Skírnir

Árgangur

Skírnir - 01.01.1892, Síða 57

Skírnir - 01.01.1892, Síða 57
Bókmenntir. 67 upp í fjallið. I>að lá út yfir hana svo þungt, að henni fannst hún gæti varla dregið andann. „Klæðið það þá í guðs nafni“, sagði björkin, og svo fá sem þessi þrjú voru, þá tókust þau samt á hendur að klæða fjallið. Einirinn gekk fremstur. Þegar þau voru komin spottakorn áleiðis, mættu þau lynginu. Einir- inn lét sem hann ætlaði að ganga fram hjá því. „Nei, taktu lyngið með“, sagði furan. Og lyngið lagði af stað. Einirinn mæddist fljótt. „Bíttu i mig“, sagði lyngið. Einirinn gerði svo, og alBtaðar þar sem bara var lít- il rifa, stakk lyngið flngri sínum inn, og þar sem það hafði náð fingur- festu, fékk það líka góða handfestu. Þau skriðu og skreiddust, furan sein- lega á eptir og hjörkin henni samferða. „Það er til heilsubótar", sagði björkin. En fjallið fór að hugsa um, hvaða smælki þetta gæti verið, sem var að flðra og klóra sig upp eptir því. Og þegar það hafði hugsað sig um í tvö hundruð ár, sendi það litinn læk ofan eptir til að skygnast um þetta. Þetta var einmitt í vorleysingum. Lækurinn rann, þangað til hann rakst á lyngið. „Lyngið mitt góða, geturðu lofað mér áfram, ég er svo lítill“, sagði lækurinn. Lyngið hafði ósköpin öll að gera, létti sér upp ögn og hélt áfram verki sínu. Lækurinn rann inn undir og áfram. „Einir minn góður, geturðu ekki sleppt mér áfram, ég er svo lítill“. Einirinn leit hvöss- um augum á hann. En fyrst að lyngið hafði sleppt honum áfram, þá gat hann víst lika gert það. Lækurinn rann undir og áfram og kom nú þar að, sem furan stóð og kastaði mæðinni í hlíðinni. „Fuj'an min góða, get- urðu ekki sleppt mér áfram, ég sem er svo lítill“, sagði lækurinn, kyssti á fótinn á furunni og lét mestu blíðlátum við hana. Furunni þótti nú skömm að sleppa honum ekki, og gerði það. En björkin létti sér upp, áður en lækurinn spurði hana. „Hí, hí, hí“, sagði lækurinn og óx. „Ha, ha, ha“, sagði lækur- inn og óx. „Ho, ho, ho“, sagði lækurinn, og kastaði lynginu og eininum og furunni og björkunni fram af sér, kylliflötum, hingað og þangað í skrið- uuum. Fjallið sat í mörg hundruð ár og hugsaði um, hvort sér hefði ekki stokkið bros þann dag. Nú var það vafalaust. Fjallið vildi ekki láta klæða sig. Lyngið var heiðgrænt af gremju og síðan lagði það af stað. „Hertu upp hugann“, sagði lyngið. Einirinn hafði tyllt sér upp á tánum til að horfa á lyngið og hann stóð svo lengi í þeirri stellingu, að hann rétti úr sér. Hann klóraði upp í höfuðið á sér, gekk áfram og beit svo fast, að honum fannst fjallið yrði að finna til þess. „Ef þú vilt ekki eiga mig, þá vil ég þó eiga þig“.
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116

x

Skírnir

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Skírnir
https://timarit.is/publication/59

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.