð og stytta þessi síðustu ár. Lífshlaupi bróður okkar er lokið og við erum sannfærð- ir um að hann fær góða heimkomu. Við geymum ljúfar minningar um hann og vitum að hann lítur til með okkur ef hann á þess nokkurn kost. Árni Jónsson, Erlingur Jónsson, Rúnar Brynjólfsson. Elsku Nonni frændi. Nú þegar leiðir skiljast langar okkur að þakka liðnar stundir. Það verða að teljast forréttindi fyrir okk- ur og börnin okkar að hafa fengið að kynnast þér og eiga minningarn- ar eftir sem ylja okkur um ókomna tíð. Við eigum eftir að sakna allra skemmtilegu stundanna þegar við sátum „ein augu og eym“ og hlust- uðum á sögur af framandi fólki frá fjarlægum stöðum. Þú, sem hafðir siglt um öll heimsins höf, hafðir lag á að segja þannig frá að allt varð þetta ævintýri líkast. Ábyggilegt er að þú fylgdist alla tíð vel með gangi mála, hvort heldur var á sviði þjóð- mála, í heimspólitíkinni eða á íþróttasviðinu. Það var sama hvar borið var niður, alltaf vissir þú eitt- hvað um málið og hafðir á því skoð- un og oftar en ekki gastu kveðið okkur í kútinn því minni þitt var einstakt. Allt það fólk sem þú kynnt- ist á lífsleiðinni var af þínum sögum að dæma einstakir öðlingar en, elsku Nonni, þú varst sjálfur mesti öðling- urinn og nægjusamur með eindæm- um. Þrátt fyrir að þú ættir ekki allt- af mikið af veraldlegum gæðum átt- ir þú alltaf nóg til að gefa öðrum og ófáir eru þeir sem þú hefur séð aumur á. Enda er okkur minnisstæð sagan af þér þegar þú gafst utan af þér fötin og komst í strigapokan- um um borð. Elsku Nonni frændi, nú þegar kallið er komið og þú far- inn þangað sem amma Guðrún og systumar taka fagnandi á móti þér, viljum við með eftirfarandi ljóðlínum þakka fyrir allt. Far þú í friði, ftíður Guðs þig blessi, hafðu þðkk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V. Briem.) Araabörn. Látinn er góður vinur minn, Jón Finns Jónsson, ávallt kallaður Nonni af sínu nánustu. Nonni stundaði sjóinn mest allan sinn ald- ur, bæði hér við íslandsstrendur að veiða físk og svo sigldi hann um öll heimsins höf á stórum erlendum skipum. Ekki kynntist hann öðru en góðu fólki í þeim löndum sem hann heim- sótti og löndin voru mörg en svona var Nonni, allir vom góðir. Hann hallmælti aldrei nokkmm manni. Er við spjölluðum saman barst talið fljótt að tónlist. Nonni elskaði ópem- söng og þekkti alla frægustu tenóra heimsins um leið og hann heyrði í þeim, frá Caruso til þeirra vinsæl- ustu í dag. Þó Nonni væri heimsmað- ur þráði hann ætíð sveitina sína, Reykhólasveitina, Vaðalfyöllin og ilminn úr birkikjarrinu. Fór þangað eins oft og hann gat og hitti fólkið sitt. Ég kveð Jón Finns Jónsson með þökk fyrir að hafa fengið að kynn- ast honum. Ég læt hér fylgja ljóð sem ætíð mun minna mig á hann. Þótt þú langfórull legðir sérhvert land undir fót, bera hugur og hjarta samt þíns heimalands mót. Frænka eldfyalls og ísa, sifyi árfoss og hvers, dóttir landholts og lyngmós, sonur landvers og skers. (Stephan G. Stephansson.) Auður Axelsdóttir. ir höfum kynnst. Nonni Finns, eins og hann ávallt var kallaður, var uppeldisbróðir móður okkar og mik- ill fjölskylduvinur. Hann var tíður gestur á heimilinu og í huga okkar var hann hinn besti afi. Hann var . gæddur miklum mannkostum, vel lesinn, víða heima og alltaf til í að ræða málin og koma með nýjar víddir í umræður. Nonni var sérlega glaðlyndur og jákvæður og hvar sem hann kom smitaði nærvera hans út frá sér. Nonni var sérstakt gæðablóð og einstaklega bamgóð- ur. Þegar spurðist að von væri á Nonna í heimsókn, á heimilið, var öllu ýtt til hliðar, því Nonni hafði algjöran forgang. Sögumar hans vom í sérstöku uppáhaldi og ekki skemmdi frásagnarlistin, sem var einstök. ' Nonni fór snemma á sjóinn og réð sig ungur á norsk fraktskip sem sigldu um öll heimsins höf. Á ferð- um sínum um ókunn lönd lenti hann í ýmsum svaðilförum sem urðu upp- sprettur af frásögnum sem hann var óspar á að deila með öðrum. Seinna flutti Nonni heim og gerð- ist sjómaður á innlendum skipum. Á þeim árum var oft siglt með afl- ann á erlenda markaði. Ógleyman- legar eru þær stundir er Nonni kom úr þeim siglingnum, geislandi af gleði og yfírleitt fylgdu gjafír til okkar litlu drengjanna með. Með aldrinum dró hann sig í hlé frá sjó- mennskunni, en fór samt alltaf túr og túr þó að heilsan leyfði það eng- an veginn. Það er hægt að ímynda sér hversu verðmætur félagi hann var á sjónum með sína yfírvegun og jákvæðni. Hann átti líka marga félaga úr sjómennskunni sem leit- uðu til hans löngu eftir að hann hætti á sjónum. Eftir að sjómannsferlinum lauk keypti Nonni lítinn sölutum í Hafn- arfírði, þar sem hann bjó lengst af. Börnin í hverfínu hændust að hon- um og gaf hann sér ávallt góðan tíma í að afgreiða þau og yfírleitt komu þau vel út úr viðskiptunum. Síðustu árin dvaldi Nonni á Hrafnistu í Hafnarfirði. Hann var ánægður með dvölina á Hrafnistu bæði með aðstöðuna og starfsfólk- ið. Um helgar gátum við gengið að Nonna vísum inni í sjónvarpsher- bergi horfandi á enska boltann eða aðrar íþróttir. Hann hafði krónískan áhuga á íþróttum og hafði ávallt skoðanir á því hvemig leikar fæm, eða hveijir yrðu meistarar þetta árið. Foreldrar okkar, við bræðumir og fjölskyldur okkar þökkum fyrir þær ógleymanlegu stundir sem við áttum með Nonna. Við emm vissir um að Nonna sé vel tekið hið efra ^ og eflaust situr hann þar með vinum og vandamönnum og skemmtir þeim við frásagnir af veraldlegum ævintýram. Farinn er einstakur maður sem þó er hvfldinni feginn. Blessuð sé minning Nonna Finns. Gunnbjörn og Jóhann. Genginn er góður félagi og einn greindasti maður sem við bræðum- E ríidnkkjui' Gott verð og lipur þjónusta S K Ú TA N Hólshrauni Hafnarfirði sími: 555 1810 13lómaL»úðin öarðsKom v/ PossvogskiiAkjL4ga»*ð Sími: 554 0500 H H H H H H H H H H Erfidrykkjur H H H H H H H H H" H ^ Sími 562 0200 ^ riiixixiiixrl Kammerkór Langholtskirkju - Jón Stefánsson Með listrænan metnað - Sími 894 1600

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.